«Όταν ήμουν μικρή, περπατούσα ώρες ολόκληρες μόνη μου στο σιωπηλό δάσος πίσω από το σπίτι μου στη Λουιζιάνα, τραγουδώντας... Στην επιστροφή μου, ακολουθούσα ένα δρομάκι που περνούσε από το σπίτι των γειτόνων μας, μέσα από μια φροντισμένη αυλή και δίπλα από μια πισίνα. Είχαν έναν βραχόκηπο γεμάτο με μικρά, λεία βότσαλα που παγίδευαν τη θερμότητα και έμεναν ζεστά, έτσι που το άγγιγμά τους μού άφηνε μια πολύ ευχάριστη αίσθηση, ξάπλωνα πάνω τους και κοίταζα τον ουρανό, νιώθοντας τη ζέστη από κάτω και από πάνω μου, και σκεφτόμουν: Μπορώ να πάρω τον δικό μου δρόμο στη ζωή. Μπορώ να κάνω πραγματικότητα τα όνειρά μου.»