ianos.gr

Θεατρικός μονόλογος. Ένας άνθρωπος που νόμιζε πως ο Θεός ήρθε για εκείνον.

Ένα θεατρικό έργο βασισμένο στη ζωή των ελλήνων μεταναστών στη Γερμανία και στις δυσκολίες της.

Για τον Σωτήρη Χατζάκη, που αυτό τον καιρό παρουσιάζει στο ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Πάτρας την Πάπισσα Ιωάννα, σΆ αυτή τη θεατρική διασκευή, η εποχή, το σκότος, το πάθος, η περιπέτεια, η τραγωδία, τα αισθήματα που αποκρύπτονται, ό,τι αποσιωπάται ή κρύβεται παρουσιάζεται με μαγευτικό, συναρπαστικό τρόπο στα θεατρικά του δρώμενα. Με οκτώ ηθοποιούς και την Πάπισσα Ιωάννα, που υποδύεται εδώ η Μαρία Κατσιαδάκη, στήνει την ιστορία του παπικού θρόνου με δυνατό θεατρικό τρόπο, πάνω στο διάσημο έργο του συριανού συγγραφέα Εμμανουήλ Ροϊδη. Ζόφος και βλασφημία. Και όλα μπροστά μας.

Θεατρικός μονόλογος.

Να και μια φορά που η λέξη «Γολγοθάς» ακούγεται για να γελάσεις με την καρδιά σου.

Ο Μικελής, στο μελαγχολικό "Λουκούμι" του Γιάννη Κωνσταντινίδη, επιστρέφει ως άχνη λουκουμιού για να αφηγηθεί την ασήμαντη ζωή του και τον ακόμα πιο ασήμαντο θάνατό του. Από τη Σύρο στο Γκαζοχώρι πρωτευούσης, ολίγον μούτσος, ολίγον εργάτης στο φωταέριο, ολίγον πολύτεκνος και ολίγον τίποτε, μοιράζεται με το αόρατο κοινό την αόρατη παρουσία του.Ο Μικελής θα ζήσει και μετά θα πεθάνει. Στο ενδιάμεσο θα ξαναζήσει και θα ξαναπεθάνει. Ακόμα κι η "πνευμοκονίαση μεταλλωρύχου", η αιτία θανάτου του, (η μόνη λαμπερή ατομικότητα που του χαρίστηκε), θα καταγραφεί ως μαζικός θάνατος εκ λιμού τον μαύρο χειμώνα του ’42.Ο Μικελής ήρθε, είδε και απήλθε σαν κοσμική λουκουμόσκονη. Αυτή η άχνη της ιστορίας, ο ασήμαντος κόκκος της ιστορικής σκόνης που περνάει και χάνεται είναι η πρόκληση για την bijoux de kant, που η δουλειά της είναι να συνομιλεί με τους αόρατους...

Το γνωστό λαϊκό τραγούδι μεταφέρεται στη σκηνή χωρίς να χάσει την ουσία, το άρωμα και τη δομική του αρμονία.

Κείμενο θεατρικό με στόχο όχι την παράσταση με κλασικούς όρους, αλλά το λαϊκό δρώμενο.

Θεατρικό κείμενο βασισμένο σε τέσσερα λαϊκά παραμύθια από τη Σκιάθο, τη Σκύρο και την Ήπειρο.

