ΕΞΖΙΤ

ΣΥΓΓΕΝΗΣ Η ΘΛΙΨΗΔεν έγινε βιαστικάτην προετοίμαζε καιρό,το χιούμορ χάραζε το μισό του πρόσωποτο υπόλοιπο το διέτρεχε μια γαλήνη ανυπόκριτησαν μάσκα κλόουνένα αγκίστρι τραβούσε το στόμα προς τα κάτωπαραμορφωμένος και γελούσε πουδεν την καλοδέχτηκε κανείς για όσο φορέθηκεαυτή τη μάσκασυμπλήρωσε τα εξήντα καιέφυγε, μέσα στον ύπνο του σαν ανέκδοτοοι καθρέφτες καλύφθηκαν με λευκά πανιάτο σπίτι μύριζε λιβάνι ,ίσως δυόσμοΟ αποχαιρετισμός ήταν κλαυσίγελοςανάμεικτος με ντροπή,αγάπη και ειλικρίνεια.