ΕΞΑΡΓΥΡΩΝΩ

Το τρένο στον σταθμό γλιστράω στο χάσματο δάκτυλο έξω τα παπούτσιαστις γραμμέςγελάει η τρύπια κάλτσα στην πλατφόρμααπ’ το βαγόνι χάσκει ορθάνοιχτα η νύχταοι επιβάτες όλοι αδιαφορούνσε παλκοσένικο η σελήνη μόνηοι πόρτες κλείνουντο κοίταγμα του βίου ο μορφασμόςη τρύπια κάλτσα μόνο να γελάειαπό της πλάνης κατεβαίνω τον σταθμόμε τον κρυφό εαυτό μου κάλτσα τρύπιατο πέρασμα ανοιχτό