Πού να οφείλεται άραγε αυτή η μυστηριακή γοητεία (λέξη συνώνυμη της γητειάς), που ασκεί στον αναγνώστη της η ποίηση του Μίλτου Σαχτούρη; Το κείμενο που ακολουθεί επιχειρεί να αναζητήσει την απάντηση στην πρωτογενή, εν είδει μαγικής παραμυθίας, λειτουργία του ποιητικού του λόγου. Η ποίηση του Μίλτου Σαχτούρη ανθίσταται σε όσους αναζητούν ερμηνευτικά κλειδιά για να επιτύχουν μια λογοκρατική ερμηνεία του έργου του, τέτοια που θα ακινητοποιούν τους τρελούς λαγούς του και θα ακυρώνουν τη δίψα του για ουρανό· γιατί έχει πραγματικούς αποδέκτες τους αλαφροΐσκιωτους, αυτούς που βλέπουν αισθητά και μη αισθητά, τους μεγάλους απεριόριστους τρελούς και (γιατί όχι;) τα μικρά παιδιά που μπορούν με την αθώα τους ματιά να ανακαλύπτουν εκ νέου τον κόσμο και να εξερευνούν το παράξενο δάσος του. "Δάσος παράξενο μαγεύει τη φωνή μου", γράφει χαρακτηριστικά. [...]