Brainfood

ANTIO AIDS ! Oι εκδόσεις Οξύ παρουσιάζουν το αποκαλυπτικό βιβλίο Αντίο, AIDS (αναθεωρημένη έκδοση) της Μαρία Παπαγιαννίδου - Σεν Πιερ (Γυναίκα της χρονιάς 2006 – Βραβευμένη με το βραβείο «Καλλίστη, για αστείρευτη δύναμη και διάθεση για ζωή» Περιοδικό LIFE & STYLE) Μήπως έχουμε παραπλανηθεί εδώ και 25 χρόνια; Η συγγραφέας ήταν ετοιμοθάνατη ασθενής του AIDS για ατελείωτο διάστημα και επανήλθε σε κατάσταση υγείας μόλις σταμάτησε τη φαρμακευτική αγωγή της. Τι ήταν αυτό που έζησε λοιπόν; Ένα κακόγουστο αστείο; Άρχισε νέα έρευνα πάνω στο καθετί που της είχε συμβεί, συνάντησε πρόθυμους συμπαραστάτες στο διάβα της, βρήκε τις απαντήσεις που έλειπαν, και θέλησε να το φωνάξει πια σε όλους: Ο γίγαντας έχει πήλινα πόδια! Κοιτάξτε τον! ANTIO AIDS ! Κριτικές: «Δυνατό βιβλίο... Η αντιμετώπιση από μέρους σου των γιατρών σου του AIDS είναι λαμπρή σε ισορροπία και διαίσθηση». Dr Henry Bauer, επίτιμος καθηγητής Βιοχημείας στο Πανεπιστήμιο της Βιρτζίνια, ΗΠΑ. «Κάθαρση! Δεν περιμένω να φέρουν αποτέλεσμα ο θυμός και τα έργα μας, αλλά είναι το μόνο που μπορούμε να κάνουμε: να πούμε την ιστορία μας σαν επιζήσαντες, εγώ με το ντοκιμαντέρ κι εσύ με το βιβλίο σου». Isabel Otaduy, συμπαραγωγός του επερχόμενου ισπανικού ντοκιμαντέρ Η Επιστήμη του Πανικού. «Τι υπέροχο και σημαντικό βιβλίο έγραψες! Έχει απολαυστική αφήγηση και μπορεί να φανεί τόσο χρήσιμο σε τόσο πολλούς. Ευχαριστώ που είπες την ιστορία ενός ταξιδιού μέσα από τον τρόμο έως τη σοφία και την αγάπη τόσο πολύ καλά». Janine Roberts, δημοσιογράφος- ερευνήτρια, συγγραφέας του βιβλίου Fear of the Invisible, εκδότης του βιβλίου Αντίο AIDS! στα αγγλικά. «Ένα τρομακτικό αλλά εν τέλει θριαμβευτικό ταξίδι. Η ιστορία που αφηγείσαι μπορούσε να γραφεί μόνο από κάποιον που εξαναγκάστηκε να περάσει μέσα από τον τροχό του AIDS και βγήκε ζωντανός». David W. Rasnick, βιοχημικός, πρώην ερευνητής του AIDS, κατασκευαστής των αναστολέων πρωτεάσης.

Ο Μανόλης Ευθυμίου ζούσε τη ζωή ενός επιτυχημένου αρχιτέκτονα και συζύγου - μέχρι εκείνο το καταραμένο τροχαίο, από το οποίο επιβίωσε. Ο Μανόλης υπήρξε ένας από τους τυχερούς που επιβιώνουν από τις ανθρωποθυσίες των δρόμων. Αυτά είναι τα καλά νέα. Τα άσχημα νέα είναι ότι στο ατύχημα δεν έσπασαν μόνο γυαλιά, λαμαρίνες και ανθρώπινες σάρκες αλλά και κάτι άλλο, πιο βαθύ, μέσα του. Ύστερα από αυτό το ενδόμυχο κάταγμα που εμφάνισε την πιο σκοτεινή του πλευρά, τίποτε δεν είναι το ίδιο. Η ζωή του Μανόλη αποδομείται, η καθημερινότητά του σωριάζεται παταγωδώς. Τότε είναι που αρχίζει να ψάχνει για τη συντροφιά και της πιο γυμνής και απροσποίητης διαστροφής στα πιο απρόσμενα μέρη. Και εκεί μέσα, ανάμεσα στα δίποδα ζώα που τρέφουν την πείνα της ψυχής τους με σάρκες, παρατηρεί δεκάδες βλέμματα που λαμπυρίζουν με άσβεστη δίψα Θεού, και καλούν και τον ίδιο να γευτεί τη θεϊκή δίψα. Ο Μανόλης, γνωρίζοντας ένα από τα πιο αρχαία και επικίνδυνα μυστικά της ανθρωπότητας, πρέπει να διαλέξει πλευρά: άνθρωπος, Θεός ή ζώο; Τι διαλέγουμε να γίνουμε, ποιοι διαλέγουμε να είμαστε; Λίγα λόγια για τον συγγραφέα Ο Πέτρος Αργυρίου γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη μια κάποια χρονιά που κάποιοι αποφάσισαν για αυτόν, πριν από αυτόν, ότι ήταν το 1973 μ.Χ. Μεγαλώνοντας σε μια χρονολόγηση από ανθρώπους που δεν γνώρισε προσωπικά, συνέχισε να μεγαλώνει επιτυχώς ανάμεσα σε άλλους ανθρώπους που δεν ήξερε, και τους περισσότερους από τους οποίους δεν θα ήθελε ποτέ να γνωρίσει αν είχε την επιλογή. Σπούδασε στην Ιατρική Σχολή Αθηνών μια επιστήμη που δεν φανταζόταν ποτέ του ότι περνούσε τον Άνθρωπο για μηχανάκι. Υπήρξε μέλος της Ελληνικής MENSA, αν και θεωρεί την αντίληψη πολύ σημαντικότερη από την πομπώδη ευφυΐα. Κάποια στιγμή επέστρεψε στη γενέτειρά του την οποία θυμόταν σαν «νύμφη του Θερμαϊκού», μόνο και μόνο για να βρει μια σιχαμένη και γκρινιάρα γεροντοκόρη. Έκτοτε, μέσα από τις στήλες του περιοδικού Ζενίθ και του διεθνούς εναλλακτικού περιοδικού Nexus πολεμάει το συντηρητισμό, την πνευματική στειρότητα, τη fast food γνώση και πρόοδο και όλα όσα σκοτώνουν τα ουμανιστικά οράματα σήμερα, όλα όσα πνίγουν ακαριαία το καλύτερο αύριο στην κούνια του. Είπαν για το βιβλίο «Ο Πέτρος Αργυρίου είναι μια ρηξικέλευθη βορειοελλαδίτικη φωνή, που αποτυπώνει σε ένα κυψελωτό μυθιστόρημα τις αιρετικές του ανησυχίες.» Δημήτρης Γ. Στεφανάκης «Ίσως η πιο ανατριχιαστικά αληθινή και για αυτόν ακριβώς τον λόγο αδυσώπητα σκληρή αλληγορία, δοσμένη από τη μαγευτική και συνάμα σκοτεινή και κυνική γραφίδα του Πέτρου Αργυρίου. Τα Άγρια Ζώα της Πόλης αποτελούν μια φρέσκια λογοτεχνική πρόταση, που εκπέμπει το δικό της αλλόκοτο φως στην ασπρόμαυρη εποχή μας.» Γιώργος Στάμκος

ΟΝΕΙΡΑ ΑΠΟΔΡΑΣΗΣ Η αίσθηση που σου λείπει να ζεις ανθρώπινα, σε κάνει να ποθείς την καθημερινότητα. Ονειρεύομαι να κοιμάμαι σε στρώμα κανονικό για να μην πονάω το πρωί από την υγρασία να ξυπνάω από το ξυπνητήρι και όχι από τον ήχο της κλειδαριάς –που ανοίγει ο φύλακας και μας μετράει σαν πρόβατα–, να πίνω τον καφέ σε γυάλινο ποτήρι ν’ ακούω τον ήχο που κάνουν τα παγάκια και ν’ απολαμβάνω τη δροσιά του, να παίρνω τη μηχανή να πηγαίνω βόλτα παραλιακά, να μυρίζω τη θάλασσα και να ακούω τη μηχανή να ουρλιάζει, το μεσημέρι, να διαλέγω εγώ το φαγητό που θα φάω –και όχι να τρώω σαν ένας πολιτισμένος σκύλος με πιάτα και πιρούνια πλαστικά–, το απόγευμα να βγαίνω βόλτα και να αισθάνομαι την άνοιξη να δω τι χρώμα παίρνουν τα δέντρα και τα λουλούδια και να ξεχάσω τη μυρωδιά της μούχλας να βλέπω το ηλιοβασίλεμα καθαρά και όχι με αγκάθι στο μάτι – με ενοχλεί και μου δημιουργεί δάκρυα, τα βράδια να πάω για νυχτερινό μπάνιο, να ξαπλώσω πάνω στη θάλασσα και ν’ απολαύσω τη λάμψη των αστεριών – γιατί βαρέθηκα τα βράδια να ξαπλώνω και να μετράω τις κατσαρίδες. Και όλα αυτά είναι όνειρα, που ποθώ και με κάνουν άνθρωπο αληθινό. Hektoras     Τα κείμενα που εντάχθηκαν στο συγκεκριμένο βιβλίο ανήκουν στις έγκλειστες μαθήτριες και στους έγκλειστους μαθητές μας και είναι καρπός της δικής τους αποκλειστικά προσπάθειας κατά το ακαδημαϊκό έτος 2017-2018. Για έκτη συνεχόμενη χρονιά το Πρόγραμμα Μεταπτυχιακών Σπουδών «Δημιουργική Γραφή» του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας και το 3ο Σχολείο Δεύτερης Ευκαιρίας Θεσσαλονίκης, το οποίο λειτουργεί στο Κατάστημα Κράτησης Διαβατών Θεσσαλονίκης, συνεργάστηκαν με εξαιρετικό τρόπο και έδωσαν την ευκαιρία σε ανθρώπους που βιώνουν το εγκλεισμό να γράψουν, να δημιουργήσουν, να ονειρευτούν.

