ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΣΣΕΣ ΜΝΗΜΕΣ

Γράφοντας στίχους οι οποίοι αγγίζουν τα μύχια της ψυχής του Ελληνισμού, ο Ανδρέας Ανδρουλιδάκης «ξυπνάει» μέσα μας «Μνήμες Μικρασιάτισσες», αγγίζοντας έτσι με τόνους «εγερσίνεκρους» «πληγές που πονάνε ακόμα». Και διαβάζοντας τους στίχους αυτούς, καθένας μπορεί ν' αντιληφθεί ότι ο συγγραφέας δείχνει τον δρόμο ενός μεγάλου χρέους μας, το οποίο συνίσταται στο ότι οι προαναφερόμενες πληγές πρέπει να «πονάνε» διαχρονικώς. Πριν απ' όλα πρέπει να «πονάνε» για να μην ξεχάσουμε, κι εμείς και οι γενιές που θα έλθουν, τον ξεριζωμό του Ελληνισμού της Μικράς Ασίας, ο οποίος συντελέσθηκε από την τουρκική βαρβαρότητα υπό όρους πραγματικής Γενοκτονίας. Γενοκτονίας, η οποία έχει αναγνωρισθεί από τη Βουλή των Ελλήνων το 1998, όταν και ορίσθηκε ως ημέρα Ιερής Μνήμης των τραγικών θυμάτων της η 14η Σεπτεμβρίου εκάστου έτους. Γενοκτονίας, της οποίας την αναγνώριση έχουμε Εθνικό Χρέος να διεθνοποιήσουμε με όλες μας τις δυνάμεις.