Στην πενταετία 160-165 μ.Χ. μπορούμε να υποθέσουμε ότι ο Παυσανίας περιηγήθηκε τη Μεσσηνία και στο διάστημα αυτό θα ολοκληρώθηκε, ίσως και δημοσιεύτηκε, η πρώτη ενότητα του έργου του Κορινθιακά-Λακωνικά-Μεσσηνιακά, ύστερα δηλαδή από 7-10 χρόνια περίπου, αφότου κυκλοφόρησαν τα Αττικά. Ότι ο σχεδιασμός του είναι να παρουσιάσει την Πελοπόννησο σε δύο ενότητες εκ των οποίων η πρώτη είναι η αναφερόμενη, φαίνεται από τα ακόλουθα. Τα τρία αυτά βιβλία συνδέονται μεταξύ τους τοπικά όπου τελειώνει το πρώτο, από εκεί αρχίζει το επόμενο. Η τελευταία παράγραφος των Κορινθιακών έχει ως εξής: "Πάνω από τις κώμες (Ανθήνη, Νηρίς και Εύα) υψώνεται το βουνό Πάρνωνας και σ' αυτό βρίσκονται τα σύνορα των Λακεδαιμονίων προς τους Αργείους και τους Τεγεάτες. Είναι στημένοι στα όρια αυτά λίθινοι ερμές και απ' αυτούς έχει λάβει ο τόπος το όνομά του". (Οι ερμές ήταν τρεις λιθοσωροί, που εντοπίστηκαν και μελετήθηκαν με ανασκαφική έρευνα το 1905). Τα Λακωνικά αρχίζουν: "Μετά τους ερμές είναι πλέον Λακωνία προς τα δυτικά". Το βιβλίο τούτο τελειώνει έτσι: "Στην περιοχή της Γερηνείας υπάρχει το βουνό Καλάθιο" και στην πρώτη παράγραφο των Μεσσηνιακών αναφέρεται η ίδια περιοχή: "Το φαράγγι, που λέγεται Χοίρειος νάπη, είναι στην εποχή μας τα σύνορα των Μεσσηνίων στην περιοχή της Γερηνείας". Η σύνδεση λοιπόν κατ' αυτόν τον τρόπο των τριών παραπάνω βιβλίων οδήγησαν τους μελετητές του Παυσανία να σχηματίσουν τη γνώμη, που βρίσκεται κοντά στην πραγματικότητα, ότι ο περιηγητής σχεδίασε μετά την επίσκεψη των τμημάτων αυτών της Πελοποννήσου, που κατέκτησαν και εγκαταστάθηκαν οι Δωριείς, να κυκλοφορήσει τα Κορινθιακά-Λακωνικά-Μεσσηνιακά σε μια ενότητα γύρω στο 165 μ.Χ., όταν ήταν περίπου 55 ετών κατά τη διάρκεια της βασιλείας του αυτοκράτορα Μάρκου Αυρηλίου (161-180 μ.Χ.) [...] (από την εισαγωγή του βιβλίου)