Η καινούργια ποιητική συλλογή «Στο Λυκόφως Των Καιρών» του Καθηγητή και Λογοτέχνη Γιώργου Πολ. Παπαδάκη αποτελεί μια επιτομή πολυποίκιλων αισθητικών αλλά και στοχαστικών αναζητήσεων. Μέσα σε αυτό το ποιητικό παζλ συνυπάρχουν ρεύματα, διαθέσεις, κι εσωτερικές αναζητήσεις, σ’ έναν κόσμο που κατά τον ποιητή, οδηγείται σε πολιτισμική αλλοτρίωση, αλλά όπως πάντα το φως ενυπάρχει, αρκεί να μπορεί να το διακρίνει κανείς. Ο φιλοσοφικός στοχασμός, η λυρική διάθεση, αλλά κι η υπερρεαλιστική οπτική, συνθέτουν μια αγωνία και μια αναζήτηση που θα συγκινήσει βαθιά τον ψαγμένο αναγνώστη, αλλά και τον ονειρικό ταξιδευτή. Ο Παπαδάκης αναζητά τις ρίζες της ποίησης του από τις μυθολογίες του απώτατου παρελθόντος, στα μονοπάτια του Ησιόδου, στο παραμύθι, αλλά και στον στιβαρό σύγχρονο στοχαστικό λόγο. Καταφέρνει να μας ταξιδέψει μέσα από αλληγορικές φαντασιακές δομές και να μας συγκλονίσει. «Αργά, στο πέρασμα του χρόνου αποδέχτηκα την αλήθεια, καμιά πολιτεία δεν υπήρχε κανένας φως δεν φώτιζε την άχνα από τα μάτια μου, μονάχα μια μικρή λαμπερή αχτίδα αντανακλούσε το φως της σελήνης πέρα μακριά, κάτω απ’ το μεγάλο ύψωμα που οι παλιοί ονόμαζαν «Μαύρο Μεγάλο Βράχο» Μέσα στις Αρχαίες πολιτείες βρίσκονται τα δέντρα της γνώσης, εκεί στις όχθες του ποταμού Γκάμον. Ο χορός των αγγέλων καλά κρατεί κι οι φευγαλέες ανησυχίες εξαφανίζονται στου φωτός την όψη. Μην αναρωτιέσαι, φίλε αναγνώστη, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων είναι η ώρα, εκεί κάτω από τα ρυάκια του φεγγαριού να γυρίσουμε μια καλοκαιρινή σελίδα. Λίγα λόγια για το συγγραφέα: Ο Γιώργος Πολ. Παπαδάκης γεννήθηκε στην Αθήνα και έχει σπουδάσει Μαθηματικά, Πληροφορική, Στατιστική, Επιχ. Έρευνα και Ευρωπαϊκό Πολιτισμό. Ασχολείται με τη συγγραφή λογοτεχνίας και ποίησης και έχει διακριθεί σε πολλούς λογοτεχνικούς διαγωνισμούς σε όλα τα είδη του λόγου, με σημαντικότερη τη βράβευσή του από το Φιλολογικό Σύλλογο Παρνασσός στον πεζό λόγο το 2002 (φανταστικό διήγημα). Είναι μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών καιαναπληρωτής διευθυντής στο περιοδικό Πνευματική Ζωή. Μελέτες, άρθρα και ποιήματά του έχουν δημοσιευτεί πολλές φορές σε περιοδικά και εφημερίδες.

Οι ζωντανοί είναι απρόβλεπτοι. Το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου, κόντρα στη νεκροφιλική του παράδοση, αποφασίζει να τιμήσει ως Συγγραφέα του Έτους έναν δημιουργό που εξακολουθεί να αναπνέει. Το Υπουργείο Πολιτισμού, η Εταιρεία Συγγραφέων και οι συντεχνίες του βιβλίου βυσσοδομούν, είτε για να φέρουν την απόφαση στα μέτρα τους είτε για να την παροπλίσουν. Τελικά κερδίζει το χρίσμα εκείνος που ενοχλεί λιγότερο τους περισσότερους. Σύντομα θα αποδειχτεί ότι ο Συγγραφέας του Έτους δεν είναι τόσο βολικός και πειθήνιος. Ανομολόγητοι πόθοι και ομολογημένα συμφέροντα προσμειγνύονται. Η κοινή γνώμη αδιαφορεί για τα τεκταινόμενα, μέχρις ότου ξεσπάσει το σκάνδαλο που θα αφυπνίσει τη νοσηρή της περιέργεια. Μια κλωστή θα χωρίζει πλέον το τιμώμενο πρόσωπο από τον αποδιοπομπαίο τράγο. ΣΧΟΛΙΑ ΤΟΥ ΤΥΠΟΥ: «Με χαρά ξαναβρίσκουμε τον προικισμένο αφηγητή, τον μάστορα του pageturner, όπως λένε οι Αγγλοσάξονες το βιβλίο που διαβάζεται μονορούφι, τον είρωνα που ξέρει να πείθει ότι απλώς εκθέτει την ειρωνεία της ίδιας της ζωής, τον οξύ παρατηρητή που μπορεί να κοιτάζει από έξω όντας μέσα». ΔΗΜΟΣΘΕΝΗΣ ΚΟΥΡΤΟΒΙΚ, Τα Nέα «Το βιβλίο κερδίζει τον αναγνώστη με τη δραματουργία των προσώπων του και με το εσωτερικό πλέξιμο των γεγονότων του, μας κάνει να σκεφτούμε καλύτερα πάνω σε ποικίλες όψεις του δημοσίου βίου και μας παρασύρει γόνιμα και ευφρόσυνα στην αποκαθηλωτική λογική του». ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΧΑΤΖΗΒΑΣΙΛΕΙΟΥ, Ελευθεροτυπία «Και ακριβώς επειδή – ή μολονότι – ο Τατσόπουλος έχει τριφτεί όσο λίγοι άλλοι με τον ημεδαπό «κόσμο του πνεύματος», κατορθώνει να αποστασιοποιηθεί και να τον παρουσιάσει με αξιοθαύμαστη οξυδέρκεια, επιτυγχάνοντας την επιθυμητή αναλογία μεταξύ καυτηριασμού και επιείκειας, σκώμματος και μελαγχολίας». Χ.Α. ΧΩΜΕΝΙΔΗΣ, Το Βήμα «Ο Τατσόπουλος δεν ηθικολογεί. Δεν εξαιρεί καν τον εαυτό του». ΛΗΔΑ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ, Η Αυγή «Θα το πούμε εξαρχής: το Τιμής Ένεκεν είναι ένα καταπληκτικό μυθιστόρημα». ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ, Highlights

Και βέβαια δε σας αφορά   Η αυτοβιογραφία μιας καταξιωμένης οροθετικής Αλεξάνδρα Αθηναίου Μια γυναίκα που είχε τα πάντα. Μια γυναίκα ευτυχισμένη όσο λίγοι, ανυποψίαστη όσο πολλοί. Μια γυναίκα που ξαφνικά ένιωσε τη ζωή να γλιστράει μέσα από τα δάχτυλά της… Οι εκδόσεις ΟΞΥ παρουσιάζουν την τολμηρή αυτοβιογραφία μιας λαμπερής και επιτυχημένης γυναίκας που αναμετρήθηκε με το πρόβλημα της οροθετικότητας, ήρθε αντιμέτωπη με την απώλεια και κατάφερε να νικήσει τον φόβο και την άγνοια. Είναι η αληθινή ιστορία μιας γυναίκας που αναγκάστηκε να πολεμήσει έναν εχθρό που οι περισσότεροι από εμάς νομίζουν πως δεν θα τους απειλήσει ποτέ, να δώσει μια μάχη με απρόσμενα όπλα της τη χαρά και την αισιοδοξία, αφήνοντας απ’ έξω πικρία και ηττοπάθεια. Τα όσα έχασε και τα όσα κέρδισε μαχόμενη, έδειξαν στην ίδια τον δρόμο μιας ζωής πιο χαρούμενης, πιο συνειδητοποιημένης, πιο διαισθητικής και θα δείξουν στον αναγνώστη τη συγκλονιστική πραγματικότητα που είναι δίπλα μας, ακόμη και αν συνήθως αρνούμαστε να δούμε… Αν νομίζατε πως δε σας αφορά… σας αφορά η αναμέτρηση με οτιδήποτε φαντάζει πιο μεγάλο και δυνατό από σας ενώ στην πραγματικότητα δεν είναι. Λίγα λόγια για τη συγγραφέα Η Αλεξάνδρα Αθηναίου είναι μια γυναίκα 40 ετών.   Η ΑΥΤΟΒΙΟΓΡΑΦΙΑ ΜΙΑΣ ΟΡΟΘΕΤΙΚΗΣ Έχει ολοκληρώσει ανώτατες σπουδές, εργάζεται και θεωρείται επιτυχημένη στον κλάδο της. Τα τελευταία 15 χρόνια ζει με τον ιό, τον οποίο πιθανότατα «πήρε» από τον σύντροφο και πατέρα του παιδιού το οποίο έχασε όταν εκείνο ήταν 2 ετών. Αφηγείται με ειλικρίνεια την ιστορία της, ελπίζοντας να αφυπνιστούν οι υγιείς ακούγοντας για πρώτη φορά τη γυναικεία φωνή των οροθετικών, ώστε να μειωθεί η άγνοια και ο τρόμος. Για οποιαδήποτε επαφή με τη συγγραφέα χρησιμοποιήστε το email [email protected]

ΕΛΛΕΙΨΕΙ ΣΥΝΟΧΗΣ Φθάνει μόλις εκεί, ανάμεσα στην ευτυχία και το παράλογο του κόσμου μία στιγμή να αγγίξεις, να ορίσεις και να οριστείς, να ανα-καλέσεις μνήμες του σώματος, απόηχους των σκέψεων, τους υπόκωφους ήχους των απωλειών, ύστερα, μες το φως ξαναγυρνάς σκορπίζοντας λέξεις για πράγματα και άλλες που ακόμη δεν έχεις ονομάσει, μήπως και βρεις τον εαυτό σου. Μια συνοχή, ένα νόημα ολοκληρωμένο.   Ο Γιώργος Γεωργούλας ζει και εργάζεται στα Γιάννενα. Είναι απόφοιτος του Προγράμματος Μεταπτυχιακών Σπουδών «Δημιουργικής Γραφής» του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας. Αναζητώντας το νόημα για τα μικρά και τα μεγάλα της ζωής, στη λογοτεχνία βρήκε πολλές από τις απαντήσεις. Προσπαθεί να ανατροφοδοτεί τη σχέση αυτή είτε με σπουδές που σχετίζονται με το παιχνίδι των λέξεων είτε με το να βλέπει τον κόσμο, όχι όπως είναι, αλλά όπως θα ’θελε να είναι. Το ελλείψει συνοχής είναι η πρώτη του ποιητική συλλογή.

