ianos.gr

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ

Η αναπαραγωγή του πληθυσμού είναι ένα θέμα που έχει προκαλέσει ιδιαίτερο ενδιαφέρον στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια, καθώς η σταθερή μείωση της γεννητικότητας έχει φθάσει σε επίπεδο μη αναπλήρωσης των γενεών. Τα ερωτήματα που ανακύπτουν απαιτούν την εντατικοποίηση της έρευνας στο χώρο αυτό, αλλά μέσα από ένα θεωρητικό πλαίσιο που θα προσφέρει τη δυνατότητα μιας ολοκληρωμένης επεξήγησης της γεννητικότητας στη σύγχρονη κοινωνία. Σκοπός του βιβλίου είναι η συγκρότηση και η κριτική ανάλυση των θεωρητικών προσεγγίσεων που αφορούν τη γενετήσια συμπεριφορά από το χώρο της οικονομίας, της κοινωνιολογίας και της ψυχολογίας, αναδεικνύοντας τα σημεία σύγκλισης και διαφοροποίησης αυτών των προσεγγίσεων. Στα πλαίσια της κάθε προσέγγισης, παρουσιάζονται ενδεικτικές εμπειρικές έρευνες, με στόχο την επισήμανση των προβλημάτων που δημιουργούνται στη μετάβαση από το θεωρητικό στο εμπειρικό επίπεδο. Το συμπέρασμα που συνάγεται είναι ότι οι ενλόγω θεωρητικές προσεγγίσεις είναι συμπληρωματικές και όχι εναλλακτικές, και θα μπορούσαν να συνθέσουν ένα διεπιστημονικό εννοιολογικό σχήμα, περίγραμμα του οποίου προτείνεται και εφαρμόζεται στη μεταπολεμική εξέλιξη της γεννητικότητας στην Ελλάδα.

"Ο φιλόσοφος παράγει ιδέες, ο ποιητής ποιήματα, ο πάστορας κηρύγματα, και ούτω καθεξής. Ο εγκληματίας παράγει εγκλήματα. Αν προσέξουμε καλύτερα πως σχετίζεται αυτός ο τελευταίος κλάδος παραγωγής με το κοινωνικό σύνολο θ'απαλλαγούμε από πολλές προκαταλήψεις. Ο εγκληματίας δεν παράγει μόνο εγκλήματα, αλλά και το ποινικό δίκαιο και τον καθηγητή που διδάσκει ποινικό δίκαιο και, συνάμα, το αναπόφευκτο σύγγραμμα με το οποίο ο ίδιος καθηγητής ρίχνει στη γενική αγορά τις παραδόσεις του εν είδει "εμπορεύματος". Έτσι πολλαπλασιάζεται ο εθνικός πλούτος. Για να μην αναφέρουμε την ατομική απόλαυση που παρέχει το χειρόγραφο του συγγράματος στο δημιουργό του."Το κείμενο αυτό του Karl Marx γράφτηκε ανάμεσα στο 1860 και το 1862. Οι εκδότες του το ενσωμάτωσαν στις Θεωρίες της υπεραξίας, τόμος IV του Κεφαλαίου. Η μετάφραση έγινε από τα γερμανικά. Η έκδοση συμπληρώνεται με έναν πρόλογο του Αντρέα Καμιλλέρι. Οι Εκδόσεις Άγρα πρότειναν στους φίλους Ιταλούς εκδότες του Nottetempo να εντάξουν στη σειρά των βιβλίων τους "I sassi" το Εγκώμιο του εγκλήματος του Μάρξ. Εκείνοι παρήγγειλαν τον παρόντα πρόλογο του Αντρέα Καμιλλέρι, που τώρα ως αντιδάνειο, εντάσσεται στην νέα ελληνική έκδοση του Εγκωμίου.

ΤΑ ΕΚΔΙΔΟΜΕΝΑ ΑΤΟΜΑ-ΠΟΡΝΕΙΑ ΠΑΡΕΚΚΛΙΣΗ 'Η ΠΑΡΑΒΑΣΗ

ΝΕΟΤΕΡΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΠΡΟΟΔΟΣ

Το βιβλίο αυτό είναι βιβλίο συμπληρωματικής μελέτης και όχι βασικό και κύριο βιβλίο. Έγινε προσπάθεια να είναι ένα συνοπτικό, κατανοητό και όσο το δυνατόν πιο πλήρες εγχείρημα.Απευθύνεται στους-στις κοινωνικούς επιστήμονες και κυρίως στους φοιτητές-τριες που ενδιαφέρονται για την Μεθοδολογία των Κοινωνικών Επιστημών και ειδικότερα για τον τομέα της έρευνας.Ένα βιβλίο που έρχεται να καλύψει ένα κενό στην βιβλιογραφία, χρήσιμο, πολύτιμο, ενδιαφέρον.

ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ ΜΕ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ

Το βιβλίο αυτό παραθέτει σημαντικά γεγονότα, στη μορφή όμωςμερικών "μεζέδων" παρά ενός "πλήρους γεύματος". Σε περιορισμένοχώρο, παραθέτει μια εξαιρετικά υποκειμενική επιλογή εκείνων τωνπραγματικά ξεχωριστών προσωπικοτήτων και των κρίσιμων γεγονότωνπου άλλαξαν τον πολιτισμό μας κατά ένα ζωτικά σημαντικό τρόπο...

Η παγκόσμια πανδημία προκάλεσε τεκτονικές μετατοπίσεις στο κοινωνικό οικοδόμημα. Η επέλαση του λοιμού γέννησε νέα ηθικά διλήμματα, νέους και απροσδόκητους φόβους. Στην Ελλάδα δειλιάζουμε να αναγνωρίσουμε το προφανές: ότι η οικογένεια, η αγάπη προς τον άλλο και η φιλοπατρία έγιναν άγκυρες που μας κράτησαν κόντρα στο κύμα της αρρώστιας.Ο ελληνικός τρόπος σκέψης και ζωής ριζώνει στο βάθος της Ιστορίας. Γι’ αυτό και ορισμένοι σπεύδουν να τον βαφτίσουν ξεπερασμένο. Λες και ξεπερνιέται η αντίληψη ότι ο άνθρωπος έχει αξία, ενώ τα πράγματα έχουν τιμή.Η λογική, η ηθική και το μέτρο συγκροτούν διαχρονικά το τρίγωνο των δυνάμεων του ελληνικού παραδείγματος. Αυτές φώτισαν τον δρόμο της πετυχημένης αντιμετώπισης του ιού. Ενάντια στις μαύρες προβλέψεις. Το παράδειγμα της Ελλάδας αναδύθηκε ως αγαθή δύναμη που υπερβαίνει διαχωρισμούς. Ενώνει. Γεμίζει αυτοπεποίθηση. Το έχουμε ανάγκη. Εμείς και ο κόσμος.

ΡΟΖΕ ΣΑΡΤΙΕ: Μου φαίνεται ότι το σχέδιό σου είναι να δώσεις εργαλεία που θα επιτρέπουν την αποδιάρθρωση των µηχανισµών κυριαρχίας, οι οποίοι λειτουργούν σαν διαχωρισµοί φυσικοί, κανονικοί, προγονικοί, πράγµα που, πιστεύω, είναι µάλλον αντίθετο στη στερεότυπη εικόνα που έχει δηµιουργηθεί για το έργο σου, το οποίο αντιµετωπίζεται σαν να αποκαλύπτει περιορισµούς που συντρίβουν τα άτοµα χωρίς να τους παραχωρούν καµία θέση.ΠΙΕΡ ΜΠΟΥΡΝΤΙΕ: Αν ήθελα να απαντήσω µε µια φράση σ’ αυτό που είπες, θα έλεγα: γεννιόµαστε προκαθορισµένοι και έχουµε µια µικρή ευκαιρία να καταλήξουµε ελεύθεροι. Καταλογίζω σ’ εκείνους που επικαλούνται υπερβολικά την ελευθερία, το υποκείµενο, το άτοµο κτλ. ότι εγκλωβίζουν τους κοινωνικούς δρώντες στην ψευδαίσθηση της ελευθερίας, δηλαδή σε έναν από τους δρόµους µέσω των οποίων εφαρµόζεται ο ντετερµινισµός. Μόνο υπό τον όρο να οικειοποιηθούµε τα εργαλεία σκέψης, καθώς και τα αντικείµενα σκέψης που προσλαµβάνουµε, µπορούµε να γίνουµε κάπως το υποκείµενο των σκέψεών µας? υπό τον όρο, µεταξύ άλλων, να επανοικειοποιηθούµε τη γνώση των ντετερµινισµών.Το 1988, ο ιστορικός Ροζέ Σαρτιέ κάλεσε τον κοινωνιολόγο Πιερ Μπουρντιέ στον ραδιοφωνικό σταθµό France Culture για µια σειρά πέντε συνεντεύξεων, που αυτό το βιβλίο αναπαράγει και αποκαθιστά µέσα στο διανοητικό και πολιτικό συγκείµενό τους. Σ’ έναν διάλογο όπου φανερώνονται ταυτοχρόνως η σύγκλισή τους και η σαφής συνείδηση των διαφορών τους, ο κοινωνιολόγος και ο ιστορικός αντιπαραβάλλουν τις δύο επιστήµες τους και τους αντίστοιχους ρόλους τους στην κοινωνία.«Η αξία αυτού του µικρού βιβλίου έγκειται, νοµίζω, στο ότι συλλαµβάνει µέσα από τη ζωντάνια του διαλόγου τον τρόπο σκέψης του Μπουρντιέ, απελευθερώνοντάς τον από ό,τι ενίοτε τον καλύπτει, είτε είναι το επιβλητικό κύρος που προσδίδει η έδρα του στο College de France είτε οι πολεµικές διαµάχες του κοινωνιολόγου που εµπλέκεται στην εποχή του». από τον πρόλογο του Ρ. Σ.

