Ποίημα λιτόΤρίτη, σχεδόν ξημέρωμα,και στην απέραντη ακτήσημάδι μελανό, προκλητικό,μόνο το μπλε σακίδιονα περιμένει.Μέσα ο χρόνος καιροφυλακτούσεστο παλιό ρολόι,που οι δείχτες του δεν ξέραν πώςνα σταματήσουν στις οκτώ και πέντε.Μια καθαρή τσατσάρατυλιγμένη προσεκτικάσ’ ένα φτηνό χαρτί,μία τυρόπιτα, λίγο νερό μεταλλικό,δέκα ευρώ,σε μια ζελατίνα η ταυτότητα,να σε αναγνωρίσουνε αμέσως.Λιτό περιεχόμενο,ένας μικρόκοσμος λιτός,λιτή ζωή.Κι εκείνο εκεί το χτένινα μην μπορεί με τίποτατον κόμπο που ’χω στον λαιμό μουνα ξεμπλέξει.
Ποίημα λιτόΤρίτη, σχεδόν ξημέρωμα,και στην απέραντη ακτήσημάδι μελανό, προκλητικό,μόνο το μπλε σακίδιονα περιμένει.Μέσα ο χρόνος καιροφυλακτούσεστο παλιό ρολόι,που οι δείχτες του δεν ξέραν πώςνα σταματήσουν στις οκτώ και πέντε.Μια καθαρή τσατσάρατυλιγμένη προσεκτικάσ’ ένα φτηνό χαρτί,μία τυρόπιτα, λίγο νερό μεταλλικό,δέκα ευρώ,σε μια ζελατίνα η ταυτότητα,να σε αναγνωρίσουνε αμέσως.Λιτό περιεχόμενο,ένας μικρόκοσμος λιτός,λιτή ζωή.Κι εκείνο εκεί το χτένινα μην μπορεί με τίποτατον κόμπο που ’χω στον λαιμό μουνα ξεμπλέξει.