To Big Bang είναι μία στιγμή. Ένα φλας που απαθανατίζει μικρές αιωνιότητες. Από το χάος γεννιέται φως, στο μεταίχμιο της διάσπασης των άκρων. Κι όταν η σιωπή αφήνει την κραυγή της, εκρήγνυται ένας καινούριος ποιητικός κόσμος.     Ο Νίκος Λούβρος γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Κέρκυρα. Σπούδασε στο τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχ/κών & Μηχ/κών Η/Υ του Πολυτεχνείου Κρήτης. Η ενασχόλησή του με την ποίηση οδήγησε τα βήματά του στη Φλώρινα και στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα «Δημιουργική Γραφή», απ' όπου αποφοίτησε το 2012. Έχει δημοσιεύσει ποιήματα σε έντυπα λογοτεχνικά περιοδικά της Ελλάδας και της Αυστραλίας και έχει λάβει μέρος σε διεθνή συνέδρια Δημιουργικής Γραφής. Εργάζεται ως εκπαιδευτικός. Το Big Bang είναι η πρώτη του ποιητική συλλογή.

Το «Ηλιοτριβείο» είναι ένα σεργιάνι στα μονοπάτια του μυαλού, άλλα έχουν πολύ χώμα, άλλα πολύ νερό, αλλά όλα έχουν πολύ δρόμο. Σε πράγματα που χάθηκαν, σε πράγματα που βρίσκονται μπροστά μας και μας χαράζουν (ζουν με χαρά λοιπόν...). Είναι μια συλλογή ονομάτων, καταστάσεων, μηνών, ήλιου και ανήλιου, μνημών και εικόνων. Είναι ένα ταξίδι περασμένο από μια καρέκλα με τον ήλιο ή με μια λάμπα νυχτερινή να φωτίζουν.   Ο Κώστας Μοναστήρας γεννήθηκε και μεγάλωσε στα Πατήσια, προλαβαίνοντας τις τελευταίες αλάνες. Εργάζεται ως δάσκαλος στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση. Οι μαθητές του έχουν εκθέσει τα καλούδια του μυαλού τους πολλές φορές. Αυτή είναι η πρώτη δική του έκθεση στο κοινό (το όφειλε στους μικρούς γραφιάδες). Οφείλει, επίσης, πολλά στο Μεταπτυχιακό Τμήμα Δημιουργικής Γραφής του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας και στους ανθρώπους του που τον δίδαξαν και τον υποστήριξαν.

ΠΟΥ ΠΑΕΙ ΤΟ ΛΕΥΚΟ ΟΤΑΝ ΤΟ ΧΙΟΝΙ ΛΙΩΝΕΙ; Αφορμή είναι τα όνειρα αφορμή είναι οι λέξεις όταν τα δύο αυτά σμίγουν γίνονται αλφαβήτα πλασμένη από την αρχή αφορμή είναι, κι αρχή.   Καλλιόπη Πασιά Μεταπτυχιακή Φοιτήτρια Δημιουργικής Γραφής, κατεύθυνση Συγγραφή, στο Πανεπιστήμιο Δυτ. Μακεδονίας. Απόφοιτος Νομικής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και Διαπιστευμένη Διαμεσολαβήτρια. Σπούδασε στο Μεταπτυχιακό Τμήμα Δημοσιογραφίας & ΜΜΕ του ΑΠΘ, με ειδίκευση στην Επικοινωνία & στον Πολιτισμό. Ζει στη Θεσσαλονίκη, όπου δραστηριοποιείται στον χώρο της δικηγορίας αλλά και στον ευρύτερο χώρο της επικοινωνίας και της διαχείρισης κρίσεων, στον οποίο επίσης έχει πραγματοποιήσει σπουδές. Με όνομα δωρισμένο από δυο γιαγιάδες, μα κυρίως από την Μούσα, αγαπά να γράφει, να διαβάζει, να φωτογραφίζει, να ταξιδεύει, να βλέπει και να ζει κινηματογραφικά. Όλα ερασιτεχνικά μα με το πάθος του επαγγελματία. Και η ζωή της το ανταποδίδει, αυτή η αγρίως απίθανη ζωή. Motto ζωής η εμπιστοσύνη στο χρόνο και στο Καλό, το οποίο στο τέλος θα νικήσει.

ΠΙΟ ΝΥΧΤΑ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ Τα κείμενα αυτά δεν προσχωρούν σε κανένα κίνημα· έχουν όλα τα κινήματα μέσα τους, μπερδεμένα. Άλλωστε, δεν έχουν αποφασίσει καλά καλά αν είναι δημιουργημένα από τον συγγραφέα τους ή αν ο συγγραφέας τους είναι το δημιούργημά τους. Εκείνο που αναδεικνύεται και υπερασπίζεται σ’ αυτή την ομάδα κειμένων είναι η ιδέα του φωτός στην πιο απόλυτα σκοτεινή εκδοχή του. Εκεί που τα πράγματα συνεχίζονται με άπειρες δυνατότητες, μέσα στο πέπλο της νύχτας που είναι μνήμη. Αβάσταχτη. Εκεί περιμένουν αβοήθητα σπάνια ευρήματα. Σαν ανυπόφοροι κρύσταλλοι, θαμμένοι. Και οι λέξεις. Μοναδικό ρεύμα στο κέντρο μιας εποχής που φεύγει, που τελεί σε διάσταση, που αντιγράφει σκηνές. Οι λέξεις, πλήρεις αδιεξόδων. Για όσα δεν ήρθαν. Όσα ακόμη δεν βρέθηκαν. Οι λέξεις που γίνονται άθυρμα, νέμεση, ηλικία. Ούτε ζωντανές, ούτε νεκρές. Μόνο θάνατος που περιγράφει ζωή. Όταν ο κόσμος φύγει από την εικόνα που έγινε, και οι απουσίες μετρηθούν ξανά, ο ανθρώπινος μύθος θα συναντήσει πάλι την εξ αίματος προϊστορία του. Μέχρι τότε, απώλεια φωτισμού. Πιο νύχτα δεν γίνεται.

Μια πορεία αυτογνωσίας, το ταξίδι που όλοι κάνουμε, σε ένα μαγικό μυθιστόρημα υπαρξιακής φαντασίας. «Ξαφνικά ένιωσε εγκλωβισμένος – και παγιδευμένος. Συνήλθε, ωστόσο, αμέσως και σκέφτηκε ότι ο δικός του δρόμος ήταν οπωσδήποτε κάπου μπροστά του, μόνο που για μια φορά ακόμη έπρεπε ν’ αγωνιστεί να ξαναβρεί αυτό το μπροστά που τον περίμενε εκεί…» Ο Αλέξανδρος είναι ο Ταξιδιώτης. Το ταξίδι του είναι μεγάλο, και στο δρόμο θα συναντήσει μύθους, θα αναμετρηθεί με αναμνήσεις, πόθους, ανεκπλήρωτες επιθυμίες, θα κατακτήσει τον ένα τόπο μετά τον άλλο, ώσπου να φτάσει στον προορισμό του. Και όταν οι ψευδαισθήσεις πια εκλείπουν, στο τέλος της διαδρομής, τον περιμένει η Μητρόπολη. Ο Αλέξανδρος είναι ο ταξιδιώτης που περιμένει η ιστορία.

Τι άραγε αποτελεί το συνδετικό κρίκο μεταξύ του ζεύγους, που επιλέγει έναν κάδο απορριμμάτων για να λατρευτεί, μιας δεσποινίδας, αποφασισμένης να αδράξει τον πρωθυπουργό από τους γενετήσιους αδένες και του υπάλληλου ζωολογικού κήπου, που ανακαλύπτει μια αλλόκοτη, υπόγεια σύνδεση με τη νεοφερμένη τίγρη; Ποιο είναι το κοινό ανάμεσα σε αυτές, τις φαινομενικά ασύνδετες αφηγήσεις; Τίποτε άλλο, εξόν του ότι ετούτες αποτελούν τρία ελάχιστα σωματίδια ύδατος, τα οποία, διερχόμενα διαμπερώς δια μέσου της κορεσμένης μάζας του θεόρατου σπόγγου, κάποια στιγμή βρίσκονται κάπου κοντά, αν όχι ακριβώς δίπλα, από τις γραμμές και του άλλου, που τη στιγμή ετούτη τις διαβάζει.

