Αν η συλλογική μνήμη ανασυγκροτείται συνεχώς από νέες αφηγήσεις, από τη δημοσιοποίηση εικονογραφικού υλικού και από προσωπικές μαρτυρίες, τότε τα εξυγιαντικά έργα των πεδιάδων Σερρών και Δράμας που εκτελέστηκαν μόλις πριν 85 χρόνια, ως ιστορία και μνήμη, αλλά και ως παρόν και μέλλον, η μεταφορά και εγγραφή τους από την ατομική στη συλλογική μνήμη είναι ασφαλώς μια διαδικασία ακόμη σε εξέλιξη. Η δραματική μεταμόρφωση του οικοσυστήματος των πεδιάδων Σερρών - Δράμας κατά τον μεσοπόλεμο δεν ήταν μόνο ένα μεγάλο τεχνικό επίτευγμα, αλλά ταυτόχρονα μια παρέμβαση με μεγάλο κοινωνικό αντίκτυπο. Η δύναμη του εγχειρήματος της Monks & Ulen δεν αφορούσε μόνο την ταχύτητα εκτέλεσης των έργων, τα καινοτόμα μηχανήματα, την υποδειγματική οργάνωση των εργοταξίων. Αφορούσε κυρίως την μετάδοση ενός θετικού μηνύματος: την πίστη στην τεχνολογική πρόοδο και την συνακόλουθη ευημερία. Για τους μαστιζόμενους από την ελονοσία και την ανέχεια πλημμυροπαθείς ντόπιους και προσφυγικούς πληθυσμούς τα εξυγιαντικά έργα ήταν η ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον. Στον παρόντα τόμο ξεδιπλώνονται γνωστές και άγνωστες πτυχές αυτής της μάχης ανάμεσα στη γη και το νερό, ενός άθλου που άλλαξε την μοίρα του τόπου μας