ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ

«Το αδιέξοδο»: Υπάρχουν λέξεις συμβολικές, υποβλητικές, δηλωτικές καταστάσεων που κυριαρχούν εκάστοτε, σ' εποχές μεταιχμιακές κυρίως, εποχές δημιουργικές ή και παρακμής. Αν προσέξουμε, θα ξεχωρίσουμε αμέσως και στη δική μας εποχή, ορισμένες τέτοιες λέξεις, που, όταν στην αρχή ακούστηκαν, ξάφνιασαν και προκάλεσαν ένα είδος δυσπιστίας, αποδείχτηκαν όμως πολύ αντιπροσωπευτικές και τελικά τυποποιήθηκαν σε τούτους τους χρόνους της πολύμορφης πάλης. Μια από τις πιο σημαντικές, όσον αφορά το στοχασμό, είναι και η συχνά επαναλαμβανόμενη λέξη: το αδιέξοδο. Μ' αυτή θ' ασχοληθώ, γιατί είναι χαρακτηριστική της αγωνίας και του άγχους που κυριαρχούν στην εποχή μας και αποκαλύπτουν την ευπαθή πλευρά της. Ο γνωστότατος, σύγχρονος συγγραφέας, που ομολογουμένως, μ' εξαιρετικήν ευφυΐα και ικανότητα, κοινοποίησε, εκλαΐκευσε (ακόμα και με το νόημα που μπορεί να έχει η λέξη vulgariser στη μειωτική σημασία της) τον τύπο του απροσάρμοστου, τη θέση της inadequation, που έθεσε το πρόβλημα του αδιεξόδου, είναι ο J. P. Sartre. Η "Ναυτία" του, πράγματι, περιέχει σελίδες όχι μόνο εντυπωσιακές, αλλά κι εξαιρετικά σημαντικές, καθώς περιγράφεται σ' αυτές η κατάσταση του ατόμου, που από ιδιοσυγκρασία και λόγω των πνευματικών συνθηκών του καιρού μας, κλείνεται -και μένει αποκλεισμένο- στον εαυτό του.