Η Αλίκη είναι ένα κορίτσι που το 2011 μεταναστεύει από την Ελλάδα στην Ολλανδία λόγω της οικονομικής κρίσης. Βρίσκει δουλειά στην υποδοχή ενός μάλλον κακόφημου ξενοδοχείου στη συνοικία των κόκκινων φαναριών και παρότι η ίδια δεν ανήκει στο περιθώριο, γίνεται καθημερινά μάρτυρας περιστατικών και καταστάσεων που ακροβατούν ανάμεσα στον κίνδυνο και τη διαστροφή.  Κι όμως, μέσα από την εμπειρία της μαθαίνει τον κόσμο κι έρχεται αντιμέτωπη με χαρακτήρες και γεγονότα που εκτός από ενδιαφέροντα τής γίνονται και μαθήματα ζωής. Το Kink Motel, όπως και το βλέμμα της Αλίκης, που ποτέ δεν κρίνει αλλά μόνο παρατηρεί, θίγει ανθρώπινες αδυναμίες, πάθη, ιδιαιτερότητες και εναλλακτικές σεξουαλικές συμπεριφορές, δοσμένες με ρεαλισμό και σεβασμό στη διαφορετικότητα. Ένα αφήγημα που εξάπτει τη φαντασία και δεν φοβάται την ανθρώπινη φύση – αντιθέτως την αγκαλιάζει και την κατανοεί. Η Έλενα Φάκου γεννήθηκε στην Αθήνα και μεγάλωσε στο Ψυχικό. Είναι απόφοιτη της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών και της Σχολής Οικονομίας και Διοίκησης του ΤΕΙ Αθήνας. Από το 2003 εργάζεται ως συντάκτρια σε έντυπα και ηλεκτρονικά ΜΜΕ, ενώ έχει ασχοληθεί και με την παρουσίαση ραδιοφωνικών και τηλεοπτικών εκπομπών. Η ίδια λέει πως ζει για να γράφει και γράφει για να ζει. Αυτό είναι το πρώτο της βιβλίο.

ΣΗΜΑΤΟΛΟΓΙΟΝ ΚΑΒΑΦΗ Πρόκειται για ένα εγχείρημα που επιδιώκει να προσεγγίσει το ευρύτερο και ιδίως το νεανικό κοινό: θρυλικοί στίχοι από διάφορα ποιήματα του Καβάφη επιλέχθηκαν προσεκτικά, για να παρουσιάσουν ένα εναλλακτικό και ευσύνοπτο πορτραίτο του ποιητή με την παγκόσμια αντανάκλαση. Οι εικονογραφημένοι στίχοι με το σύγχρονο σχεδιασμό λειτουργούν ως επιταχυντές της ποιητικής εμπειρίας των αμύητων, ενώ το κολάζ των γνώριμων και αγαπημένων στίχων, βασισμένο σε διακριτή θεματολογία και συνάμα σε συνειρμικά ελεύθερα κριτήρια, συνιστά μία παιγνιώδη καινούρια ανάγνωση για τους πιστούς του Μεγάλου Αλεξανδρινού. Έτσι, δίνεται σε όλους η δυνατότητα να εισχωρήσουν έστω και για λίγο στον καβαφικό κόσμο του έρωτα και του θανάτου, της νεότητας και των γηρατειών, της ατομικής ελευθερίας και του ηθικού χρέους, της αξιοπρέπειας και της ήττας, του ιστορικού και του προσωπικού χρόνου.. *** ΣΗΜΑΤΟΛΟΓΙΟΝ ΚΑΒΑΦΗ Ένας ποιητής, μόνος του, σε μία κάμαρα, για χρόνια πολλά, εξιστορεί το μέσα και το έξω μας· την ίδια στιγμή χάρις σ’ αυτόν ατενίζουμε θαρραλέα τη ρίψη μας στο θέατρο του κόσμου. Ένας ποιητής στοχάζεται πάνω στο πεπερασμένο, ατομικό, συλλογικό και ιστορικό· την ίδια στιγμή χάρις σ’ αυτόν υψωνόμαστε πάνω από την περατότητά μας. Ένας ποιητής καθίσταται ο δοξογράφος του ιστορικού γίγνεσθαι· την ίδια στιγμή χάρις σ’ αυτόν μετατρεπόμαστε σε βιογράφους του μυστικού και απερίσταλτου «είναι» μας. Ένας ποιητής μιλάει για όσους βρίσκονται στην αρπάγη του έρωτα· την ίδια στιγμή χάρις σ’ αυτόν μεταμορφωνόμαστε θριαμβευτικά σε ό,τι αγαπάμε. Ένας ποιητής διερωτάται για τη χρονικότητα και την απόληξή μας· την ίδια στιγμή χάρις σ’ αυτόν αντέχουμε στη θέαση της έλευσης των κεριών που σβήνουν την ενσώματη παροντικότητα. Ένας ποιητής ξιφομαχεί για το όλον της μνήμης· την ίδια στιγμή χάρις σ’ αυτόν ενοποιούμε και πολλαπλασιάζουμε στο διηνεκές, το βιωμένο και ατιθάσευτο χρόνο. Ένας ποιητής ονοματίζεται από τη γενέτειρά του· την ίδια στιγμή γίνεται παγκόσμιος. (από το οπισθόφυλλο)

ΚΛΩΣΤΕΣ ΣΤΗΝ ΗΜΙΣΕΛΗΝΟ Η Τουρκία ανάμεσά μας… Ο γνωστός δημοσιογράφος Ευάγγελος Αρεταίος συνθέτει ένα σύγχρονο μυθιστόρημα για το σκληρό αλλά και το πολύ ανθρώπινο πρόσωπο της Τουρκίας, μέσα από τα μάτια μιας μεγαλοαστής καθηγήτριας η οποία, μετά από τα γεγονότα του Γκεζί το 2013, αλλάζει οπτική και βιώνει την πολιτική και τη σεξουαλική της επανάσταση στην αγκαλιά της ερωμένης της. Μια πορεία που την αφήνει ξέπνοη, μόνη, αποδιωγμένη και, τελικά, εξόριστη στη λίμνη Κόμο. Μέσα από το μυθιστόρημα, το οποίο βασίζεται σε πραγματικά πρόσωπα και γεγονότα, αναδύονται όλες οι πολιτικές και κοινωνικές δυναμικές στην Τουρκία των τελευταίων δέκα χρόνων, μέχρι και τους πρόσφατους φονικούς σεισμούς, καθώς και τα βιώματα των πολιτών της. Αν και πρόκειται για μυθιστόρημα, το βιβλίο αποτελεί σημαντικό πολιτικό και κοινωνικό ντοκουμέντο. Επίσης, άξιος θαυμασμού είναι ο τρόπος με τον οποίο ο συγγραφέας εμβαθύνει στη γυναικεία προσωπικότητα, το πώς περιγράφει τα αδιέξοδα και τα διλήμματα και πώς, τελικά, αναδεικνύει το προφανές, ότι όλα τα κινεί η αγάπη -ή η έλλειψή της... Ο Ευάγγελος Αρεταίος είναι ειδικευμένος σε θέματα που αφορούν την Τουρκία, επιστημονικός συνεργάτης του ΕΛΙΑΜΕΠ και ερευνητής στην Διπλωματική Ακαδημία του Πανεπιστημίου Λευκωσίας, δημοσιογράφος στο συγκρότημα REAL στην Ελλάδα και ΑΣΤΡΑ στην Κύπρο. Έχει κάνει νομικές σπουδές στην Γαλλία και ισλαμικές σπουδές στο Βέλγιο. Είναι συγγραφέας δύο βιβλίων για τις κοινωνιολογικές μεταλλάξεις στην Τουρκία, δύο μυθιστορημάτων και δύο συλλογών διηγημάτων. Έζησε στην Τουρκία ανάμεσα στο 1999 και το 2007 και στη συνέχεια ταξίδευε συστηματικά στην χώρα ως ανταποκριτής, μέχρι τις 25 Αυγούστου 2022 οπότε απελάθηκε από τις τουρκικές αρχές για λόγους «δημόσιας τάξης». Η πρόσφατη απέλασή του και οι επερχόμενες εκλογές στην Τουρκία (14 Μαΐου 2023) κάνουν το βιβλίο ιδιαίτερα σημαντικό και επίκαιρο. Από τις εκδόσεις Οξύ κυκλοφορεί επίσης το βιβλίο του Ο ΔΡΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗ ΔΑΜΑΣΚΟ.

ΦΕΥΓΟΝΤΑΣ ΝΑ ΠΑΡΕΙΣ ΚΑΙ ΤΟ ΓΟΥΡΟΥΝΙ ΣΟΥ Μια τολμηρή ακροβασία μεταξύ πραγματικότητας και των πιο μύχιων σκέψεών μας Μια συλλογή διηγημάτων που ξεκινούν από τον άνθρωπο και καταλήγουν σε μια πιο μύχια προσέγγιση της σκέψης του. Καθημερινότητες των ηρώων που μιλούν στο υποσυνείδητο για όσα κατά καιρούς βλέπουμε ή σκεφτόμαστε, αλλά μένουν σαν μια κρυφή άποψη. Σε μια ξεκάθαρη και ειλικρινή αφήγηση, ο Νίκος Χριστόπουλος, μας φέρνει μπροστά στην πραγματικότητα και στις απόψεις μας για αυτή, ακολουθώντας ένα μοτίβο κυνικό έξυπνα αλλά και χιουμοριστικό. Δίχως βαθυστόχαστες φιλοσοφικές ή άλλες δήθεν ενδόμυχες θεωρήσεις, το καθένα από τα κείμενα αυτά είναι μια δυνατή σπρωξιά στην αλήθεια, μέσα από έναν χαρακτήρα αλληγορικό που συνδυάζει την απλή πραγματικότητα με τα «θέλω» του νου. Ρεαλιστική απόδοση, με σουρεαλιστικά στοιχεία, στοχευμένο χιούμορ και συναισθηματική ένταση, είναι ο βασικός συνδυασμός που καθηλώνουν τον αναγνώστη, τον ξαφνιάζουν σε κάθε αλλαγή σελίδας, για να καταλήξει σε μια ανάγκη ταύτισης και αναθεώρησης του τι τελικά η ζωή μας κρύβει ή τι κρύβουμε εμείς από τους άλλους μέσα στον νου μας. Κυκλοφορεί από την Libron Εκδοτική και διανέμεται από την Brainfood.    

