Η μορφή του χώρου επηρεάζει τον τρόπο που βλέπουμε, ακούμε και προσεγγίζουμε τους άλλους ανθρώπους. Άλλοτε ο χώρος μας φέρνει πιο «κοντά» και άλλοτε πιο «μακριά», αλλάζοντας τις μεταξύ μας αποστάσεις, όχι στην απόλυτη τους διάσταση, αλλά ως προς τις δυνατότητες που έχουν οι φωνές, τα βλέμματα και οι κινήσεις μας να διευκολύνονται ή να δυσχεραίνονται. Ο πρόσφατος εγκλεισμός μας «μέσα» και η ταυτόχρονη επιθυμία μας να βγούμε «έξω», να βρεθούμε «ανάμεσα» στους άλλους, έφεραν στην επικαιρότητα, με τον πιο άμεσο τρόπο, ένα διαχρονικό αλλά συχνά παραμελημένο ζήτημα: Πώς η αρχιτεκτονική, ως το πεδίο συνύπαρξης των ανθρώπων, καθορίζει σε έναν μικρό αλλά αισθητό βαθμό τον τρόπο που ζούμε «μαζί».