Οι ηλίθιοι βρίσκονται ανάμεσά μας. Είναι παντού, προέρχονται από όλες τις κοινωνικές τάξεις, και είναι πάντα έτοιμοι να προκαλέσουν ζημιά στους άλλους και φυσικά και στον ίδιο τους τον εαυτό. Οι ηλίθιοι συνιστούν την πιο επικίνδυνη ομάδα ανθρώπων.Ο ιστορικός Carlo M. Cipolla έγραψε αυτό το σύντομο, πνευματώδες δοκίμιο σε μια προσπάθεια να ανιχνεύσει, να κατανοήσει και να εξουδετερώσει μία από τις πιο ισχυρές δυνάμεις που εμποδίζουν την ανάπτυξη της ανθρώπινης ευμάρειας και ευτυχίας: την ανθρώπινη ηλιθιότητα. Και αν αποδειχθεί ότι είναι αδύνατον να σώσουμε τον εαυτό μας από την ηλιθιότητα που μας περιβάλλει, τουλάχιστον μπορούμε να πάρουμε την εκδίκησή μας περιγελώντας την.

Πρόκειται για μία έρευνα του εθνικού κέντρου κοινωνικών ερευνώνπάνω στον ελεύθερο χρόνο, τις διαπροσωπικές σχέσεις και τιςαξίες των νέων, θέματα τα οποία καλύπτουν ήδη ένα τεράστιο φάσμασυμπεριφοράς των νέων και του πολιτισμικού τους συστήματος. Οτόμος αυτός ασχολείται με την περιοχή της πρωτεύουσας.

Σκοπός της έκδοσης αυτού του βιβλίου είναι η μερική έστωγνωστοποίηση της κατάστασης που επικρατεί στις Ισπανικέςφυλακές. Από το 1991 στην Ισπανία εφαρμόζονται στα ΕσωτερικάΑρχεία Ειδικής Παρακολούθησης που ήρθαν να συμπληρώσουν τηνσυστηματική εξολόθρευση των κρατουμένων, που προϋπήρχε ήδη απότο φασιστικό καθεστώς του Φράνκο...

Το κείμενο αυτό του Ζακ Ντεριντά δημοσιεύτηκε το 1983 αντί προλόγου στον κατάλογο της περιοδεύουσας έκθεσης «Art Against Apartheid / Η τέχνη εναντίον του Απαρτχάιντ», η οποία έκτοτε περιοδεύει ανά τον κόσμο και προορίζεται να καταλήξει στη Νότιο Αφρική και να γίνει ένα μουσείο κατά του Απαρτχάιντ. Στην έκθεση συμμετείχαν γνωστοί συγγραφείς, ζωγράφοι και γλύπτες απ’ όλον τον κόσμο.

Το βιβλίο θέτει το ερώτημα “πώς και γιατί κινείται η κοινωνία”. Eρώτημα που είναι ταυτόχρονα και θέση (“η κοινωνία κινείται”) και μάλιστα κατ’ αντιπαράθεση με ανορθολογικές θεωρίες, π.χ. για το τέλος της ιστορίας, πολύ βολικές για τη διαιώνιση του υπάρχοντος κοινωνικο-οικονομικού συστήματος. Είναι χαρακτηριστικός ο τίτλος που αρχικά είχε επιλεγεί για την έκδοση: “Και όμως η κοινωνία κινείται…”Η έκδοση δεν είναι απλά μια περιγραφή της σύγχρονης κοινωνίας. Παρουσιάζει πώς διαμορφώθηκε ξεκινώντας απ’ την εμφάνιση της πρωτόγονης κοινότητας έως και σήμερα. Ξεκινάει από την εργασία, τη διαδικασία που ξεχώρισε τον άνθρωπο από τα ζώα, με την εμφάνιση του λογικού και των πρώτων κοινωνικών σχέσεων που χρειάστηκαν σ’ αυτήν. Στη συνέχεια παρουσιάζεται η αποσύνθεση της πρωτόγονης κοινότητας και η εμφάνιση της δουλοκτητικής κοινωνίας, το πέρασμα απ’ τη δουλοκτητική στη φεουδαρχική και μετά στην αστική κοινωνία, με αποκορύφωμα τη σύγχρονη πάλη του εργατικού κινήματος για την κοινωνική αλλαγή, το σοσιαλισμό-κομμουνισμό. Η παρουσίαση αυτής της εξέλιξης είναι γενική, τεκμηριωμένη όσο χρειάζεται για να μη χαθεί ο αναγνώστης στις λεπτομέρειες κι αρκετή για να βγάλει ένα επιστημονικό συμπέρασμα.