ΔΕΚΑΕΠΤΑ ΦΟΡΕΣ Με τα κείμενα δεν αναμετριέσαι. Τα αφήνεις να σε πλησιάσουν όπως το αγρίμι που ξεπροβάλλει απ’ τα δέντρα και στέκεις ήρεμος στα γόνατα. Χαμηλώνεις την ψυχή σου και αλλάζεις ανάσες. Τεντώνεις το χέρι δίχως κουβέντα, μήπως και το χαϊδέψεις. Αν το τρομάξεις θα φύγει, αν τρομάξεις θα σε καταπιεί. […] Εκεί μόνο θα σε βρεις. Εκεί που θα γράφεις χωρίς δισταγμό. Εκεί που μιλάς γι’ αυτά, μας μιλάς για όλα. Και εμείς θα διαβάζουμε ό,τι απέμεινε· όχι όσα δαψιλώς υπονοείς. Μόνο για εκείνα που βρήκαν τον χρόνο τους και πότισαν εκτός απ’ την ψυχή σου και τις ανάσες μας. — Να υπάρχεις, ρε γαμώτο· να γράφεις όμως. ΔΕΚΑΕΠΤΑ ΦΟΡΕΣ Είκοσι επτά αφηγήσεις που ξεκινούν απ’ τα κείμενα και τελειώνουν στη γραφή. Ανάμεσά τους ένας κόσμος ολόκληρος, που όσες φορές κι αν γράψεις για αυτόν, δεν αρκούν οι λευκές σελίδες για να το πιστέψεις. ________________________________________ Ο Γιώργος Σπυράκης είναι απόφοιτος του Προγράμματος Μεταπτυχιακών Σπουδών «Δημιουργικής Γραφής» του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας και εργάζεται ως δικηγόρος στην Αθήνα. Γράφει διηγήματα και μυθιστορήματα, αρθρογραφεί σε sites και blogs, αναζητώντας κάτι απ’ τα παιχνίδια του νου μας. Είναι ο επιστημονικά υπεύθυνος και συντονιστής για το τμήμα δημιουργικής γραφής στο ΣΔΕ φυλακών Κορυδαλλού, όπου και διδάσκει στους μαθητές-κρατούμενους δημιουργική γραφή. Η πρώτη του συλλογή διηγημάτων κυκλοφορεί με τίτλο: «Pequeñas Fobias – Μικρές Φοβίες». Από τη LIBRON Εκδοτική κυκλοφορεί και το μυθιστόρημα με τίτλο «ε.σύ» [2016].

ΤΟ ΑΠΑΓΚΙΟ Μ’ ένα χέρι κι έναν μπόγο στα δέκα του αφήνει το νησί και ταξιδεύει λαθραία ως τον Πειραιά. Εκεί θα γίνει διακονιάρης, ώσπου η μοίρα θα του επιφυλάξει μια καλύτερη τύχη. Σε μια μέρα θα γίνει πλούσιος και θα γνωρίσει την κυρία Φρόσω, τη ματρόνα ενός φημισμένου οίκου ανοχής στα βόρεια προάστια. Αυτή θα τον μεγαλώσει και θα τον σπουδάσει. Πλοίαρχος πλέον, θα ξεκινήσει τις βρομοδουλειές στο Αιγαίο, μέχρι που ένα γράμμα από την Ιαπωνία θα τα φέρει όλα ανάποδα. Ο Αντρέας, ο «Χταπόδης», πρέπει να σκεφτεί πολλά. Τη ματρόνα, όλους τους γνωστούς από το τον οίκο ανοχής, το νησί του και, κυρίως, την Αφροδίτη, τον παιδικό του έρωτα…   ________________________________________ Ο Μιχαήλ Μιχαλιός γεννήθηκε στην Ξάνθη, αλλά από τα δύο του χρόνια ζει στην Αθήνα. Είναι απόφοιτος της φιλοσοφικής σχολής του πανεπιστημίου Ιωαννίνων και κάτοχος μεταπτυχιακού τίτλου στη Βυζαντινή Ιστορία από το ΕΚΠΑ. Εργάστηκε ως διορθωτής και επιμελητής σε εκδοτικούς οίκους και εφημερίδες, ενώ τα τελευταία 23 χρόνια υπηρετεί στη δημόσια εκπαίδευση. Η νουβέλα με τίτλο «Το απάγκιο» είναι το πρώτο του βήμα στα λογοτεχνικά μονοπάτια.

Τερματικός σταθμός Είχα αυτή τη συνήθεια, να θέλω στο τέρμα να διασχίζω το άδειο βαγόνι. Προσποιούμουν ότι καθυστερώ, τους άφηνα όλους να βγουν και στο τέλος περπατούσα στον έρημο διάδρομο μέχρι την πρώτη του πόρτα. Από εκεί έβγαινα· όταν ήξερα ότι δεν υπάρχει άλλη ψυχή μέσα, όταν τα φώτα μες στον συρμό χαμήλωναν και οι πόρτες του ξέμεναν ανοιχτές, λες και μόλις ήρθαν στην επιφάνεια ν’ ανασάνουν. Ένας καλοντυμένος κύριος παραμιλά, κάποιος νεαρός στήνει χάρτινα πλάσματα στο βαγόνι, ένα ποδήλατο που δεν το χωρά ο τόπος, μια παρέα κοριτσιών διαμαρτύρεται στη βροχή, ο πιο απαιτητικός ανάπηρος πολέμου, ένας παλαβός χτυπά το μπαστούνι του στα τζάμια και ένα εισιτήριο από δεύτερο χέρι. Ιστορίες από τη σύντομη διαδρομή του καθημερινού συρμού, μέχρι τη στιγμή που το βαγόνι αδειάζει, λίγο πριν ο σταθμός γίνει «τερματικός» και όλες οι σκέψεις ξεκινήσουν απ’ το σημείο αυτό. ________________________________________ Ο Γρηγόριος Γ. Σπυράκης γεννήθηκε στην Πλατάνα Αρκαδίας και σπούδασε Νομικά και Πολιτικές και Οικονομικές Επιστήμες στο Εθνικό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Δικηγόρος στην Αθήνα, διετέλεσε Διευθυντής Νομικών Υπηρεσιών του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου και νομικός σύμβουλος της Πρεσβείας του Κουβέιτ.

Ένα αληθινό μυθιστόρημα για τους πραγματικούς ιδιοκτήτες της ομάδας σου Οι καλές μέρες ανήκουν πια στο παρελθόν για τους οπαδούς των «μοβ». Ο πολλά υποσχόμενος μεγαλοεπενδυτής χρησιμοποίησε τον κόσμο της ομάδας για τα προσωπικά του συμφέροντα και όταν ένα κομμάτι της εξέδρας προσπάθησε να αντιδράσει βρέθηκε απέναντι σ’ εκείνους που μέχρι πρόσφατα ξελαρυγγιάζονταν μαζί στα παγωμένα τσιμέντα. Αλλά οι οπαδοί δεν έχουν πει την τελευταία τους λέξη. Αποφασίζουν να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους και οραματίζονται ένα δημοκρατικό μοντέλο διοίκησης με μοναδικό ιδιοκτήτη της ομάδας τον κόσμο. Παρά το διεφθαρμένο παιχνίδι των ΜΜΕ, των πολιτικών και των αθλητικών παραγόντων, η σπίθα γίνεται φλόγα και οι επαφές με ομάδες του εξωτερικού που τα κατάφεραν δημιουργούν τη βάση κόντρα σε όλους και σε όλα. Θα καταφέρουν τα παιδιά της κερκίδας να γράψουν ιστορία; Ένα μυθιστόρημα βασισμένο σε έρευνα, με διαλόγους και πρωταγωνιστές που είναι ή θα μπορούσαν να είναι αληθινοί... Ο Θάνος Σαρρής γεννήθηκε στην Αθήνα και μεγάλωσε στην Πάρο. Σπούδασε Επικοινωνία και ΜΜΕ στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και έκανε μεταπτυχιακό στις Σπουδές Νοτιοανατολικής Ευρώπης στο Πολιτικό της Νομικής. Έχει δουλέψει σε αρκετά ΜΜΕ και από το 2014 είναι αρχισυντάκτης στο gazzetta.gr. Λατρεύει τα ταξίδια σε ποδοσφαιρικές γειτονιές του εξωτερικού και θυμάται την ατμόσφαιρα του γηπέδου σχεδόν απ’ όταν θυμάται και τον εαυτό του.

Οι Εκδόσεις Οξύ και το Σωματείο Φίλων Μίνου Βολανάκη παρουσιάζουν για πρώτη φορά τη μετάφραση αποσπασμάτων της Παλατινής Ανθολογίας από τον μεγάλο σκηνοθέτη. Η έκδοση συνοδεύεται από CD – ηχητικό ντοκουμέντο στο οποίο διαβάζει και σχολιάζει ο ίδιος ο Μίνως Βολανάκης. […] Αυτή είναι η ιστορία με δυο λόγια των επιγραμμάτων και σ’ αυτή τη φόρμα μπήκε μέσα μία απίστευτη σειρά από φαντάσματα του Ελληνισμού. Λέω φαντάσματα με την έννοια ότι εμένα ξανά και ξανά με κατέχουν. Είναι πρόσωπα πολύ ζωντανά. Είναι παρουσίες απίστευτες μέσα στους αιώνες. […] Επομένως έχουμε εδώ πέρα ποιήματα που με γοήτευσαν πολύ. […] Και πρέπει να πω πώς άρχισα να τα μεταφράζω. Άρχισα να τα μεταφράζω όταν μετέφραζα τον «Οιδίποδα Τύραννο» στα ελληνικά. Συστηματικά, σαν άσκηση οικονομίας στο λόγο. Και τα βρήκα πάρα πολύ χρήσιμα. Γρήγορα όμως, βεβαίως, έπαψε να είναι μια άσκηση. Άρχισε να με απασχολεί αυτό καθαυτό το κείμενο και αυτά τα φαντάσματα, και το αποτέλεσμα είναι ότι μετέφρασα, ίσως, περισσότερο απ’ ό,τι έπρεπε. Μ.Β.

