ΑΝΤΙΚΡΙΣΤΑ

<<Μ' ακούς ή τσάμπα στον καθρέφτη θα μιλάω; >>, αναρωτιέται ο Αγγελής Μαριανός, στον τελευταίο στίχο της δεύτερης ποιητικής του συλλογής << Αντικριστά>> ή μάλλον είναι το ερώτημα που θέτει στον συνομιλητή του: το είδωλο που αναζητά πίσω από τον καθρεύτη. Ο ποιητής, αντικριστά, αναμετράται κατ' αναλογία με τα φυσικά και τ' ανθρώπινα: το φως, τη βροχή, τη γονιμότητα και τους χυμούς της φύσης, τον χρόνο και τη γεωγραφία, μέχρι να φτάσει στον θάνατο. Κι ενδιάμεσα παλεύει με τις μνήμες και περιπλανιέται, με ή χωρίς πυξίδα, στο αστικό τοπιίο: βλέπει με τα γυμνά του μάτια την πλήξη που του προκαλεί πλέον το θαμπωμένο είδωλο.