ΟΙΚΟΣΙΤΟΙ ΔΙΑΜΕΛΙΣΜΟΙ

Οι «Οικόσιτι διαμελισμοί» είναι η πρώτη συλλογή της ναυτικού Έφης Ζωγράφου. Σε όλο το βιβλίο υπάρχει μια διαρκής αστάθεια, μια κίνηση, που δεν είναι άλλη από την επίμονη παρουσία της θάλασσας. Τα ποιήματα είναι τραγούδι φάλαινας, «η έμπνευση είναι πνιγμός» κι ακόμα το σπίτι του ποιητικού υποκειμένου «δεν καθόταν ποτέ σε μια μεριά» και «δεν περνάει μέρα/ (…) / που δε βγαίνει από τον ρηχό του τάφο/ και με κυνηγά». Εμφανής είναι η θηλυκότητα των στίχων, η ανυποχώρητη σωματικότητα τους, με πρόδηλη σάρκα και αίμα, ενώ η γέννεση τους συμβαίνει ως αληθινή γέννα. Πολύ συχνά οι στίχοι αποκαλούνται «οι μικρές μου» και το ποιητικό υποκείμενο αφηγείται την σχέση του μαζί τους. Μέσα στις «μικρές» περιγράφεται το επίπονο της δημιουργικής διαδικασίας, η σχέση της με τον πόνο, την πληγή και τη νάρκη της πληγής. Ο πόνος, άλλωστε, «είναι βουκαμβίλια/ της τάξης των αναρριχητικών». Αυτές οι λέξεις των ποιημάτων είναι κομμάτια που δύσκολα διαχειρίζονται, δύσκολα υποτάσσονται, ώστε να υπηρετήσουν το φευγαλαίο αίσθημα, την ανάγκη της ψυχής, την υπόθεση της ποίησης. Τελικά θα καταφέρει το ποιητικό υποκείμενο να μην υποταχθεί σε μια δύση που είναι «κλεμμένο κεφάλι γυναίκας» που «πωλείται στη μαύρη αγορά»; Θα καταφέρει να υπηρετήσει τη μούσα του τη στιγμή που η βίαιη κανονικότητα, η καθημερινότητα του Καπιταλισμού καθιστά την ποίηση ξένο σώμα, αντιπαραγωγικό, εχθρικό προς την αγορά; Αυτό το θηλυκό κεφάλι, όμως, ορθώνεται μέσα στους στίχους και περήφανα υψώνει την αντίσταση του. Επιμένει θαρρετά «Από χώμα/ καταιγίδα/ και θρήνο» χρόνια και χρόνια να προσπαθεί να ανασυγκροτηθεί. Δεν φαίνεται να σταματά ποτέ.