Το κεντρικό θέμα της μελέτης είναι οι μετασχηματισμοί των αντιλήψεων για την ανθρώπινη ύπαρξη. Οι μετασχηματισμοίσυνδέονται με τη δυναμική της κοινωνικής διαφοροποίησης και,ειδικότερα, με τα πεδία που επαγγέλλονται τη νοηματοδότηση τηςανθρώπινης ύπαρξης.

Η εγκληματικότητα άλλαξε πρόσωπο και εμφανίζεται με νέεςμορφές: μαφία, διαφθορά, εγκλήματα λευκού κολάρου, ξέπλυμαβρώμικου χρήματος, ναρκωτικά, εμπόριο όπλων...Αποκαλύπτεται ηευάλωτη πλευρά της δικαστικής εξουσίας και επισημαίνονται οισύγχρονοι παράγοντες που διαταράσσουν τις πολιτικές,οικονομικές και κοινωνικές ισορροπίες. Ο Jea de Maillard,δικαστής και αντεισαγγελέας πλημμελειοδικών, μελετά πώς ηεξέλιξη της εγκληματικότητας ανατρέπει τις σχέσεις κοινωνίαςκαι κράτους και βάζει τις βάσεις για το ποινικό σύστημα τουμέλλοντος.

Ο κόσμος γίνεται ολοένα πιο ομοιογενής. Η εντονότερη πνευματική εντύπωση από κάθε ταξίδι μου τα τελευταία χρόνια, παρ’ όλες τις επί μέρους ευτυχισμένες εκπλήξεις : μια υφέρπουσα φρίκη απέναντι στην ομογενοποίηση του κόσμου. Όλα γίνονται ομοιόμορφα στις εξωτερικές εκφάνσεις της ζωής, όλα επιπεδοποιούνται σ’ ένα ομοιογενές πολιτιστικό σχήμα. Τα ιδιαίτερα έθιμα των λαών απαλείφονται, το ντύσιμο εξομοιώνεται, τα ήθη διεθνοποιούνται. Οι χώρες φαντάζουν όμοιες μεταξύ τους, η ζωή και η δράση των ανθρώπων είναι ενταγμένες στο ίδιο πλαίσιο, οι πόλεις τους όλο και πιο ίδιες στα εξωτερικά τους γνωρίσματα. Διότι αν η ανθρωπότητα σήμερα γίνεται ολοένα πιο ανιαρή και ομοιόμορφη, το παθαίνει επειδή κατά βάθος αυτή είναι η επιθυμία της. Η αυτονομία στον τρόπο της ζωής, ακόμα και στην ευχαρίστηση της ζωής, αποτελεί πλέον στόχο και ιδανικό για τόσο λίγους ανθρώπους, που οι περισσότεροι δεν το αντιλαμβάνονται καν ότι μετατρέπονται σε μόρια, σε άτομα παρασυρμένα στη δίνη μιας γιγάντιας δύναμης. Αφήνονται λοιπόν στη θέρμη τού ρεύματος, που τους παρασέρνει στο κενό. « Ruere in servitium », όπως έλεγε ο Τάκιτος, το να ορμάει κανείς με τηθέλησή του στη δουλεία.

Το παρόν βιβλίο εξετάζει τις τάσεις και τις δυναμικές απλούστευσης περίπλοκων οικοσυστημάτων. Ο μηχανισμός απλούστευσης είναι ίδιος και απλός: η αναπαραγωγή μιας μοναδικής φόρμας που φτωχοποιεί ποικιλόμορφα, προηγουμένως, οικοσυστήματα. Αυτό που συνδέει τις διαδοχικές σκέψεις του συγγραφέα δεν είναι η αναζήτηση μιας "καθολικής γραμματικής", αλλά η φωταγώγηση δυνάμεων που καθιστούν το ενδεχόμενο μιας τέτοιας "καθολικής γραμματικής" δυνατό. Πρόκειται για μία συρραφή από ενσταντανέ του νεότερου κόσμου η οποία, παρότι φαίνεται δυσοίωνη, δεν είναι απαραίτητα. Το σημαντικότερο: περιγράφει μια τάση και όχι μια κατάσταση.

