«Είμαι τεμπέλα, εγωίστρια, ανυπόμονη, ιδιότροπη, ξεροκέφαλη, ακατάστατη, ανακατώστρα, αναβλητική, ασυνάρτητη, αναποφάσιστη, ψεύτρα, μυγιάγγιχτη, επιθετική, εκδικητική, παρανοϊκή, αλαζόνας, επίμονη, αδιάκριτη, αγχωτική, πρηξαρχίδω… Με δυο λόγια, δεν έχω μεγάλα ελαττώματα». Με αυτόν τον τρόπο επιλέγει να συστηθεί η Λουκρητία ήδη από τις πρώτες σελίδες του Amore Mio: με αφοπλιστική ειλικρίνεια, καυστικό χιούμορ και μια γενναία δόση αυτοσαρκασμού. Μέσα από γνώριμες στιγμές ερωτικής καθημερινότητας —αποτυχημένα ραντεβού, αμήχανες σιωπές, μεγάλες προσδοκίες και ακόμη μεγαλύτερες απογοητεύσεις— η Λουκρητία αναζητά τον απόλυτο έρωτα, κάνοντας συχνά συμβιβασμούς που μάλλον ξέρει πως δεν θα έπρεπε. Οι άντρες που περνούν από τη ζωή της έχουν όλοι τα κουσούρια τους; όπως ακριβώς κι εκείνη. Το Amore Mio δεν είναι μια ωδή στον έρωτα, αλλά μια σαρκαστική αποδόμησή του, μια υπενθύμιση πως μοιάζει περισσότερο με μάχη, παρά με ασφαλές καταφύγιο – μια μάχη από την οποία η Λουκρητία βγαίνει συχνά χαμένη.