Ο ΔΡΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗ ΔΑΜΑΣΚΟ Βαδίστε στα χνάρια των πρωταγωνιστών στο Δρόμο για τη Δαμασκό. Οι εκδόσεις Οξύ παρουσιάζουν τη συλλογή διηγημάτων του καταξιωμένου δημοσιογράφου και συγγραφέα Ευάγγελου Αρεταίου «Ο Δρόμος για τη Δαμασκό». Ο συγγραφέας, έχοντας βιώσει μέσα από τα ταξίδια του τι σημαίνει στην πραγματικότητα η φράση «Ο Δρόμος για τη Δαμασκό» -κάτι το πραγματικό, το αληθινό, το υπαρκτό- εμπνέεται και περιγράφει τις ζωές επτά διαφορετικών ανθρώπων που είχαν σκοτώσει ή απατήσει, ανθρώπων που είχαν κυλιστεί στο βούρκο διαπράττοντας λάθη μεγάλα. Ανθρώπων που όλοι γνώριζαν για τα εγκλήματά τους ή και άλλων που τα γνώριζαν μονάχα οι ίδιοι, ανθρώπων που είχαν αισθανθεί προδομένοι ή άλλων που επέλεξαν να οδηγήσουν την αγά πη τους μέχρι τα απέραντα όρια της. «Μονάχα από την ρωγμή μιας ραγισμένης καρδιάς μπορεί να μπει το φως μέσα»… Ένας πρώην βομβιστής του IRA που προσπαθεί να γλιτώσει από τα φαντάσματα του παρελθόντος, μια Βελγίδα των μυστικών πληροφοριών που ανακαλύπτει ότι ο άντρας που αγάπησε, αγαπούσε κι άλλη μια γυναίκα, ένας Έλληνας διεφθαρμένος δικηγόρος που παλεύει με τον πατέρα του και τις επιλογές του, ένας Κούρδος που σκότωσε την κόρη του για να «ξεπλύνει» την τιμή της οικογένειας, ένας αποφυλακισμένος Βέλγος βαρυποινίτης που σκότωσε δυο ανθρώπους σε μια ληστεία, μια Καναδέζα ακαδημαϊκός που βρέθηκε να κοιμάται στους δρόμους του Τορόντο γιατί άθελά της πρόδωσε τον άντρα που αγαπούσε. Κι ένας αφηγητής που παλεύει να γλιτώσει από τον αλκοολισμό... Επτά διαφορετικές ζωές, εμπνευσμένες από αληθινά πρόσωπα και καταστάσεις. Όλες πάνε προς την ίδια κατεύθυνση: Τον δρόμο για τη Δαμασκό. Τον δρόμο της μετάνοιας, της συγχώρεσης, της βαθιάς αλλαγής. Ο Δρόμος για τη Δαμασκό Βιογραφία συγγραφέα: O Ευάγγελος Αρεταίος είναι δημοσιογράφος. Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1971. Είναι συγγραφέας ενός μυθιστορήματος, Τσικμάζ, μιας σειράς διηγημάτων, Σαν άμμος που χάνεται, ενός βιβλίου για την περίοδο ανάμεσα στις διαδηλώσεις του Γκεζί και το πραξικόπημα στην Τουρκία, Από την ουτοπία του Γκεζί στο πραξικόπημα, και συν-συγγραφέας ενός βιβλίου για τις κοινωνικές αλλαγές στην Τουρκία, Τουρκία. Το τρένο του μεγάλου εκσυγχρονισμού.  

Όσοι ενηλικιώθηκαν τα πρώτα χρόνια μετά τη δικτατορία αναπολούν την ατμόσφαιρα της εποχής ως ρευστή, διεγερτική και αμφίθυμη. Μια γλυκόπικρη σύγχυση, άλλοτε διασκεδαστική και άλλοτε εκνευριστική. Οι φοιτητές εκείνων των ημερών -ανάμεσά τους και ο συγγραφέας- είχαν ξοδέψει τη μισή έως τότε ζωή τους υπό καθεστώς πολιτικής νηστείας. Ως εκ τούτου, έπεσαν με τα μούτρα στην πολιτικολογία και τη συνέδεσαν με κάθε πιθανή και απίθανη πτυχή του καθημερινού τους βίου. Με τη σεξουαλική τους αδηφαγία, με την υπαρξιακή τους ανασφάλεια, με τον θάνατο όποιας ιδεολογικής αυταπάτης. Η γενιά που «γεννήθηκε κουρασμένη» έδωσε μια τελευταία μάχη πριν από την ολοκληρωτική της παράδοση. Αυτήν ακριβώς τη χρονική συγκυρία καταγράφει Το παυσίπονο. Γύρω από μια νεαρή κοπέλα που αυτοκτονεί, καθώς δεν αντέχει στην πίεση, υφαίνεται ο ιστός όσων προσπάθησαν να την αποτρέψουν και όσων την οδήγησαν εκεί μια ώρα αρχύτερα. Ο Πέτρος Τατσόπουλος παραχωρεί αδιακρίτως το μικρόφωνο στους θύτες και στα θύματα. Ετερόκλητοι χαρακτήρες -θεούσες, φρικιά, αναρχικοί, τραμπούκοι- παγιδεύονται στην ίδια αφηγηματική φάκα, προτού επιβληθεί ο διαχωρισμός που βιώνουμε σήμερα. «Ο Πέτρος Τατσόπουλος είναι ένας από τους κύριους και πιο δημοφιλείς εκπροσώπους του ’80. Η κριτική αναγνωρίζει ως προτερήματά του την ευρηματικότητα στη μυθοπλασία, τη μεγάλη αφηγηματική ευλυγισία και το καυστικό χιούμορ που διαποτίζει τις σελίδες του» Δημοσθένης Κούρτοβικ, Έλληνες μεταπολεμικοί συγγραφείς «Ο Τατσόπουλος ανήκει στην ολιγάριθμη κατηγορία των προικισμένων πεζογράφων που κατέρχονται στον στίβο σχεδόν έτοιμοι… Στο Παυσίπονο επιχειρεί την πανοραμική εικονογράφηση μιας νωπής ακόμα εποχής και κατορθώνει ένα μυθιστόρημα που διαβάζεται με έντονο ενδιαφέρον». Σπύρος Τσακνιάς, Η Λέξη «Ο Τατσόπουλος επικοινωνεί με τους αναγνώστες του με μια γλώσσα γυμνή από κάθε εξωραϊσμό, αφόρτιστη συναισθηματικά, πάντοτε χαμηλότονη και ρεαλιστική και κάποτε καταλυτικά ειρωνική. Ο λόγος του γίνεται ο κύριος αγωγός για τη μετάδοση διαβρωτικών εμπειριών». Γ. Δ. Παγανός, Γράμματα και Τέχνες «Το παυσίπονο έρχεται να αποκαλύψει όχι μόνον τη δεινότητα του συγγραφέα να κινείται ανάμεσα στα ‘’ελληνικά’’ γλωσσικών ομάδων, από τα φρικιά των Εξαρχείων ως τις θεοσεβούμενες μητέρες, αλλά και να τα μεταφέρει στο κείμενο κάτω από ένα ενιαίο ύφος, το δικό του». Αναστασία Λαμπρία, Μεσημβρινή

ΡΟΚΕΝΤΡΟ …Έξω βρέχει, άλλη μια γαμημένη βροχερή μέρα. Κοιτάζω απ’ τη βιτρίνα τους ανθρώπους να περνούν βιαστικά, με κεφάλια σκυμμένα. «Πού πηγαίνουν; Γιατί πηγαίνουν;», σκέφτομαι. Περνάει ο φίλος μου ο Τάκης, παλιός φίλος. Φοράει τζιν στενό, ξεβαμμένο, μυτερά παπούτσια κι ένα πέτσινο μπουφάν με τον γιακά σηκωμένο. Τα μαλλιά του, βρεγμένα, δείχνουν ακόμα πιο αραιά και το πρόσωπό του, σφιγμένο από τις ψιχάλες που τον χτυπάνε, ακόμα πιο ρυτιδιασμένο. Με κοιτάει, τον κοιτάω και με πλησιάζει. «Πότε θα πάμε για λίγο ροκεντρό, ρε μαλάκα;» μου λέει. «Βαστάς ακόμα, Τάκη;» του απαντάω. Με κοιτάει βλοσυρά στην αρχή και μετά χαμογελάει. «Όταν δεν θ’ αντέχω άλλο να ροκάρω, έλα να με θάψεις!» Ροκ ιστορίες που πηγάζουν απ’ την καρδιά και απευθύνονται ακριβώς εκεί. Για όσους το έκαναν τρόπο ζωής, το βίωσαν και αφομοιώθηκαν, αλλά και για όσους θυμούνται μια εποχή που έφυγε και δεν θα ξαναγυρίσει. Ροκ ιστορίες για το πώς είναι να ζεις με πάθος για κάτι που αγαπάς. Να το υπηρετείς και να δέχεσαι τις συνέπειες…   ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ Γεννήθηκα στην Άρτα το 1972 και πέρα από κάποιες ηρωικές εξόδους, κατά καιρούς, μια ανθίζω και μια μαραίνομαι εκεί… Εδώ δηλαδή! Τελείωσα το λύκειο με τα χίλια ζόρια και πήγα κατευθείαν στον στρατό, μιας και πίστευα ότι ο κόσμος ανοιγόταν μπροστά μου ολοφώτιστος και περίμενα να τον κατακτήσω, να τον αλλάξω. Μπάρμαν, ξυλοκόπος, πορτιέρης, ρεμάλι μηχανόβιος, ιδιοκτήτης ροκ μπαρ, μποντιμπιλτεράς και παραλίγο, σε δύο περιπτώσεις, ροκ σταρ. Κατεύνασα τελικά τους εσωτερικούς μου δαίμονες και τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια βιοπορίζομαι ως βιβλιοπώλης στην «Πολυθρόνα του Νίτσε». Έχω λάβει μέρος σε πολλούς λογοτεχνικούς διαγωνισμούς, άλλες φορές με επιτυχία και άλλες με τραγική αποτυχία, αλλά ποτέ δεν σταμάτησα να γράφω. Το γιατί δεν το ξέρω! Διαβάζω, οδηγάω μηχανάκια, γρατσουνάω την κιθάρα μου, γράφω μια στιχάκια και μια ιστορίες, κατσαβιδιάζω σίδερα, ακούω και παίζω μουσική συνέχεια, σχεδόν ταυτόχρονα, με αποτέλεσμα όλα αυτά να έχουν γίνει ένα μέσα στο κεφάλι μου και να μην τα καλοξεχωρίζω… Η σκληρή μουσική, όπως και να το δω, ήταν πάντα το μεγάλο μου στήριγμα, η μεγάλη μου αγάπη. Σε δύσκολες στιγμές γέμισε το κεφάλι μου, την καρδιά μου, αλλά και το στομάχι μου. Έζησα μ’ αυτή και από αυτή, κυριολεκτικά. Μόνο ευγνωμοσύνη νιώθω και τυχερός, που μπορώ να λέω με περηφάνια ότι, ναι, είμαι ένας ροκάς… Έχω καταφέρει διάφορα στη ζωή μου και τα έχω πάει αρκετά καλά, αν υπολογίσω πως όλα και τα πάντα προσπαθούσαν για το αντίθετο. Το ότι είμαι ακόμα ζωντανός, ας πούμε, είναι μεγάλη επιτυχία. Αν με ρωτήσει κάποιος για τι είμαι πραγματικά περήφανος, θα του απαντήσω χωρίς να το σκεφτώ για τις δύο γυναίκες της ζωής μου, την Τάνια και τη Φαίη, και για το παλικάρι μου τον Παύλο.

