Ωθούμενη από ένα αδιάλλακτο αίσθημα αναγκαιότητας, η Φάτμα Χασσόνα απευθύνεται στη συλλογική μας ανθρωπιά. Δολοφονημένη στα εικοσιπέντε χρόνια της από τον ισραηλινό στρατό, αφήνει κληροδότημα στον κόσμο μια αφήγηση της αλήθειας, ταυτόχρονα μοναδική και οικουμενική, για την ισοπέδωση της Γάζας. Αστραπές ζωής απέναντι στο θάνατο, παράθυρο ελπίδας με φόντο τα συντρίμμια, αξιοπρέπεια της καθημερινής αντίστασης, επινοητικότητα ενός εγκαταλελειμμένου λαού : Συγκεντρωμένες σε αυτό εδώ το βιβλίο, οι φωτογραφίες και τα ποιήματά της δίνουν με εκπληκτικό και ιδιαίτερα ευαίσθητο τρόπο υπόσταση στον αγώνα των γηγενών Παλαιστινίων ενάντια στην εξολόθρευσή τους. Αυτό το βιβλίο είναι φόρος τιμής στο ταλέντο και το κουράγιο της Φάτμα Χασσόνα, της Παλαιστίνιας φωτογράφου που σκοτώθηκε 25 ετών από drone του ισραηλινού στρατού στο σπίτι της στη Γάζα. Οι φωτογραφίες που μας χάρισε είναι πολύτιμες όσο και αναγκαίες : Μας υποχρεώνουν να μην κλείσουμε τα μάτια, να μην πούμε ότι δεν γνωρίζαμε. Οι φωτογραφίες αυτές έφτασαν σε εμάς χάρη στη Σεπιντέ Φαρσί, την Ιρανή σκηνοθέτρια του ντοκυμανταίρ Κράτα την ψυχή σου στο χέρι και περπάτα : « Περάσαμε όλη τη χρονιά συζητώντας για το νόημα που αποκτά η ζωή όταν πέφτουν οι βόμβες. Εκείνη ανέλαβε να καταγράψει τον πόλεμο από τον Οκτώβριο του 2023, την καταστροφή στο αποκορύφωμα της ισραηλινής κατοχής, η οποία χωρίς κανέναν ενδοιασμό χαρακτηρίζεται γενοκτονία. Κι εγώ να συλλέξω αυτή τη μαρτυρία, την κραυγή ζωής, το χαμόγελο και τις λέξεις της ». Η φωτογραφία ήταν η δική της πράξη αντίστασης στις ωμότητες του πολέμου. Η φωτογραφική αποτύπωση όχι μόνο των ρημαγμένων κτιρίων και των άψυχων σωμάτων, αλλά επίσης, και κυρίως, των παραθύρων της ζωής : ένα κομμάτι φύσης, ένα γέλιο, μια στιγμή φαινομενικής ανεμελιάς στην παραλία... Η Φάτμα Χασσόνα καταδεικνύει με τον τρόπο αυτό την καθημερινότητα και τη χειροπιαστή πραγματικότητα μιας ζωής κάτω από τις βόμβες. Διηγείται την ανείπωτη δύναμη και την τεράστια αξιοπρέπεια των Παλαιστινίων της Γάζας. Μας μεταδίδει μια προσωπική και βαθιά αντίληψη της αδικίας, με τη μόνιμη και σε πείσμα των πάντων ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον. Υπ’ αυτή την έννοια η δουλειά της μας προσφέρει την ανεκτίμητη μαρτυρία μιας ζωής που πασχίζει να ανοίξει έναν δρόμο μέσα στην απόγνωση του πολέμου. Μια σφαγή μπροστά στα μάτια του κόσμου : τόσες φωτογραφίες εκτελεσμένων δημοσιογράφων, σπαρακτικών κηδειών, τόσες άοκνες έρευνες για επιζώντες μέσα στα στοιβαγμένα συντρίμμια. Αυτές τις εικόνες η Φάτμα τις τραβούσε. Αυτό που τραβούσε και συγχρόνως εκπροσωπούσε ήταν η καθημερινότητα των συναδέλφων της, ανδρών και γυναικών, που έπαιρναν τη σκυτάλη της δημοσιογραφίας χωρίς να υποχωρούν μπροστά στα γρανάζια του θανάτου.