Οι αλλαγές και οι μεταρρυθμίσεις σε διάφορες πτυχές του εκπαιδευτικού συστήματος αποτελούν τις συνηθέστερες πρακτικές για τη βελτίωση της ποιότητάς του. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι στάσεις και οι συμπεριφορές των εκπαιδευτικών απέναντι σε αυτές τις πρακτικές, οι οποίες προσδιορίζουν, σε μεγάλο βαθμό, την τελική έκβασή τους. Η παρούσα μελέτη αφορά τη διερεύνηση των παραγόντων που συντελούν στην προδιάθεση των εκπαιδευτικών για ετοιμότητα ή αντίσταση στην αλλαγή, ειδικά στην αλλαγή της αξιολόγησης. Οι παράγοντες αυτοί χωρίζονται στους εξής άξονες: τον γνωστικό, τον συναισθηματικό και τον συμπεριφορικό, ενώ παρουσιάζονται και κάποιες από τις εξωγενείς επιδράσεις (ηγεσία, διοικητική δομή, συλλογικότητες) που συμβάλλουν, με δυναμικό τρόπο, στη διαμόρφωσή τους. Σημαντικά σημεία του βιβλίου αποτελούν η αυτοκριτική που διατυπώθηκε αναφορικά με τις στάσεις που έχουν υιοθετηθεί από τους εκπαιδευτικούς σε παλαιότερες μεταρρυθμιστικές προσπάθειες, κυρίως σε συλλογικό επίπεδο, και οι προτάσεις που διατυπώθηκαν για το μέλλον, ώστε οι αλλαγές στην εκπαίδευση να επιφέρουν ουσιαστικά αποτελέσματα. Τα παραπάνω συνοδεύονται από εκτενή αποσπάσματα αυθεντικών λόγων εκπαιδευτικών με τα οποία διαμορφώνεται το γενικότερο πλαίσιο αποδοχής ή απόρριψης των αλλαγών και της αξιολόγησης ενώ, παράλληλα, υπογραμμίζονται οι λεπτές νοηματικές διαφοροποιήσεις.