Η Ελληνική Κοινωνία Αποτέφρωσης ιδρύθηκε το Νοέμβριο του 1997 από τους Αντώνη Αλακιώτη, Βασιλική Βερυκάκη (τ. Δήμαρχο Αγ. Δημητρίου Αττικής), Γιάννη Ρέγγα (τ. αντιδήμαρχο Ζωγράφου), Susanne N. Vlassis Helms, Γιώργο Βλάση, Ελισάβετ Παναγούλια με το όνομα "Επιτροπή για το δικαίωμα της αποτέφρωσης των νεκρών στην Ελλάδα".

ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΡΟΣΩΠΟΥ ΤΗΣ ΓΗΣ

Ένας λαός σκλαβώνεται μόνος του, κόβει τον ίδιο του το λαιμόόταν έχοντας επιλέξει ανάμεσα στο να είναι υποτελής και στο ναείναι ελεύθερος, εγκαταλείπει τις ελευθερίες και μπαίνει στοζυγό, συναινώντας στην ίδια του τη δυστυχία, ή μάλλον, προφανώς, καλωσορίζοντας την. Εάν κοστίζει κάτι στους ανθρώπους ηανάκτηση της ελευθερίας τους, δεν θα τονίσω την ανάγκη δράσηςπρος αυτή την κατεύθυνση...

ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΖΕΡΑΡ ΛΕΜΠΟΒΙΣΙ

Η Έκθεση αποτελεί το σημαντικότερο ντοκουμέντο για την μελέτη της εξέλιξης και του ιδεολογικού προσδιορισμού της Καταστασιακής Διεθνούς. Κεντρικό της σημείο είναι η πρόταση για μια πολιτιστική επανάσταση, η οποία θα χρησιμοποιήσει ως εργαλεία μια περιεκτική ανάλυση της καπιταλιστικής κοινωνίας και την απόρριψη των αστικών αξιών. Η Έκθεση ορίζεται από τον ίδιο τον Ντεμπόρ ως εξής: ". . . μπορεί να παρουσιασθεί ως η θεωρητική έκφραση που υιοθετήθηκε από την ιδρυτική συνδιάσκεψη της IS στο Κάζιο ντ' Αρόσα· μπορούμε επίσης να πούμε ότι εκφράζει την σκέψη των επικεφαλής της Διεθνούς, από τους οποίους μπορώ να αναφέρω ονομαστικά τους: Κορούν (Βέλγιο), Ντεμπόρ (Γαλλία), Γκαλίτσιο (Ιταλία) και Γιόρν (Σκανδιναυία). Ως τέτοια, προσφέρει επιπλέον την εικόνα μιας επιτροπής, υπεύθυνης δημοκρατικά, απέναντι στην διεθνή τάση που επιχειρήσαμε να συνενώσουμε."

Το θέμα τού «Ξένου» απασχόλησε και απασχολεί αιωνίως τον ανθρωπο.Ποιος ο ορισμός του Ξένου και ποια η αντιμετώπισή του;Η συγγραφέας του βιβλίου για να εντοπίσει την σημασία του Ξένου ανατρέχει στον Όμηρο, στον Πλάτωνα, στον Αριστοτέλη, στον Πλούταρχο, στους Στωικούς, στον Καβάφη, στην Ελληνιστική εποχή, στον Χριστιανισμό, και φτάνει στην σημερινή εποχή με το μεγάλο δίλημμα: Πρέπει να υποδεχόμαστε και να φιλοξενούμε τον Ξένο;Ή πόσο κίνδυνο διατρέχει μια μικρή πατρίδα, όταν την κατακλύζουν εκατοντάδες πρόσφυγες και μετανάστες, κυνηγημένοι από τον πόλεμο και τις κακουχίες της δικής τους πατρίδας;Υπάρχει τελικά απάντηση στο μεγάλο αυτό δίλημμα;

Το Σχεδίασμα για μια αυτοανάλυση αναπτύσσεται υπό τη φράση «αυτό δεν είναι μια αυτοβιογραφία». Πιστός στην αρχή του αναστοχασμού, που οδηγούσε σε όλη τη διάρκεια της ζωής του την επιστημονική του έρευνα, ο Μπουρντιέ καθιστά εδώ, εν είδει έσχατης πρόκλησης, τον εαυτό του αντικείμενο της ερευνητικής του μεθόδου και εστιάζει τόσο στις κρίσιμες στιγμές της δικής τους επιστημονικής διαδρομής όσο και στο πεδίο μέσα στο οποίο αυτή η διαδρομή διαμορφώθηκε.

