ΩΔΙΝΕΣ

Προτού κλείσεις ετούτο το βιβλίο, μ’αποπάρειςκαι με χλευάσεις, διάβασέ με. Προσπάθησε ναδαμάσεις τ’ασίγαστο πάθος της γραφής μου, πωςπροελαύνει εις το βαθύ Σκοτάδι του Πόνου - πως υπήρχε και υπάρχει- μ’έναν και μόνο λύxνο σβηστό. Κάποιος εκ των Μυστών, των σπουδαίων, θα σου πει, πως πρόκειται περί γραφής άνευ σημασίας και ουσίας, δια γραφή πως δεν πρααίνει κανέναν πόνο, δια μια γραφή πως αγνοεί κάθε ημερινή λάμψη του Φωτός. Αγνόησέ τους. Γίνε κ’εσύ ένας τρελός. Συνέχισε να προχωράς μεθυσμένος αποκοτιά και τρέλα. Κάπου της αχλής, θα μουδιάσεις απ’την κορφή ως κάτω. Μια επιτύμβια επιγραφή, θα μ’ανήκει. Του Κρούσου θα λέει μισοσβησμένα. Θα με δεις θαμμένο της Λάσπης με το κρανίο αφημένο απ’έξω κι ανοιγμένο παραδειγματικά εις τα δυο. Ίσως διατί δεν με κατάλαβε ουδείς. Τότε τρελέ μου, θ’ακούσεις τριγμούς σ’όλα σου τα κόκαλα, ωδή μιας επανεκκίνησης του νου. Εσύ, πως θα μ’έχεις διαβάσει, θα έχεις μόλις καταλάβει, πως η λάμψη του Φωτός έχει μοναχά σημασία και μεγίστη ουσία, αμέσως έπειτα των μεγαλύτερων Πόνων του Σκότους, πως κυριαρχούν ετούτου του σαθρού κόσμου.