ianos.gr

Αν πραγματικά δέχεσαι την πνευματική μου καθοδήγηση, τότε θα σου δώσω τούτη τη συμβουλή: Να προσεύχεσαι πρωί και βράδυ, να κάνεις κάθε φορά έστω και μια προσευχή, ας είναι κι ένα-δύο λεπτά, αλλά να προσπαθείς να πετύχεις πλήρη συγκέντρωση της σκέψης σου οποιοδήποτε άλλο λογισμό, και να επιτύχεις, έστω και σε μικρό βαθμό, θέρμη καρδίας, που γίνεται αισθητή πραγματικά στον χώρο της καρδίας, γιατί με την καρδία πρωτ΄απ' όλα προσευχόμαστε. Να διαβάζεις όποτε μπορείς, αλλά καθημερινά, έστω κι ένα-δύο στίχους του Ευαγγελίου και συνάμα να προσπαθείς να θέτεις σ'εφαρμογή στη ζωή σου τα όσα διαβάζεις, με σκοπό να κατανοείς τον κόσμο που σε περιβάλλει. Δηλαδή να προσπαθείς να κατανοείς αυτά που διαβάζεις σαν ζώντα λόγο του Θεού, που απευθύνεται ειδικά σε σένα.

Ο Χριστός διευκρίνισε τα θέματα με την διαζευκτική επιλογή υπακοής και λατρείας... "ή Θεώ ή μαμμωνά...". Μαμμωνάς ήταν ο Θεός του χρήματος..., δηλαδή η λατρεία της αυταπάτης της παντοδυναμίας! Έχω λεφτά, τα μπορώ όλα! Δεν χρειάζομαι κανέναν και τίποτε..., πλούσιος ειμί και πεπλούτηκα...! Υπάρχει χειρότερο αντίχριστο φρόνημα; Και μείς ψάχνουμε νούμερα και βλαμμένους... Όπως υπομνηματίζει στο επίμετρο ο π. Mikhael Polsky ο αντίχριστος ανακυκλώνεται επαναλαμβανόμενος με τις έξι μέρες εργασίας..., δεν υπάρχει δηλαδή έβδομη ημέρα Κυρίου...

Απολογητική μελέτη γύρω από τη θεωρία του Δαρβίνου. Η θέση της σύγχρονης επιστήμης σχετικά με το μυστήριο της ζωής.

Σε πρώτη κυκλοφορία το νέο βιβλίο του Μιλτιάδη Βιτάλη «Η εν Χριστώ σαλή και ο Άγιος Παΐσιος». Ένα συναρπαστικό διήγημα με εξαίσια πνευματικά μηνύματα που θα καθηλώσουν τον αναγνώστη. Οι περιγραφές δύο παράλληλων βίων του Αγίου Παϊσίου και της Μαρίας, μιας εν Χριστώ σαλής σηματοδοτούν την αναγκαία αλλαγή πλεύσης στη ζωή μας.

Ομιλίες που εκφωνήθηκαν από τον μακαριστό π. Συμεών το 1991.Μπορεί ο καθένας να έχει τον αγώνα του, τον πόλεμό του, αλλά δεν είναι καθόλου υποχρεωτικό να πέσει. Θα παλέψει στήθος με στήθος στηριζόμενος στη βοήθεια του Θεού και θα νικήσει. Δεν υπάρχει αμαρτία που δεν νικιέται. (σελ. 44)Αυτό είναι το πνεύμα των πατέρων: ο άνθρωπος να σέβεται τη δημιουργία του Θεού, να σέβεται το πώς ο Θεός έκανε το καθετί και να μην πάει καθόλου κόντρα και αντίθετα προς την πλάση του Θεού. (σσ. 49 -50)

Πλησιάζει η ώρα των αναστεναγμών- Ο τρόπος της ζωής των ανθρώπων θα αλλάξει- Το τράνταγμα φέρνει την ατόφια Ορθοδοξία- Πρέπει να τηρείτε τις διατεταγμένες νηστείες- Τα μέλλοντα είναι πολύ, πολύ ισχυρά!- Έχουμε πάρει έναν ολισθηρό δρόμο- Με το διορατικό χάρισμα του γέροντα, σώθηκε η κόρη μου!- Πως ο Θεός, μου γνώρισε τον γέροντα- Κρατήστε το λάβαρο της Ορθοδοξίας ψηλά- Το μαρτύριο της Μαριάμ και της Μυρσίνης στο Ιράν και η οπτασία του γέροντα- Τρεις μήνες κόψε το ποτό και δεν θα έχεις ποτέ ξανά πρόβλημα