Στην Κοινωνία του θεάματος- που κυκλοφόρησε το 1947-, ο Guy Debord εκθέτει συνεκτικά τους τρόπους λειτουργίας της σύγχρονης κοινωνίας όπως διαμορφώνεται από τα τέλη της δεκαετίας του 1920 και γιγαντώνεται, παροξυσμικά και παρανοϊκά, έως τις μέρες μας. Μισό αιώνα μετά την πρώτη του έκδοση, αυτό το μοναδικό βιβλίο παραμένει δυναμικά επίκαιρο. Γράφει ο Debord: «Το θέαμα δεν μπορεί να εννοηθεί ως κατάχρηση ενός κόσμους της όρασης, ως το προιόν των τεχνικών μαζικής διάχυσης εικόνων. Είναι μάλλον μια Weltanschauung [κοσμοθεώρηση] που έγινε πραγματική, που εκφράστηκε υλικά. Είναι μια θεώρηση του κόσμου που έγινε αντικειμενική».Όσον αφορά τον ίδιο τον συγγραφέα, ακολούθησε στη ζωή και έως τον εκούσιο θάνατό του έναν και μοναδικό κανόνα. Τον συνοψίζει στον πρόλογο της Τρίτης γαλλικής έκδοσης του ανά χείρας έργου: «Οφείλει κανείς να διαβάσει αυτό το βιβλίο έχοντας κατά νου ότι γράφτηκε με την πρόθεση να βλάψει την κοινωνία του θεάματος. Δεν είπα ποτέ τίποτα το εξωφρενικό».

Χαρακτηριστικό γνώρισμα της εποχής μας είναι η αφερεγγυότητα του πολιτικού λόγου, καθότι οι πολιτικοί τείνουν να μετατραπούν σε κυνικούς διαχειριστές της εξουσίας. Όντας σε μεγάλο βαθμό εξαρτημένοι από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, αφού σε αυτά και όχι στο έργο τους οφείλουν συχνά την αναγνωρισιμότητά τους και συνακόλουθα την πολιτική τους καριέρα, ξιφουλκούν μεταξύ τους μέσα από τα τηλεοπτικά παράθυρα, πλειοδοτώντας σε λεκτικό ριζοσπαστισμό και ανέξοδες υποσχέσεις. Τα ΜΜΕ δεν υπηρετούν πλέον την πολιτική πολλαπλότητα αλλά τις υφιστάμενες δομές εξουσίας. Την ίδια στιγμή, οι πολίτες, αντιμέτωποι με τα καθημερινά προβλήματα, αντί να αντισταθούν στη διαφθορά και απαξίωση του πολιτικού συστήματος και να διεκδικήσουν συλλογικά το δικαίωμα στην πολιτική, αναπτύσσουν συνήθως ατομικές στρατηγικές με βάση τη λογική των πελατειακών σχέσεων, εξοβελίζοντας έτσι από τη ζωή τους την έννοια της αξιοκρατίας.

ΕΥ ΖΗΝ ΟΧΙ LIFESTYLE!

