Η Μαρίνα Τσβετάγιεβα γνώρισε την ποιήτρια Σοφία Παρνόκ (1885 – 1933) στο σπίτι της Αδελαΐδας Γκέρτσικ, το οποίο στην περίοδο πριν τον Α’ Παγκόσμιο πόλεμο, ήταν τόπος συγκέντρωσης νεαρών ποιητών. Η οικοδέσποινα μάλιστα αποκαλούσε την Τσβετάγιεβα «κόρη» της, θέλοντας να δείξει την ιδιαίτερη αγάπη και τρυφερότητα που ένιωθε για το εύθραυστο αυτό πλάσμα. Η Σοφία ήταν η πρώτη ερωμένη της Μαρίνας. Ο συνδυασμός της θηλυκότητας με την αγορίστικη εμφάνιση και συμπεριφορά, η αθωότητα και η τρυφερότητα που ένιωσε στην είκοσι εννέα ετών Σοφία, την σαγήνευσε ορμητικά, χωρίς καν να αναφερθούμε στο ρομαντικό φωτοστέφανο της αμαρτωλής που συνόδευε την υπόληψη αυτής της γυναίκας στους συντηρητικούς κύκλους της εποχής. Για την Τσβετάγιεβα, η Σοφία Παρνόκ ήταν η προσωποποίηση της Μούσας, της έμπνευσης και αυτό αποτυπώνεται με εκπληκτικό τρόπο στον ποιητικό κύκλο «της Φίλης», τα έργα του οποίου θεωρούνται από τα καλύτερα της πρώιμης περιόδου της δημιουργικής πορείας της Τσβετάγιεβα. Ο έρωτας της Μαρίνας με την Σοφία πέρασε μέσα από θύελλες και νηνεμίες, μέσα από αντιπαραθέσεις, ζήλιες και ανταγωνισμούς. Προσπάθησαν και οι δύο, είναι αλήθεια, πολύ, μα δεν τα κατάφεραν. Κάποια στιγμή, χώρισαν. Η ιδιόμορφη αυτή μονομαχία που τάραξε την συντηρητική και υποκριτική κοινωνία της Ρωσίας στα χρόνια του Α’ Παγκοσμίου πολέμου έληξε. Καμία από τις δύο μονομάχους δεν νίκησε. Νικητής βγήκε η ίδια η ποίηση, ρωσική και παγκόσμια.