ΓΗ ΤΟΥ ΠΥΡΟΣ

"Η φύση πρώτα σε «αποδιοργανώνει» κι έπειτα σε «συγχωνεύει» μέσα της, σαν δικό της στοιχείο. [...] Αυτό συνέβη στα νιάτα μου, μια φορά που έζησα τρία χρόνια σ’ ένα βοσκοτόπι στη Γη του Πυρός, κοντά στη λίμνη Φαγνάνο. Ήταν σαν να έπαψα να είμαι ο εαυτός μου. Έχασα τη συνήθεια του διαβάσματος. Τα θέματα των βιβλίων μου φαίνονταν μάταια, ασήμαντα, και προτιμούσα το θρόισμα ενός φύλλου από τη βαθιά σκέψη του Πλάτων. Ταυτόχρονα, έπαψα να συλλογίζομαι και σχεδόν να σκέφτομαι. Ήμουν εκμηδενισμένος. Ήταν σκληρό" ...