Ο ΤΡΕΛΑΝΤΩΝΗΣ

Το θεατρικό έργο ο ΓΟΛΓΟΘΑΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ( Η ΚΥΠΡΟΣ ΣΤΙΣ ΦΛΟΓΕΣ ) του βραβευμένου θεατρικού συγγραφέα Βασίλη Ρωμούδη, αναφέρεται στην παράνομη εισβολή των τουρκικών στρατευμάτων στην Κύπρο, το καλοκαιρι του 1974 και παρουσιάζει τα πραγματικά-δραματικά γεγονότα που προκάλεσαν την παρέμβαση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ το οποίο αποφάσισε την αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων από την Κύπρο, που δυστηχώς όμως δεν πραγματοποιήθηκε.Μια κραυγή διαμαρτυρίας του ΚΥΠΡΙΑΚΟΥ ΛΑΟΥ ενάντια σε εκέινους που προσπάθησαν να πλήξουν το ιερό δικαίωμα της Ελευθερίας του.Το θεατρικό έργο που προβάλλει και επαινεί την αφοσίωση του ΚΥΠΡΙΑΝΟΥ ΛΑΟΥ στην Ειρήνη, την Αγάπη, τον Ανθρωπισμό και τον Πολιτισμό.Παρουσιάστηκε στο κοινο από το ιστορικό θέατρο Θεσσαλονίκης " ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗ ΣΚΗΝΗ ", σε σκηνοθεσία και μουσική επένδυση του συγγραφέα του έργου και το χειροκρότησαν με συγκίνηση χιλιάδες θεατές.Τα πρόσωπα του έργου είναι φανταστικά, τα γεγονότα όμως είναι πραγματικα.

Η Πρώτη Εποχή ήταν η Eποχή του Έρωτα. Η Δεύτερη Εποχή της Οικογένειας. Η Τρίτη Εποχή ήταν η Eποχή της Κρίσης. Και τώρα πρέπει να επιλέξουν το πώς θα χαρακτηριστεί η Τέταρτη Εποχή τους - της Διάλυσης ή του Συμβιβασμού ή μήπως…; Ο Μάνος Κοντολέων διερευνά, μία ακόμα φορά, έναν άνδρα, μια γυναίκα και τη σχέση τους. Αυτή τη φορά με την οικονομία της μορφής ενός θεατρικού έργου - λιτά, άμεσα, ρεαλιστικά, υπαινικτικά.  

Καταγραφή των ήδη υπαρχόντων κειμένων από τις παραστάσεις των moie & moie coiete, και κάποιων από το ραδιόφωνο, την τηλεόραση, πολλές φωτογραφίες, εξώφυλλα, αφίσες.

Η Αθηνά Χατζηεσμέρ είναι ένα παιδί 17 χρονών που η ζωή της "δένει" τα χρόνια της ΕΑΜικής Αντίστασης με το σήμερα. Αποδεικνύει με τη στάση της ότι το μπόι των ανθρώπων μετριέται με τον αγώνα, την αξιοπρέπεια και την πίστη στα ιδανικά τους μέχρι τέλους.Γιατί η Αθηνά, αν και ήταν μόνο 17 χρονών, τα τήρησε όλα αυτά.Και ψήλωσε πολύ...

Ο Καρλ Μαρξ δίνει συνέντευξη σε έναν Αμερικανό δημοσιογράφο. Αναδεικνύει το τιτάνιο έργο της Παρισινής Κομμούνας απέναντι στην αστική ταξική βία και το πώς έπρεπε να είχε αντιμετωπίσει το αστικό κράτος. Και με κοφτερή γλώσσα δηλώνει: Τους εξολοθρευτές της Κομμούνας, η Ιστορία τους κάρφωσε στον πάσσαλο της ατίμωσης! Η Κομμούνα θα γιορτάζεται πάντα σα δοξασμένος προάγγελος της νέας κοινωνίας! Η Ελένη Ζαφειρίου στηρίχτηκε στο έργο του Μαρξ Ο εμφύλιος πόλεμος στη Γαλλία και δημιούργησε το θεατρικό έργο Συνέντευξη με τον Μαρξ. Αποτέλεσε μια επιτυχημένη παράσταση –σε σκηνοθεσία Κώστα Σταματόπουλου–που ανέβηκε στα τέλη του 2021 και στις αρχές του 2022 στην Αθήνα και σε άλλες πόλεις της Ελλάδας.

ΟΡΚΟΣ ΑΓΑΠΗΣ

Δύο χαρακτήρες, βγαλμένοι από τον παφλασμό του ανώνυμου πλήθους, ξεκολλημένοι από την τοιχογραφία της επείγουσας καθημερινότητας, και μια απροσδιόριστη φωνή μας παρασύρουν σε μια πυρετώδη πεζοπορία σε μια άγνωστη και οικεία πόλη, μια απρόβλεπτη πόλη σαν την Αθήνα.Μια σκοτεινή κωμωδία για το θρυμματισμένο παρόν μας, ένα γαϊτανάκι παρατηρητικής και αυτοπαρατηρητικής αναζήτησης, ένα κυκλικό παιχνίδι ιδιωτικού και δημόσιου βλέμματος.Πέντε χρόνια μετά το "Κίτρινο σκυλί" ο Φάις γράφει "το Παγκάκι του κανένα".