Ένας υπαρξιακός μονόλογος και 30 μικρές ιστορίες που αγγίζουν τις πιο ευαίσθητες χορδές μέσα από τα μάτια και την αθωότητα της ψυχής ενός παιδιού. Δεν το είχε πει σε κανέναν... κανείς δεν πιστεύει ότι ένας άνθρωπος μπορεί να πετάξει! Αν έλεγε την εμπειρία του, κάποιοι ίσως γελούσαν και κάποιοι άλλοι θα του έλεγαν ότι είδε ένα όνειρο... Μπορεί όμως ένα όνειρο να είναι τόσο αληθινό, που στο απόγειό του να γίνεται ένα με την πραγματικότητα; Πόσο μακριά μπορεί να σε οδηγήσει η πίστη όταν θελήσεις να ακολουθήσεις τα όνειρά σου; Κατάλαβε το χάρισμά του από πολύ μικρός, αναπάντεχα, σε στιγμές μεγάλης έντασης του παιχνιδιού, μέσα στη σκόνη και τον ιδρώτα· ζήτησε με όλη τη δύναμη της ψυχής του να μπορούσε να ξεφύγει απ’ όλα αυτά, να πετάξει ψηλά, να δει τον κόσμο διαφορετικά... και σαν από θαύμα η επιθυμία του έγινε πραγματικότητα. Ο Θανάσης Αυγερινός είναι Αντι¬περιφερειάρχης Διοικητικών Υπηρεσιών & Ανθρώπινου Δυναμικού στην Περιφέρεια Αττικής. Γεννήθηκε στο Κορωπί και σπούδασε οικονομικά στην Ελλάδα και στις ΗΠΑ. Έχει υπηρετήσει σε σημαντικές θέσεις της δημόσιας διοίκησης και στην τοπική αυτοδιοίκηση. Η συλλογή διηγημάτων «Το παιδί που πετούσε… και τριάντα μικρές ιστορίες» είναι το δεύτερο βιβλίο του, ενώ σύντομα θα κυκλοφορήσει ένα ακόμη από τις εκδόσεις Brainfood με θέμα τις ελληνικές οικογένειες της Σμύρνης, βασισμένο σε πραγματικά γεγονότα. Είναι παντρεμένος με την εκπαιδευτικό Ελευθερία Φεργαδιώτη και πατέρας δύο αξιολάτρευτων αγοριών.

Πως μια μοτοσικλέτα ενώνει τρείς γενιές; Τι κάνει ένα παιδί να ονειρεύεται; Τι κάνει δύο φίλους, πραγματικούς φίλους; Πως είναι να ζεις με τις επιλογές σου και να μην μετανιώνεις γι' αυτές; Πως ένας τόπος σε καθορίζει και σε στιγματίζει; Αυτά και άλλα πολλά, στο τρίτο μου βιβλίο, που γράφτηκε μόνο και μόνο για να το διαβάσετε εσείς! Εσείς που νιώθετε και αισθάνεστε, που καταλαβαίνετε πως είναι να πιστεύεις βαθιά και αμετανόητα στον άνθρωπο σε μια εποχή τραγικής δυσπιστίας.   Ο ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ Ο Γιάννης Σιδεράκης γεννήθηκε στην Άρτα το 1972 και πέρα από κάποιες ηρωικές εξόδους, κατά καιρούς, μια ανθίζει και μια μαραίνεται εκεί! Τελείωσε το λύκειο με τα χίλια ζόρια και πήγε κατευθείαν στον στρατό, μιας και πίστευε ότι ο κόσμος ανοιγόταν μπροστά του ολοφώτιστος και περίμενε να τον κατακτήσει, να τον αλλάξει. Μπάρμαν, ξυλοκόπος, πορτιέρης, ρεμάλι μηχανόβιος, ιδιοκτήτης ροκ μπαρ, μποντιμπιλντεράς και παραλίγο, σε δύο περιπτώσεις, ροκ σταρ. Κατεύνασε τελικά τους εσωτερικούς του δαίμονες και τα τελευταία είκοσι χρόνια βιοπορίζεται ως βιβλιοπώλης στην «Πολυθρόνα του Νίτσε». Έχει γράψει δύο βιβλία, το Μηχανάνθρωποι που κυκλοφόρησε το 2022 και το Ροκεντρό το 2023 (και τα 2 από τις εκδόσεις Οξύ), τα οποία έδωσαν και πήραν πολλή αγάπη.

ΖΩΗ ΑΡΡΩΣΤΕΜΕΝΗ ΠΑΝΩ ΣΤΗ ΓΑΛΗΝΗ Η "Ζωή αρρωστεμένη" δημοσιεύθηκε το 1916, μια χρονιά αρκετά μαύρη, αφού σηματοδοτήθηκε απ' τον συνεχιζόμενο ευρωπαϊκό πόλεμο, το λεγόμενο εθνικό διχασμό και τον αγγλογαλλικό αποκλεισμό της Ελλάδας. Η φτώχεια, η πείνα και η αβεβαιότητα, που κατέκλεισαν την κοινωνία, έδωσαν ίσως αφορμή για το μαύρο αυτό και πεσιμιστικό αφήγημα. Ο ήρωάς του είναι ένας έφηβος που βασανίζεται από την ενότητα του έρωτα και του θανάτου. Ο φαύλος κύκλος του αφηγήματος είναι η ερωτική επιθυμία, που καταλύει το ένστικτο του θανάτου, εκδηλώνεται προς την κόρη της μητριάς, της θεωρούμενης από τον ήρωα ως υπεύθυνης για το θάνατο της μητέρας του. Το αφήγημα είναι μια καταγραφή της ροής της συνείδησης ενός φυλακισμένου στα συναισθήματα του ανθρώπου.

O ΛΑΓΚΑΣ Ουσιαστικά πρόκειται για την πρώτη επιτυχημένη παραγωγή πρωτότυπου νεωτεριστικού έργου που βγαίνει κατευθείαν από την εμπειρική επισκόπηση της σύγχρονης ελληνικής κοινωνίας. Τι επισκοπεί; Τον πρόσφατο τότε ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897, τον πόλεμο που προκάλεσε τόση έξαψη και τόση οδύνη στην ελληνική κοινωνία. Όχι όμως μόνο τον πόλεμο. Επισκοπεί ακόμα τη μεταβατικότητα της ελληνικής κοινωνίας από τις αργόσυρτες δομές της υπαίθρου στην κινητικότητα της πόλης και, ακόμα, τη διαμόρφωση των νέων νοοτροπιών και ηθών που φέρνει ο πολιτισμός της πόλης. Πως τα επισκοπεί όλα αυτά; Με τελείως νέο τρόπο. Όχι περιγράφοντάς τα ως αντικειμενικός παρατηρητής, αλλά διυλίζοντάς τα μέσα από τα αντιφατικά συναισθήματα του ήρωά του, του Λεωνίδα Λαγκά.