ΑΝΕΣΤΗ ΧΡΙΣΤΟΣ

"Γιατί παλικάρι μου το έκανες αυτό; Ηταν ανάγκη να πας με την αλλόθρησκη; Να τα πετάξεις αυτά που σου δωσε! Να τα κάψεις... να τα κάψεις, ακούς. 'Ολα να τα κάψεις. Αυτά εμποδίζουν την ευλογία του Χριστού!" "Ὁ Χριστιανός και η μουσουλμάνα". Μια συγκλονιστική αληθινή ιστορία, ένα βιβλίο που φέρει την υπογραφή του συγγραφέα του "Τρελογιάννη" Διονύση Μακρή

Κάθε πράγμα, που μας αρέσει, μας αρέσει μέχρι που να το αποκτήσουμε! Και όταν το αποκτήσουμε, μας κάνει και πλήττομε! Καλό και ελκυστικό μας φαίνεται μόνο αυτό που δεν το έχουμε! Και κάθε τι που το αποκτήσαμε, έστω και αν είναι το πιο όμορφο στον κόσμο, μας φαίνεται λίγο! Και καμμιά φορά δεν μας απασχολεί καθόλου! Και το καταφρονούμε εντελώς. Και πράγματι. Δεν υπάρχουν στον κόσμο αυτό πράγματα, που να μπορέσουν να ικανοποιήσουν τέλεια τους πόθους μας. Ακόμα και να κάνει ο άνθρωπος κτήμα του ολόκληρο τον κόσμο, και να μπορέσει να τον απολαύσει ολόκληρο, όλον μαζί, μέσα σε ένα λεπτό, και πάλι δεν θα χορτάσει η καρδιά του. Γιατί η καρδιά του ανθρώπου μπορεί να ικανοποιηθεί και να χορτάσει μόνο με την αγάπη του Θεού. Και γι' αυτό μόνο ο Θεός μπορεί να γεμίσει την καρδιά και την ψυχή του και να σβήσει την δίψα του.

Αυτό το όντως θεόσοφο βιβλίο επιμένει αυστηρά στην τήρηση της ιερότητος της Κυριακής και στο χρέος της νηστείας, Τετάρτη και Παρασκευή. Και με λόγια απλά, αλλά σαφή και κατηγορηματικά, μας δείχνει ότι πίσω από τον φαινόμενο τύπο κρύβεται όλο το βάθος της ουσίας της χριστιανικής πίστης, αφού χωρίς θυσιαστική αγάπη δεν αποχτιούνται αρετές, που κάνουν στον χριστιανό όντως να αληθεύει η ζωή του. Βασική αρχή της Εκκλησίας μας λέει: "Πράξις θεωρίας επίβασις". Δηλαδή. Από την τήρηση των τύπων αναγόμαστε στην ουσία. Στην πνευματική "θεωρία", μπορούμε να αναχθούμε μόνο με την τήρηση των τύπων. Μόνο μετά από αυστηρή τήρηση των τύπων.Η αγία Επιστολή είναι βιβλίο πολύ μικρό, μα πλούσιο σε μεγάλα διδάγματα. Και έχει ιδιαίτερη χάρη, αφού απευθύνεται στους ελάχιστους αδελφούς του Ιησού.Δίνει με λόγια πολύ απλά, αλλά και πολύ δυναμικά, στην γλώσσα και στο λεξιλόγιο του απλού ανθρώπου, την ουσία της πίστεως. Μιλάει για την δια Ιησού Χριστού σωτηρία και απολύτρωση· για την πρόνοια και την παντοδυναμία του Χριστού· για την κρίση· για την ανταπόδοση· για την ευθύνη των γονέων και των ιερέων και κάθε πιστού. Υλοποιεί το Ευαγγελικό (έστω και με αψάδα): "Ανάγκασον εισελθείν" (Λουκ. 14, 23)!!! Κάνει τον αναγνώστη να αγαπάει τον Χριστό βαθειά· τον σπρώχνει σε μια αποστολικού τύπου ψυχική ένωση με τον Χριστό· κάνει το πρόσωπο του Χριστού κέντρο της ζωής μας. Τι πιο ουσιαστικό από αυτό;

