Στα Ηθικά Νικομάχεια, την πρώτη από τις τρεις μεγάλες ηθικές-φιλοσοφικές του πραγματείες, ο Αριστοτέλης επισημαίνει ότι οι αρετές είναι δύο ειδών: διανοητική και ηθική. Η διανοητική αρετή προκύπτει από τη διδασκαλία και απαιτεί χρόνο και πείρα για να αποκτηθεί, ενώ η ηθική είναι αποτέλεσμα του έθους (συνήθεια). Ως τελικό σκοπό των δύο ειδών αρετής και της εφαρμογής τους στην ανθρώπινη καθημερινότητα, σε συνδυασμό με μια σειρά όρων και προϋποθέσεων, εγγενών ή επίκτητων, ο συγγραφέας θεωρεί την ευδαιμονία, διότι είναι το μοναδικό πράγμα που επιζητείται ως αυτοσκοπός και όχι ως μέσον για την επίτευξη ενός άλλου στόχου. (Μέρος Β΄)