Ζει η απουσία λοιπόν, μαζί μας ή και μόνη της, τη ζωή της,χειρονομεί αδιόρατα, σωπαίνει, φθείρεται, γερνάεισαν ύπαρξη σωστή, με το βουβό χαμόγελο που ρυτιδώνει λίγο λίγοτο στόμα και τα μάτια, με το χρόνο το δικό μας μετρημένη,χάνοντας χρώματα, πληθαίνοντας τη σκιά της –ζει και γερνάει μαζί μας και χάνεται μαζί μας, κι απομένει σε ό,τι αφήνουμε.Και πρέπει να προσέχουμε την κάθε κίνηση και σκέψη μας και λέξηγιατί, για ό,τι γίνεται κείνο που λείπει,φέρουμε τώρα, εμείς μονάχα, ακέρια την ευθύνη.Αθήνα, Φεβρουάριος-Μάρτης 1958Απόσπασμα από το ποίημα . ΙΧ ., από την ποιητική συλλογή «Σχήμα της απουσίας» που περιλαμβάνεται στα «Ποιήματα – τόμος Β΄», Κέδρος, 1961