ΚΕΦΑΛΑΙΑ ΩΦΕΛΙΜΑ

ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ

The book at hand, which is based on thematic research in the official data of the Holy See and on texts of the fathers of the Catholic Church of Greece, presents to the reader in a concise way, objectively and with religious reverence the life and pastoral work of Ioannes Paulus pp. II, who was one of the great religious figures of both the Roman Catholic Church and the whole world, for the last 26 years.

Η κάθε κοινωνία, η μικρή και η μεγάλη, του χωριού, της υπαίθρου και της μεγαλουπόλεως, έχει πολλούς ασθενείς τη πίστη, πολλούς -κατά δική τους επιλογή- καταφρονητές της πίστης και της εν Χριστώ ζωής. Ο κάθε κήρυκας του Ευαγγελίου, και προπαντός ο επίσκοπος, πρέπει να δημιουργεί προϋποθέσεις για να ανοίγει η «θύρα», δηλαδή να ακούγεται ο λόγος του με προθυμία. Πρέπει να αποφεύγει το εισαγγελικό ύφος. Και, όταν χρειάζεται, να το χρησιμοποιεί μόνο για τους έσω· μόνο για εκείνους που αποδέχονται τον λόγο του· «Δεν είναι δικό μου έργο να κρίνω εγώ κι αυτούς που είναι έξω από την εκκλησία. Ο Θεός θα τους κρίνει.» (Α΄ Κορ. 5:12). Έλεγχο ο ποιμήν απευθύνει μόνο προς τους «εντός», προς τους πιστούς. Προς τους αλλοτριωμένους πρέπει να απευθύνει μόνο λόγο παρακλήσεως και συμβουλής.

ΚΑΝΩΝ ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΕΝΑΘΡΩΠΗΣΑΝΤΑ ΚΥΡΙΟΝ

ΛΑΤΡΕΙΕΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΕΣ

Μετά τον πρόλογο και το κείμενο του Σεβασμιωτάτου για το προσευχητικό μαρτύριο ακολουθούν το μαρτύριο του Αγίου Γεωργίου, ο 28ος λόγος «Περί Προσευχής» από την «Κλίμακα» του Οσίου Ιωάννου του Σιναΐτου, καθώς ο Παρακλητικός Κανόνας και οι 24 Οίκοι των Χαιρετισμών προς τον Πολιούχο των Ιωαννίνων Άγιο Γεώργιο τον Θαυματουργό.

Ο άνθρωπος κατασκευάστηκε σύμφωνα με τη λογική του Ευαγγελίου αλλά και της φύσεως που μας περιβάλλει, για να εκτονώνει την ενέργειά του, δηλαδή την αγάπη του προς πάσα κατεύθυνση. Αυτή είναι η υψηλή προοπτική του, η οποία λειτουργείται μέσα από τους διάφορους ρόλους που κάθε άνθρωπος υποδύεται σε αυτόν τον κόσμο. Αν αγνοήσει αυτήν τη σπουδαία προοπτική, τότε όλοι οι ρόλοι θεοποιούνται, γίνονται εμμονές και με αυτούς αποκτάς μανιώδη σχέση. Οι έμμονες ιδέες για κατάκτηση συγκεκριμένων ρόλων είναι το μεγαλύτερο μαρτύριο του σύγχρονου ανθρώπου, που τον οδηγεί σε ποικίλες ψυχοπάθειες. Όμως στο ανθρώπινο σώμα τα πράγματα λειτουργούν τελείως αντίθετα. Κάθε μέλος του ανθρωπίνου σώματος έχει έναν συγκεκριμένο ρόλο, ο οποίος δεν αυτονομείται αλλά συντελεί στην επίτευξη της μίας και μοναδικής προοπτικής, που είναι να διατηρείται η αρμονική λειτουργία και η ζωή στο σώμα. Αν κάθε μέλος του σώματος έχει τη δική του διαφορετική προοπτική, τότε μιλάμε για σώμα έκτρωμα, που όχι μόνο δεν θα λειτουργεί αρμονικά αλλά καρκινικά και θα οδηγήσει το σώμα γρήγορα σε θάνατο. Ο προσανατολισμός του ενδιαφέροντός μας στη μία και μόνο προοπτική, που είναι η εκτόνωση της αγάπης, μας απαλλάσσει από τα κόμπλεξ και τις εμμονές για αποφυγή η κατάκτηση αντίστοιχα συγκεκριμένων ρόλων και μας βοηθά να ζήσουμε αρμονικά μέσα στο πανανθρώπινο σώμα αυτού του κόσμου.

