…Το στίγμα του Κώστα Αξελού βρίσκεται στην στάση του, στη στοχαστική συμπεριφορά του απέναντι στο τέλος. Στην στροφή του πρώτα, καθώς διαλέγεται με το τέλος προς την αρχή, αυτή την αινιγματική πρωταρχή της σκέψης που είναι οι Ίωνες, και ιδιαίτερα ο Ηράκλειτος. […] Σε κάθε σχεδόν γραμμή του, είτε γράφει για τον Πασκάλ είτε για την τεχνική, για την ανάληψη του ανθρώπου ή για την τέχνη, έχω την αίσθηση ότι ο Αξελός ρητά και κυρίως άρρητα συνδέει μέσα στο ίδιο το σώμα της γραφής του το αίνιγμα του τέλους με αυτό της αρχής. Εάν υπάρχει ένας πατέρας, το όνομά του είναι Ηράκλειτος. Και η άσκηση αυτή του ύφους, το παιχνίδι με τον λόγο που πρωτομίλησε για παιχνίδι, είναι η πρώτη απάντηση για το πώς το τέλος μπορεί να βιωθεί δημιουργικά, ποιητικά, με ποιον τρόπο το τέλος μπορεί να σημαίνει την Μεταμόρφωση.