Η Πελαγία είναι μια γυναίκα που πάντοτε πίστευε πως ανήκει στα "Όχι ", σε εκείνες δηλαδή που η ζωή, από τη γέννησητους, τις έχει κατατάξει στις " χαμένες " περιπτώσεις. Εργάζεται ως καθαρίστρια σε μεγάλες επιχειρήσεις, παρατηρεί τις γυναίκες που θεωρεί πως ανήκουν στα "Ναι", εκείνες δηλαδή που η ζωή τους πρόσφερε απλόχερα όλες τις ευκολίες, και ονειρεύεται να γίνει σαν και αυτές... ή έστω να πλησιάσει, να γίνει ένα "ίσως". Στον αγώνα της αυτό κάνει πολλά λάθη, άλλοτε αστεία άλλοτε συγκινητικά, μέχρι που αντιλαμβάνεται πως ο μόνος τρόπος να σου πει " Ναι " η ζωή είναι να το πεις πρώτα εσύ στον εαυτό σου.

Το έργο "Ελεύθερα ύδατα" του βραβευμένου συγγραφέα Γιάννη Τσίρου, αξιοποιώντας τη δημοφιλή φόρμα του ψυχολογικού-πολιτικού θρίλερ, μελετά το φαινόμενο της νεανικής στράτευσης εστιάζοντας στα (αγνά) κίνητρα και τις (απρόβλεπτες) συνέπειές της. Τρεις μαθητές λυκείου, μαχόμενοι για τα ιδανικά τους και κινούμενοι από τους οικολογικούς προβληματισμούς τους σχετικά με τη νομή και τη διαχείριση του νερού -του "γαλάζιου χρυσού"- στον πλανήτη, εμπλέκονται ενεργά σε μια επικίνδυνη υπόθεση. Σύντομα θα έρθουν αντιμέτωποι με τις ευθύνες τους και θα συνειδητοποιήσουν τα όριά τους στον δρόμο προς την ουσιαστική ενηλικίωση. Τα "Ελεύθερα ύδατα" παρουσιάζονται από τον Νοέμβριο του 2012 στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών του Ιδρύματος Ωνάση σε σκηνοθεσία Σοφίας Βγενοπούλου.

ΣΥΝΟΜΙΛΙΑ ΓΙΓΑΝΤΩΝ

Το έργο εκτυλίσσεται λίγους μήνες πριν πεθάνει ο Καρτέσιος, το 1650, στα ανάκτορα της Σουηδίας, όπου είχε μεταβεί ύστερα από πρόκληση της βασίλισσας Χριστίνας προκειμένου να της κάνει μαθήματα φιλοσοφίας και την υπόσχεσή της να του δοθεί κάποια θέση στην Αυλή της –υπόσχεση που δεν τηρήθηκε όμως. Μετά τον αινιγματικό θάνατο του Καρτέσιου το σώμα του ακρωτηριάστηκε έτσι, ώστε το κεφάλι και το σώμα του να μεταφερθούν χωριστά στην πατρίδα του, στο Παρίσι, όπου τελικά το μεν κρανίο βρέθηκε να φυλάσσεται στο Μουσείο Φυσικών Επιστημών, τα δε υπόλοιπα οστά ενταφιάστηκαν στο αβαείο του Σεν Ζερμέν ντε Πρε.