Λίγο πριν το το γλυκοχάραμα, ένα ένα τα ψεύτικα νυχτερινά φώτα της πόλης σβήνουν, για να δώσουν τη θέση τους στον ήλιο που θα ανατείλει. Είναι κρίμα εκείνη τη στιγμή, με το σβήσιμο αυτών, κάποιοι να απογοητεύονται ή να απελπίζονται. Το ίδιο συμβαίνει στη ζωή μας. Όλοι οι γήινοι πόθοι μας λίγο πριν το θάνατό μας θα σβήσουν για να δώσουν τη σκυτάλη στο αληθινό φως του Χριστού μας, στη βασιλεία Του. Μακάριοι όσοι έχουν μέσα τους τον πόθο σε αυτό το όντως Φως πριν σβήσουν οι πυγολαμπίδες των μικρόβιων πόθων. Ηθική είναι θυγατέρα της φυσικής και η τεχνική της ηθικής. Σήμερα έχουμε αυτονομήσει αυτές τις τρεις κορυφαίες δυνάμεις με αποτέλεσμα αλλά να διδάσκει η φύση (προσφορά ανιδιοτελής σε όλους) και άλλα να πράττει ο άνθρωπος (αδυναμία στους λίγους, εκδικητικότητα) σε βαθμό που η φυσική και η ηθική να βρίσκονται σε διαμάχη και αντιθετικότητα. Έτσι τα μεγάλα τεχνικά έργα δεν μπορούν να σταθούν μέσα στο χρόνο, καταστρεφόμενα από τους "ανήθικους" της εποχής μας (βλ. Παλμύρα, καταστροφή αρχαίων μνημείων από τζιχαντιστές, κατάρρευση διδύμων πύργων και άλλα). Όποιος νίκησε τους εχθρούς του (έλλειψη προοπτικής, η οποία γεννάει την τεμπελιά) ευεργετείται από τους αντιπάλους του (πειρασμικές δυσκολίες της ζωής), οι οποίοι τον καθιστούν ποιο δυνατό, αυξάνοντας του τον πόθο στην προοπτική. Αυτό μας διδάσκει το Ευαγγέλιο του Χριστού μας και ο μυθικός Οδυσσέας.

Μεταξύ των μεγάλων αγίων αρχιερέων που έλαμψαν τον 19ο αιώνα, συγκαταλέγεται, αναμφίβολα, και ο άγιος Γουρίας Αρχιεπίσκοπος Ταυρίδας. Η μορφή του Αγίου Γουρία υπήρξε φως μέγα, που με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος έλαμψε και φώτισε χιλιάδες ανθρώπους. Γνήσιος ποιμένας, οικονόμος των Μυστηρίων του Θεού, θαυμάσιος ιεροκήρυκας, πολυμαθής θεολόγος, αλλά κυρίως ιεραπόστολος είναι μερικά από τα στοιχεία που συνθέτουν την πολύπλευρη προσωπικότητά του. Στη διάρκεια της επίγειας ζωής του η πρόνοια του Θεού τον οδήγησε σε μέρη μακρινά, όπου με παρρησία κήρυξε τον Χριστό και ανέπτυξε αξιοθαύμαστη ιεραποστολική και ποιμαντική δράση.