Το Μεγαλύτερη αλλά καλύτερη, αλλά μεγαλύτερη διαθέτει το παιχνιδιάρικο χιούμορ και την έμπειρη καθοδήγηση που θα περίμενε κανείς από συγγραφείς με ελεύθερο πνεύμα όπως η Καρολίν ντε Μεγκρέ και η Σοφί Μας, εδώ όμως οι συμβουλές εστιάζονται στη νοοτροπία της Γαλλίδας καθώς δρασκελίζει ολοταχώς τα χρόνια. Οι δύο συγγραφείς επιστρέφουν για να σου κεντρίσουν το ενδιαφέρον περιγράφοντας με διασκεδαστικό τρόπο το πώς ανακαλύπτουν ότι μετριάζουν την αγαπημένη τους συμπεριφορά του κακού κοριτσιού καθώς έρχονται αντιμέτωπες με θέματα όπως η ομορφιά, ο έρωτας, η γοητεία, αλλά και η καθημερινότητα, η οικογένεια, η εργασία και η εργένικη ζωή.Η Καρολίν ντε Μεγκρέ και η Σοφί Μας παραμένουν οι ανατρεπτικές μποέμισσες που θα σου πουν όσα δεν περιμένεις ν’ ακούσεις, ακριβώς με τον τρόπο που θα ήθελες να τα ακούσεις. Θα σου πουν ότι τα πράγματα δεν είναι πια ίδια όταν ένας τριαντάρης σκάει στο πάρτι και δε σου ρίχνει ούτε μια ματιά· όταν ξυπνάς νιώθοντας υπέροχα και όλοι σού λένε πόσο κουρασμένη δείχνεις· και ότι ξέρεις πως έχεις πια μεγαλώσει όταν δε βλέπεις την ώρα να γυρίσεις σπίτι. Κόμπλεξ εναντίον αυτοπεποίθησης, αντίσταση εναντίον αποδοχής, πάθος εναντίον ηρεμίας –οι πνευματώδεις σύντομες αφηγήσεις των Ντε Μεγκρέ και Μας σκιαγραφούν τα διαφορετικά στάδια της ενηλικίωσης με τη ματιά της νοσταλγικής αλλά μοντέρνας γυναίκας. Από το αυστηρά προσωπικό παράδοξο ως το παραδόξως πάγκοινο, στο Μεγαλύτερη αλλά καλύτερη, αλλά μεγαλύτερη αποτυπώνονται στιγμές της καθημερινής ζωής που θα κάνουν την αναγνώστρια να κατανεύσει, να ξινίσει τα μούτρα, να ξεκαρδιστεί στα γέλια.

Με τη βοήθεια σημαντικών φιλοσόφων, κυρίως του Ντιντερό και του Χέγκελ, ο Μπούκτσιν βλέπει την άνοδο του Πολιτισμού ως «δεύτερης φύσης», σε ένα ορθολογικό συνεχές εκτύλιξης δυνατοτήτων από την «πρώτη φύση», που μπορεί να εξελιχθεί σε μια ορθολογική «ελεύθερη φύση» αυτοοργάνωσης, ελευθερίας και συνεργασίας. Σ' αυτή την ομολογουμένως πρωτότυπη προσπάθεια, ο Μπούκτσιν πρέπει να αντιμετωπίσει τον «σχετικισμό» πολλών φιλοσοφικών τάσεων, και αυτό το έργο αναλαμβάνει το παρόν κείμενό του.

Στα 1967 έδειξα σ’ ένα βιβλίο, την "Κοινωνία του Θεάματος", αυτό που το σύγχρονο θέαμα ήταν ήδη ουσιαστικά: το απολυταρχικό βασίλειο της εμπορευματικής οικονομίας που έχει φθάσει σ’ ένα καθεστώς ανεύθυνης κυριαρχίας, και το σύνολο των νέων τεχνικών διακυβέρνησης που συνοδεύουν αυτό το βασίλειο. Οι ταραχές του 1968, που επεκτάθηκαν σε διάφορες χώρες στη διάρκεια των χρόνων που ακολούθησαν, μη έχοντας εξασθενίσει σε κανένα σημείο την υφισταμένη οργάνωση της κοινωνίας, απ’ την οποία πηγάζει αυθόρμητα το θέαμα, επέτρεψαν έτσι στο τελευταίο να εξακολουθήσει παντού να ενισχύεται, δηλαδή να εξαπλώνεται μέχρι τα άκρα απ’ όλες τις μεριές και ταυτόχρονα ν’ αυξάνει την πυκνότητά του στο κέντρο. Διδάχτηκε μάλιστα καινούριες αμυντικές μεθόδους, όπως συμβαίνει συνήθως με τις εξουσίες που δέχονται επίθεση.

Ἁπλὴ ὑποσημείωσις ἐξ ὀλίγων γραμμῶν εἰς ἄλλην μελέτην μου ἡ παροῦσα μικρὰ ἐργασία ἐξελίχθη εἰς τὸ ἀνὰ χείρας δοκίμιον χάρις εἰς τὴν παρώθησιν τοῦ διαπρεπεστάτου νομικοῦ καὶ ἀγαπητοῦ φίλου Διευθυντοῦ τῆς «Ἐφημερίδος τῶν Ἑλλήνων Νομικῶν», κ. Ν. Π. Θηβαίου. Εἰς αὐτὸν ἑπομένως τὸν ἀνεξάντλητον εἰς ἐμπνεύσεις καὶ εἰς παντοειδῆ πρωτοτυπίαν ἐπιστήμονα καὶ συγγραφέα ὀφείλεται τόσον ἡ συγγραφή, καθὼς καὶ ἡ δημοσίευσις εἰς τὴν «Ἐφημερίδα τῶν Ἑλλήνων Νομικῶν», ὡς καὶ ἡ ἐνταῦθα ἀναδημοσίευσις τῆς παρούσης μικρᾶς πραγματείας. Ὀφείλομεν χάριτας εἰς αὐτόν, ἀπὸ κοινοῦ συγγραφεὺς καὶ ἀνανῶσται, διὰ τὴν σύντομον αὐτὴν ἐντρύφησιν εἰς τὸν χλοερὸν τοῦτον κόσμον μιᾶς κατηγορίας συνανθρώπων, τῶν ὁποίων ἡ κοινωνικὴ σημασία ἔχει δεινῶς ὑποτιμηθῆ καὶ τῶν ὁποίων τὰ δικαιώματα εἶναι ἐξησφαλισμένα οὐ μόνον -φεῦ!- ἐν τῷ βασιλείῳ τῶν οὐρανῶν, ἀλλ᾿ ἔτι πλέον ἐπὶ τοῦ χλοεροῦ τούτου πλανήτου!