Ω!  Από την Περιπέτεια της Ποίησης στην Ποίηση της Περιπέτειας των Γ. Ι. Μπαμπασάκη & Π. Κούτσικου Ένα πρωτότυπο, πρωτοποριακό βιβλίο, το «Ω!» του Γιώργου-Ίκαρου Μπαμπασάκη και του Πάρι Κούτσικου, επιχειρεί με επιτυχία γοητευτική έναν συνδυασμό λόγου και εικόνας, γραπτής ποίησης και φωτογραφικής περιπλάνησης. Οι δύο καλλιτέχνες συνέθεσαν το «Ω!» συνεργαζόμενοι επί σχεδόν δύο χρόνια. Αποσπάσματα ή και μεμονωμένες λέξεις του ποιήματος του Μπαμπασάκη μεγεθύνονταν και τοποθετούνταν, σαν αφίσες, στα πιο ετερόκλητα μέρη της Αθήνας, έμεναν εκεί, τα διάβαζαν και τα σχολίαζαν περαστικοί, χωρίς να ξέρουν τι είναι, άλλοτε έκπληκτοι και άλλοτε θαυμάζοντας την αναπάντεχη παρουσία ενός δυναμικού στίχου σε τοίχους, κολώνες, χαλάσματα, κάβους, εγκαταλειμμένα αυτοκίνητα, ερημωμένες αυλές. Εν συνεχεία, ο Κούτσικος φωτογράφιζε τις συνήθως φθαρμένες αυτές «αφίσες». Για πρώτη φορά στα χρονικά της ποίησης και του καλλιτεχνικού-εικαστικού βιβλίου σημειώνεται μία τέτοια συνεργασία. Υπερβαίνει την street art ως προς το ότι δεν έγινε με τυχαίο, αυθόρμητο τρόπο και από «ανώνυμους» καλλιτέχνες του δρόμου, αλλά οργανωμένα, μεθοδικά και από δύο καλλιτέχνες, έναν ποιητή και έναν φωτογράφο-εικαστικό & γραφίστα, που υπογράφουν ευθαρσώς το έργο τους. Άλλες πρωτοτυπίες του «Ω!» είναι το ότι εδώ η φωτογραφία δεν εικονογραφεί το περιεχόμενο της ποίησης, δεν αποτελεί διακόσμηση ή συμπλήρωμά του αλλά ένα αυτόνομο σχόλιο, μία εικαστική δήλωση ότι ο Έρωτας μπορεί ακόμα και στα ερείπια, τους σκουπιδότοπους, και τις ερημιές της πόλης να ανθίσει. Ακόμα, αυτό καθαυτό το ποιητικό κείμενο του «Ω!» απομακρύνεται από τα συνήθη ερωτικά ποιήματα ως προς το ότι δεν γογγύζει, δεν αποτελεί παράνομο παράπονο, δεν θρηνεί για την απουσία της Αγαπημένης, δεν διαμαρτύρεται, έστω λυρικά, για το ότι η Αγαπημένη δεν δίνεται στον Αγαπημένο, αλλά απεναντίας, αντλώντας από την συναρπαστική παράδοση του western και του noir, εκθειάζει τον Έρωτα, τραγουδάει τον Θρίαμβο της Αγάπης, εγκωμιάζει την Αίγλη του Σαρκικού Σμιξίματος. Στο «Ω!» οι εραστές δεν είναι αντίπαλοι, ο εμφύλιος έχει εξοριστεί, Εκείνος και Εκείνη είναι συνένοχοι, συμπότες, συνδαιτυμόνες, συνωμότες. Είναι Σύμμαχοι. Το «Ω!», πέρα από την όποια καλλιτεχνική (ποιητική & εικαστική-φωτογραφική) αξία του, συνιστά μιαν έντονη και έντιμη πρόταση επαναπροσδιορισμού των ερωτικών ηθών, μια άλλη ματιά στο ερωτικό σύμπαν, έναν άλλο τρόπο έκφρασης και εκδήλωσης του εκρηκτικού και εμπρηστικού συναισθήματος του Έρωτα. Είναι θλιβερά γνωστό ότι ο Έρωτας στους καιρούς μας γρήγορα υποβιβάζεται σε ανιαρή διευθέτηση, ταχύτατα τεμαχίζεται σε μία σειρά ανούσιων «καθηκόντων» και εκπίπτει σε «αγγαρεία». Στο «Ω!» ο Έρωτας, διατηρώντας κρίσιμες αποστάσεις τόσο από τον πλατωνισμό όσο και από την πορνογραφία, λαμπρύνεται στην πνευματική, ψυχική, και σαρκική διάστασή του. Προγραμματίζονται εκδηλώσεις για το «Ω!», με παρουσιάσεις, απαγγελίες, εκθέσεις του εικαστικού-φωτογραφικού υλικού, πολλή και καλή μουσική, άφθονο ποτό, διακεκαυμένες συζητήσεις.

ΙΣΩΣ #1: ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟΥ ΔΙΗΓΗΜΑΤΟΣ Οι Εκδόσεις Οξύ σε συνεργασία με την Αθηναϊκή Λέσχη Επιστημονικής Φαντασίας (ΑΛΕΦ) παρουσιάζουν στο αναγνωστικό κοινό μέσα από την παρούσα κυκλοφορία μία μοναδική ανθολογία διηγημάτων του φανταστικού, έντεκα διηγήματα Ελλήνων συγγραφέων που εξερευνούν το όρια της ανθρώπινης φαντασίας και τα ξεπερνούν! ΙΣΩΣ#1 ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟΥ ΔΙΗΓΗΜΑΤΟΣ. Καλώς ήρθατε στον κόσμου του Ελληνικού Φανταστικού Διηγήματος! Αχαιοί και Τρώες έχουν παράξενες δοσοληψίες τη νύχτα πριν από την άλωση της Τροίας. Για μια αστροναύτη, ο θάνατος σημαίνει ότι αφήνει πίσω της δύο πτώματα. Μια πιανίστρια προεκτείνει την ερμηνεία της πέρα από τον θάνατο. Τρεις φίλοι γυρνάν με τη λατέρνα τους την ελληνική επαρχία, αλλά βρίσκονται αίφνης στα θολά σύνορα μεταξύ ζωής και μετά θάνατον ζωής. Σε ένα απόμερο χωριό γεννιέται ένα μωρό που τους βάζει όλους σε θανάσιμο κίνδυνο. Έντεκα από τα καλύτερα διηγήματα του σύγχρονου ελληνικού φανταστικού, επιλεγμένα από την Αθηναϊκή Λέσχη Επιστημονικής Φαντασίας (ΑΛΕΦ), έντεκα φανταστικοί κόσμοι: εσείς θα κρίνετε πόσο κοντά ή μακριά από τον δικό μας.   Συγγραφείς: Γιάννης Παπαδόπουλος, Κιάρα Καλουντζή, Γρηγόρης Φεϊζατίδης, Χριστίνα Μαλαπέτσα, Αντώνης Πάσχος, Κώστας Χαρίτος, Βίκτωρ Ψευτάκης, Ηφαιστίων Χριστόπουλος, Ντίνος Χατζηγιώργης, Αταλάντη Ευριπίδου, Δήμητρα Νικολαΐδου

ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΟΘΟΝΗ Ο μοναχικός άνδρας ζει σε ένα σαράβαλο σπίτι με δυο πήλινες Καρυάτιδες στο στενό μπαλκόνι και μια μαδημένη κερασιά στην αυλή. Τον φωνάζουν Κλειστό γιατί δεν ξέρει κανείς το όνομα του, ούτε από πού ξεφύτρωσε. Τρυπώνει τζάμπα στο σινεμά της γειτονιάς του και ταξιδεύει μόνος στην πρώτη σειρά. Είναι η στιγμή που τα γαλάζια ποντίκια ξετρυπώνουν από την περικοκλάδα και γλείφουν τις γυμνές φτέρνες των κοριτσιών, τα φλούδια πασατέμπου, τις τρύπιες αρβύλες του και το αίμα της πληγής του. Χάνεται μακριά, σμίγει με αιχμάλωτους στρατιώτες, απολαμβάνει την πολυτέλεια του τεράστιου υπερωκεάνιου, βυθίζεται στο μαρμάρινο παλάτι κι ερωτεύεται όμορφες γυναίκες σε μια παράξενη χώρα, που η παλίρροια εξουσιάζει έναν καταδικασμένο τόπο. Μια γοητευτική περιπλάνηση σε ένα βίαιο παρελθόν, με ανατρεπτικές ονειροφαντασίες ενός περιθωριακού σινεφίλ και επικίνδυνες εξελίξεις που διαστέλλουν τον χρόνο σε ένα καλειδοσκόπιο εικόνων, χρωμάτων και οσμών. Σε αυτήν την καταιγιστική εναλλαγή, τα φτιασιδωμένα όνειρα του Κλειστού γεννιούνται και θανατώνονται πάνω στη βρεμένη πια, από τη χειμωνιάτικη βροχή, οθόνη του καλοκαιρινού κινηματογράφου. Είναι η στιγμή που τα γαλάζια ποντίκια επιστρέφουν. ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΟΘΟΝΗ   Βιογραφία συγγραφέα: Ο Γρηγόρης Διπλάρης γεννήθηκε στην Αθήνα. Είναι απόφοιτος από τη Βαρβάκειο και τη Νομική Σχολή Πανεπιστημίου Αθηνών. Διετέλεσε καθηγητής του Εμπορικού Δικαίου σε ιδιωτικό κολλέγιο και είναι Δικηγόρος Αθηνών. Έχουν κυκλοφορήσει τα έργα του: Μέδουσες (ποίηση), Αρκαδικά (ποίηση), Στιγμικά (ποίηση), Ανεμοδείκτης (διηγήματα), Το υπόγειο καράβι (μυθιστόρημα), Ο πιλότος (μυθιστόρημα), Η μικρή πόλη (μυθιστόρημα), Ο πορτοκαλής σκύλος (μυθιστόρημα).

Tι θα έκανες, αν ήξερες ότι θα πεθάνεις εικοσιτέσσερις ώρες μετά από τον θάνατο ενός άγνωστου άνδρα; Θα έκανες τα πάντα για να τον βρεις και να γίνεις ο φύλακας-άγγελός του; Αθήνα, δεκαετία ’80. Ο Κώστας Ραλλίδης, ένας «άχρωμος και άοσμος» υπάλληλος σε υπουργείο, βλέπει στο όνειρό του πως θα πεθάνει μια ημέρα μετά από τον θάνατο ενός άγνωστου ανθρώπου. Γρήγορα ανακαλύπτει ότι το πρόσωπο αυτό όχι μόνο είναι υπαρκτό, αλλά πρόκειται για τον Σπύρο Κάλφα, πρώην αρχιβασανιστήτης Χούντας και νυν αόρατο οικονομικό μεγαλοπαράγοντα της Μεταπολίτευσης. Πιστεύοντας στον χρησμό του ονείρου, ξεκινάει να συναντήσει τον Κάλφα και να γίνει ο προστάτης του. Στην προσπάθειά του αυτή ο Ραλλίδης θα βρεθεί σ’ έναν λαβύρινθο, όπου εναλλάσσονται τοπία και άνθρωποι κάθε λογής. Πολιτικό θρίλερ; Αστυνομικό μυθιστόρημα; Μυθοπλασία με αληθινά πρόσωπα σε φανταστικούς διαλόγους που θα μπορούσαν να ήταν και αληθινοί; Ένα φρενήρες καλειδοσκόπιο της ελληνικής ιστορίας από τον Εμφύλιο μέχρι τα πρώτα χρόνια της Μεταπολίτευσης, όπου τίποτα δεν είναι αυτό που φαίνεται. Αριστερόστροφες και δεξιόστροφες ιδεοληψίες καταρρέουν, ένοχα μυστικά και σκελετοί δεκαετιών φυλαγμένα σε μια «σπηλιά του θησαυρού», άλλοτε τα θύματα αποδεικνύονται θύτες και οι θύτες θύματα. Στο τέλος στέκει όρθια μόνο η ευχή του συγγραφέα για κάθε ήρωα ξεχωριστά: «Ας τον λυπηθεί τώρα η Μοίρα, αυτή που συνήθως λιανίζει έναν έναν τους απλούς ανθρώπους αυτής της γης».