Δικαιούται ο άνθρωπος να αναζητά και να προετοιμάζεται για έναν "θάνατο γενναίο" και "ενάρετο", έναν "θάνατο ωραίο" ή ακόμη έναν "θάνατο ευτυχισμένο", ή είναι καταδικασμένος να περιμένει τον θάνατό του, ανησυχώντας και "παρακαλώντας" την Φύση, τον Θεό ή και την τύχη να του επιφυλάξουν έναν θάνατο όσο το δυνατόν λιγότερο οδυνηρό και λιγότερο εξευτελιστικό, μετατρέποντας έτσι τη ζωή του σε θάλαμο αναμονής ή και σε φυλακή;

ΤΡΙΛΟΓΙΑ ΣΤΗΝ ΑΚΡΟΠΟΛΗ

CANDOMBLE

Η πίστη στη διαρκή εξέλιξη και πλήρη χειραφέτηση του ανθρώπινου υποκειμένου μέσω της επιστήμης, που διήρκησε περίπου τρεις αιώνες, δέχτηκε σοβαρότατα πλήγματα κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα, οπότε διαμορφώνεται η συνείδηση ότι οι επιστημονικοί θρίαμβοι δεν οδηγούν στην ποιοτική εξέλιξη των κοινωνιών και του πολιτισμού, ούτε μπορούν να φωτίσουν όλες τις πτυχές της ανθρώπινης πραγματικότητας. Παρατηρεί καίρια ο Γιώργος Γραμματικάκης: «Από τη στιγμή που ο άνθρωπος διακηρύσσει τους επιστημονικούς του θριάμβους, είναι υποχρεωμένος να δεχτεί όχι μόνο την αλλοτρίωσή του από ένα επίπλαστο σύστημα αξιών, αλλά και το υπερβολικά κοντόθωρο και αλαζονικό της οράσεώς του». Αναδύεται, λοιπόν, μέσα από τις συντελούμενες διεργασίες ένας νέος άνθρωπος, «ο μετέωρος άνθρωπος, που υποπτεύεται ήδη ότι μόνο ένας κόσμος που ξεκινά από αυτόν και καταλήγει στον Άλλο –τους άλλους μετέωρους ανθρώπους– έχει κάποια λογική υπάρξεως ή δυνατοτήτων να επιβιώσει. Αυτή είναι η προσωπική ευθύνη, αλλά και η χάρις του: τον μετέωρο άνθρωπο θα ισορροπήσει μόνο το άπλωμα του χεριού στους άλλους κατοίκους του πλανήτη, και στη φύση ή τη θάλασσα». Το άπλωμα του χεριού στον Άλλο αποτελεί τον πυρήνα της ευαγγελικής και εκκλησιαστικής παράδοσης, το σημείο σύγκλισης με τον νέο ανθρωπισμό, προκειμένου να μην ματαιωθούν οι βαθύτερες προσδοκίες της ανθρωπότητας για το παρόν και το μέλλον της.

Οι χριστιανοί νέοι δε μπορεί να είναι τα καλά παιδιά μιας κοινωνίας, που οι αξίες της είναι ο εύκολος πλουτισμός, ο ατομικισμός, ο χυδαίος υλισμός, η κοινωνική ανέλιξη με κάθε τρόπο κ.λπ. Δε μπορούν να αποδέχονται μια κοινωνία που η αξιοπρέπεια, η συλλογικότητα, η αξιοκρατία, η υπόληψη, η συνευθύνη βρίσκονται στο περιθώριο. Οφείλουν να είναι η πνευματική αλητεία της κοινωνίας.

Το μικρό ανά χείρας βιβλίο συνιστά προσπάθεια ευσύνοπτης παρουσίασης των διαφόρων πτυχών της χριστιανικής αγιότητας. Η φιλανθρωπία του Θεού και η φιλοθεΐα του ανθρώπου· η διακονία του συνανθρώπου και η προστασία της φύσης· η θεία χάρη και η ανθρώπινη προσπάθεια· η ελευθερία που αγαπά και η αγάπη που ελευθερώνει· ο έμπρακτος λόγος και η έλλογη πράξη· ο έσωθεν φωτισμός και η κοινωνική μαρτυρία· η κατάφαση της ιστορίας και η δημιουργική ανάταση είναι μερικές όψεις της αγιότητας.