ΜΕ ΤΗ ΣΚΕΨΗ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ

Ένας µονόλογος και ένα αφήγηµα µε κοινές αναφορές στην Ιστορία, τους µύθους, τις λατρείες και τις ζωές των ανθρώπων της ευρύτερης περιοχής των Φιλίππων.Ο µονόλογος Ο ξεχασµένος άγγελος των Φιλίππων γράφτηκε ειδικά για την παράσταση Οι επτά άγγελοι των Φιλίππων στα πλαίσια του Φεστιβάλ Φιλίππων και Καβάλας 2015. Πρόκειται για την αφήγηση του Άγγελου, ενός ντόπιου καντινιέρη. Ενός ανήσυχου άντρα που κουβαλάει από τη φύση του µια τρέλα και που, µέσα από µιαναινιγµατικήοραµατική επαφή, αποκαλύπτει µια κρυµµένη ιστορία και µεταµορφώνεται σε έναν διαχρονικό άγγελο τραγωδίας.Στο αφήγηµα Ο αναπόφευκτος τόπος, ο συγγραφέας, µε µια πανοπτική µατιά από το πατρικό του στους πρόποδες του Παγγαίου, καταγράφει τις προσωπικές του µνήµες, τις επισκέψεις και τις συγγραφικές του επιρροές από τον κάµπο των Φιλίππων, τον αρχαιολογικό χώρο και το αρχαίο θέατρο. Ένας τόπος µε µυστικήδύναµη και υποβλητική οµορφιά που κάθε φορά ανακαλύπτεται λες και είναι η πρώτη.

Στην Μοιραία έξοδο ο εβραϊκής καταγωγής Γάλλος φιλόσοφος Σνρί Μπερξόν (1859-1941), έχοντας γνωρίσει όσο κανένας άλλος ομότεχνός του στην εποχή του την καταξίωση και την δόξα με το συγγραφικό και το διδακτικό και το φιλειρηνικό έργοο του, μακριά από ταραχές και πορείες διαμαρτυρίας και διαδηλώσεις, αποφασίζει, γέρων, καθηλωμένος στην αναπηρική καρέκλα του, ενώ έξω μαίνεται η λαίλαπα του αντισημιτισμο, να βγει στον δρόμ, με τίμημα την ίδια την ζωή του, προκειμένου να διακηρύξει το δικαίωμα του αυτοπροσδιοριμού του ως φιλοσόφου και ως Εβραίου.

ΔΥΟ ΚΡΗΤΙΚΑ ΔΡΑΜΑΤΑ

ΕΝΑΣ ΠΟΛΙΤΗΣ ΥΠΕΡΑΝΩ ΠΑΣΗΣ ΥΠΟΨΙΑΣ

Το έργο του 24χρονου Δαμιανού αντανακλά την ψυχολογία των νέων μετά τον δεύτερο πόλεμο (υπενθυμίζω πως οι τελευταίοι Γερμανοί αποχώρησαν από την Αθήνα την 12/10/1944), όταν κάτω από τις πλέον ανυπόφορες συνθήκες δοκιμάστηκαν σχέσεις και φιλίες μέσα από τους καθημερινούς αγώνες, αλλά και τις πιο εγκληματικές προδοσίες (τις συνεργασίες με τον κατακτητή εννοώ, τον δοσιλογισμό ή τον μαυραγοριτισμό). Το αγροτικό στόρι θίγει σοβαρά ζητήματα, όπως ας πούμε την ελεεινή εξουσία που ασκούν στην μεταπολεμική Ελλάδα οι πρώην «συνεργάτες» των Ναζί, αλλά ταυτοχρόνως και την ελπιδοφόρα προοπτική που ανοίγεται για τον διαλυμένο κόσμο μέσα από τη ζωτική ανάγκη για πρόοδο, και βεβαίως την κοινή πάλη που μπορεί να υπερβεί φυσικά και άλλα τινά εμπόδια. Ο Δαμιανός, ήδη απ’ αυτό το πρώτο έργο του βάζει τις βάσεις μιας προβληματικής (μαζί και αισθητικής), που θα τον απασχολήσει σε όλο τον υπόλοιπο βίο του, κάτι το οποίο εντοπίζεται, ανατριχιαστικά σχεδόν, σε μια συνέντευξή του στον Σωτήρη Κακίση («Τα Νέα», 7/4/2001) δεκαετίες αργότερα, λίγο πριν το τέλος της ζωής του: «Μα δεν αγάπησα στη ζωή μου τίποτα περισσότερο. Εννοώ από την μπαναλιτέ της λειτουργίας του ελληνικού λαού. Την ασύγκριτη καθημερινότητά μας. Προσοχή: όχι, κατηγορηματικά όχι, την μπαναλιτέ της ιθύνουσας τάξης. Την απλότητα του καθημερινού μας ανθρώπου. Που του φτάνει ένα κρασάκι για να ’ναι δικός του ο κόσμος όλος».