Παρ' όλη την "ανάπτυξη" οι εμμονές (που προέρχονται από αρχαϊκές φοβίες) χαρακτηρίζουν και τον σημερινό άνθρωπο ενώ γίνονται όλο και πιο αισθητές οι φαντασιώσεις που σχετίζονται με το φόβο της "Αποκάλυψης". Με φόντο την εξουσία και το θάνατο, εκδηλώνονται φαντασιώσεις που τρέφονται στο ασυνείδητό μας και μπορούν να αποκτήσουν δύναμη και ως εναντίωση στην ιδιαίτερα άχαρη πραγματικότητα.Οι σκοτωμοί και οι ατέλειωτες δοκιμασίες, οι μεταμορφώσεις, οι απειλές αποτελούν το κοινό πλαίσιο των σύγχρονων (όπως και των παλιών) παραμυθιών: θέματα καταγωγής, βασικά πρότυπα, ένστικτα και όνειρα γύρω την εξουσία, τον πλούτο, τον έρωτα και την νίκη των πρωταγωνιστών μπροστά στην απειλή του θανάτου.Κάποιες απ' αυτές τις παγκόσμιες φαντασιώσεις βρίσκονται στη βάση των μεγάλων κινηματογραφικών ιστοριών που έχουν καθηλώσει τα τελευταία χρόνια το μαζικό κοινό. Η κοινωνιολογία δεν μπορεί να παραβλέπει αυτήν τη σταθερά, τη "σκοτεινή" δηλαδή πλευρά της κοινωνίας.

"Με ποιο τρόπο, αλήθεια, μπορεί η κοινωνία μας να δημιουργήσει φίλτρα προστασίας από τους αυτο-οριζόμενους "ηθικούς" προστάτες της; Πως θα καταπολεμήσουμε την εμμονή στην ηθική υπεροχή που γεννά την ανηθικότητα, την υπεροψία, τη βαρβαρότητα και πώς θα προωθήσουμε την ηθική εξέλιξη, που μας βοηθάει να αποδεχτούμε τις ατέλειές μας, αλλά και να διδαχτούμε απ'αυτές, συνειδητοποιώντας ότι είναι μάταιο να προσπαθεί κανείς να κερδίσει κάτι από την ήττα των άλλων;"

Στόχος της παρούσας μελέτης είναι η εμβάθυνση στην ελληνική εμπειρία με το Ελάχιστο Εγγυημένο Εισόδημα, μέσω της εξέτασης του ιστορικού του σχετικού δημόσιου διαλόγου και της πρόσφατης εφαρμογής του μέτρου, αλλά και της σύγκρισης με την αντίστοιχη εμπειρία των χωρών της νότιας Ευρώπης. Ενώ το ρητορικό ή, στην καλύτερη περίπτωση, αποσπασματικό ενδιαφέρον για το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα κυρίαρχων πολιτικών και κοινωνικών φορέων εξηγεί τη μακροχρόνια αδράνεια σε σχέση με τη θεσμοθέτηση του μέτρου στη χώρα μας, η πρόσφατη απόφαση για τη θέσπισή του συναρτάται με τις δραματικές επιπτώσεις της κρίσης και των μέτρων λιτότητας. Τέλος, η πιλοτική εφαρμογή του αποκαλύπτει αδυναμίες που συνάδουν με τον συχνά «αυτοσχεδιαστικό» τρόπο με τον οποίο χαράσσεται η κοινωνική πολιτική στην Ελλάδα, αλλά και ότι το μέτρο αποτέλεσε μια ευκαιρία προσέγγισης πληθυσμιακών ομάδων δίχως πρότερη πρόσβαση σε κοινωνικές υπηρεσίες