Κατά τη διάρκεια των εορτών ο σημερινός άνθρωπος, δημιουργεί μία χαρούμενη ατμόσφαιρα, αναζητώντας μέσα στα λαμπιόνια και το θόρυβο την αγάπη και τη δύναμη. Συγχρόνως προσπαθεί να αρνηθεί την θλίψη και τον πόνο που υπάρχουν στη ζωή του εκείνες τις μέρες.Ο ερχομός των γιορτών αυξάνει την ελπίδα ότι κάτι θα αλλάξει στην καθημερινότητα, αλλά ταυτόχρονα αυξάνει και τους φόβους ότι τελικά οι ελπίδες αυτές θα αποβούν μάταιες.Μέσα από τα κείμενα του μικρού αυτού βιβλίου, ο συγγραφέας παραθέτει τους ψυχολογικούς λόγους που ο άνθρωπος κατά τη διάρκεια του Δωδεκαημέρου αισθάνεται περισσότερη τη μοναξιά, αναλύει τους φόβους και τις συμπεριφορές του σύγχρονου ανθρώπου. Προσεγγίζει τον εορτασμό των Χριστουγέννων μέσα από την Ορθόδοξη παράδοση, και ταυτόχρονα δίνει μία εξήγηση για την μοναξιά και τη ματαιότητα που νιώθει ο σύγχρονος άνθρωπος, απομακρυσμένος από τις βασικές "αξίες" της ζωής.[...] Ο φανταστικός και τεχνητός κόσμος που έχουμε δημιουργήσει γύρω από τα Χριστούγεννα, είναι στην πραγματικότητα μία προσπάθεια του ανθρώπου να δημιουργήσει έναν νέο κόσμο μέσα στον οποίο θα βρει νόημα και αξία και την ανθρώπινη συμπαράσταση που τόσο λείπει από τη ζωή του. [...]

Η ενασχόληση με τις έννοιες της συμμετρίας και ασυμμετρίας είναι αναγκαία όχι μόνο γιατί σχετίζονται και αφορούν σε όλες σχεδόν τις επιστήμες, αλλά κυρίως γιατί ζούμε σε μια εποχή αφύσικης έξαρσης ακραίων και ασύμμετρων στάσεων και δράσεων σε όλα τα πεδία του βίου και σε παγκόσμια κλίμακα Σε ανάθεση προς το φυσικό κόσμο ο κόσμος του ανθρώπου και η κοινωνία του επιμένουν να ακολουθούν κανόνες ασυμμετρίας, αμετρίας ή δυσαρμονίας. Αυτό δεν αφορά πλέον μόνο σε ατομικές ή διαπροσωπικές δράσεις αλλά και σε θεσμικές ασυμμετρίες στην οικογενειακή, πολιτική, οικονομική, κοινωνική, πολιτισμική, εκπαιδευτική, θρησκευτική ζωή, ιδιαίτερα δε στην οικολογική μας συμπεριφορά. Είναι αυτές τελικά που οδηγούν ή περιγράφουν τη γενικευμένη κρίση και προβάλλουν την ανάγκη για εγκατάλειψη των άκρων και δρομολόγησης μιας πορείας προς τη μεσότητα, τη συμμετρία, το μέτρο, την αρμονία, όπως αυτά εννοιολογήθηκαν όχι μόνο στην αρχαία ελληνική φιλοσοφία αλλά και στη σοφία όλων των πολιτισμών και θρησκειών, ιδιαίτερα δε στον ορθόδοξο Χριστιανισμό.

Η γλώσσα της αγάπης ενώνει ανθρώπους και λαούς. Ο θεολόγος των συνόρων Ηλίας Βουλγαράκης, εισηγητής της αγαπητικής θεολογίας, ξαναγράφει τις βασικές αλήθειες της χριστιανικής πίστης στηριζόμενος στη θεμελιακή αυτή λέξη. Μακριά από κάθε ακαδημαϊκή στειρότητα, η γραφή του φέρει επάνω της τα σημάδια της αγάπης. Ένα κείμενο που απευθύνεται στο ευρύ κοινό.

Θεολογικός σχολιασμός του εν Αγίοις Πατρός ημών Νεκταρίου Μητροπολίτου Πενταπόλεως στο 5, 33 εδάφιο της προς Εφεσίους επιστολής του Αγίου Αποστόλου Παύλου, που αναγιγνώσκεται κατά την ακολουθία του Ιερού Μυστηρίου του Γάμου.

