ΑΠΩ ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ

Κάθε στιγμή που κατευθύνεται κάτω απ’ τοδέρμαδιαρκεί αφύσικα πολλή ώρασαν να διασχίζεις μια απόστασηστη μέση της οποίας δεν θυμάσαιαπό πού ξεκίνησεςπού παςποια ήταν η αρχική μυρωδιάΣ’ αυτή την τρύπαεντοπίζεις τα μικρά σου πνευμόνιακαι το παιδικό δέρμα στα χέρια σουκοιτάς τριγύρω σαν ψάριμετανιώνεις που δεν πιστεύεις στον Θεόπροσπαθείς να θυμηθείςτι συνέβη εκείνο τον πρώτο χρόνοτο μόνο που ακούςείναι ο αντίλαλος του φόβου σουστον φωταγωγό της πολυκατοικίαςόπου μεγάλωσεςτο όλο νόημα του ταξιδιούήτανη ικανότητά μας για πίστηη δυνατότητά μας να πιστέψουμεκάποιες βόλτες στον λόφοδύο φίλοιη προσπάθεια να κρατήσεις κάποια χρώματαο ήχος των χαλικιών κάτω απ’ τα παπούτσια σουη ικανότητά μας για πίστηη δυνατότητά μας να πιστέψουμενυχτώνει