ΟΝΟΜΑΖΟΜΑΙ ΓΥΝΑΙΚΑ

Υπερφιλόδοξη προσπάθεια του συγγραφέα να χωρέσει τις τραγωδίες της εξουσίας του Σαίξπηρ, την προβληματική του Νονού και τη θεματική του Truman show, σε ένα εγχείρημα που αποδείχθηκε πολύ βαρύ για τις νεανικές του πλάτες (ήταν 25 χρονών όταν το έγραψε). Το έργο βρίθει απο μεγαλοστομίες και φανφάρες και πέφτει πολλές φορές στην παγίδα του κηρύγματος και της ηθικολογίας. Ωστόσο όμως, και μόνο για την τόλμη του να καταπιαστεί με ένα τόσο δύσκολο θέμα, σχεδόν ακατόρθωτο, απλησίαστο για οποιονδήποτε άλλον, μας φανερώνει ότι ο συγγραφέας προτιμάει τα βαθειά και να εξερευνεί δρόμους δύσβατους και σκοτεινούς. Και αν στη συγκεκριμένη προσπάθεια δεν τα κατάφερε πλήρως, η μετέπειτα πορεία του με το «Ψυχή απο ατσάλι» τον δικαίωσε πλήρως.

ΠΟΣΟ ΔΙΚΙΟ ΕΧΩ

ΠΑΡΑΞΕΝΗ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ

Πως μία ταμπέλα μπορεί να καθορίσει το ποιος είσαι στ' αλήθεια;Η κοινωνία επιβάλλει κανόνες και πρότυπα. Δημιουργεί στερεότυπα στα οποία εγκλωβίζει τα μέλη της και απορρίπτει όσους δεν τα δέχονται, εκτοπίζοντάς τους στο περιθώριο."Αυτές είναι οι ταυτότητές σας. Σκοπός σας είναι να πορευθείτε αναλόγως." λέει η κοινωνία.Αλλά στην πραγματικότητα, "το μόνο που ξέρει να κάνει είναι να κρίνει και να βάζει ταμπέλες στον κόσμο. Δεν την νοιάζει το "είναι", παρά μόνο το "φαίνεσθαι."Πως όμως ο καθένας μας προσλαμβάνει αυτές τις ταμπέλες ως προσωπική του ταυτότητα; Στο δρόμο της επιβεβαίωσης πολλά μπορούν να συμβούν. Κάποιοι θα τις απαρνηθούν. Κάποιοι άλλοι θα κατακρημνιστούν. Κάποιοι θα τις αλλάξουν. Και κάποιοι θα συνεχίσουν να προσποιούνται ότι όλα είναι ΟΚ.

ΕΡΩΣ ΔΙΑΤΗΡΗΤΕΟΣ...ΕΩΣ...

ΤΖΟΓΙΑ

Ένα Τρένο.Έξι επιβάτες. Έξι ιστορίες.Σε παράλληλες ράγες.Που διασχίζουν τις φλεγόμενες πόλεις.Εικόνες εξέγερσης. Εσωτερικής και εξωτερικής.Ένα ταξίδι. Προς το μέλλον.Το μέλλον των έξι επιβατών.Και του Τρένου.Ένα μέλλον αβέβαιο.Αλλά και βέβαιο.Και συγκινητικό.Και ανόητο.Και απαραίτητο. Τελικός προορισμός.Επώδυνος αλλά αναπόφευκτος.Ποιος ακριβώς είναι αυτός, δεν το ξέρουν. Το Τρένο ξέρει.

Της νύχτας οι αρματολοί και της αυγής οι κλέφτες - οληνυχτίς κουρσεύουνε και την αυγή κοιμούνται. (Δημοτικό, ''Έλληνες αγωνιστές'')