Αυτή η γυναίκα που βαρέθηκες, η γυναίκα σου, έχει άλλες 500 αποχρώσεις ομορφιάς. Συνήθως, όμως, είσαι η καταιγίδα της, και το τοπίο της θολώνει. Γίνε Ήλιος της. Να γίνει αυτή το Ουράνιο Τόξο σου. Να ξετρελαθείς!

Στα μέσα του 18ου αιώνα, και μετά από μια μεγάλη περίοδο κρίσεως, ο μοναχισμός και η πνευματική ζωή γνώρισαν εντυπωσιακή άνθηση στις ρωσικές και ρουμανικές περιοχές. Με την άνθηση αυτή συνδέεται πρωταρχικά μία από τις μεγαλύτερες μοναχικές μορφές της Εκκλησίας μας, ο όσιος Παΐσιος Βελιτσκόφσκυ.Ο όσιος Παΐσιος, γόνος Ιερατικής οικογένειας, γεννήθηκε στην Πολτάβα της Μικρορωσίας το 1722. Ήταν το ενδέκατο από δώδεκα αδέλφια και ορφάνεψε μικρός από πατέρα. Εσωστρεφής, πράος, άδολος και βιβλιόφιλος, σε ηλικία 17 μόλις χρόνων εγκατέλειψε τις σπουδές του στη Θεολογική Ακαδημία του Κιέβου για ν' ακολουθήσει το "μοναδικόν πολίτευμα".Μετά από πολύχρονη περιπλάνηση σε μοναστήρια και σκήτες της Ουκρανίας, της Μολδαβίας και της Βλαχίας, κατέληξε στο Άγιον Όρος, όπου, το 1750, έλαβε το μοναχικό σχήμα. Το 1758 ιερώθηκε, προχειρίσθηκε πνευματικός και ίδρυσε τη σκήτη του Προφήτη Ηλία, όπου συγκεντρώθηκαν πολλοί ζηλωτές της ασκητικής βιοτής.

ΤΑ ΚΩΛΥΜΑΤΑ ΙΕΡΩΣΥΝΗΣ

Στον μικρό αυτό τόμο συγκεντρώνονται τοπωνύμια του Άθωνος, που κατά κανόνα είναι ακόμη σε χρήση, στην καθημερινή ζωή των μοναχών που εγκαταβιούν στο Άγιο Όρος.

Η ζωή των μεγάλων ανθρώπων είναι ζωντανή πηγή που ποτέ δεν αδειάζει από συμβουλές, εμπειρίες και πίστη. Αυτοί οι άνθρωποι είναι σαν τα ψηλά βουνά που, με ενθουσιασμό, επιθυμούμε να πλησιάσουμε. Είναι σαν τη φλόγα που φωτίζει τα σκοτάδια της ζωής μας. Μας καλλιεργούν την αυτοπεποίθηση και μας οδηγούν στη σωτηρία.

Όταν ο Διονύσιος Σολωμός γράφει στον «Ύμνο εις την Ελευθερίαν» ότι το 1821 αγωνισθήκαμε «για πατρίδα, για θρησκεία» και όταν ο Φώτης Κόντογλου στο βιβλίο του «Πονεμένη Ρωμηοσύνη» μιλά για την ακατάλυτη ελληνική φύτρα που εκφράζεται σήμερα από την «Χριστιανική Ελλάδα», έχουν μπροστά τους τις ιερές σκιές αναρίθμητων Αγίων, Μαρτύρων, Πατέρων, συγγραφέων, διδασκάλων, ηρώων και αγωνιστών. Όλοι αυτοί αποτελούν την χορεία των δημιουργών και των προμάχων της Ελληνικής Διάρκειας. Όλοι αυτοί βεβαιώνουν ότι χωρίς την Ορθόδοξη Εκκλησία αυτή η Διάρκεια, η συνέχεια, θα είχε διακοπεί ίσως ανεπανόρθωτα. Μια ταπεινή προσπάθεια να προσεγγίσουμε τον αγώνα και την αγωνία αυτών των μορφών είναι και το πόνημα που κρατάτε στα χέρια σας.