Πριν από 100 χρόνια τερματιζόταν, με αιματηρό τρόπο, η πιο τυχοδιωκτική εξόρμηση των Ελλήνων καπιταλιστών –η Μικρασιατική Εκστρατεία– και συντριβόταν το πιο αντιδραστικό ιδεολόγημά τους, η Μεγάλη Ιδέα. Ο μόνος τρόπος για να κατανοήσει κανείς τις πραγματικότητες εκείνης της εποχής είναι μέσω της προσπάθειας να τις εντάξει στο συνολικότερο πλαίσιο των συγκρούσεων, στο ιστορικό πλαίσιο των Βαλκανικών Πολέμων και του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Σε εκείνη την άγρια περίοδο της «ξαναμοιρασιάς» του κόσμου με έπαθλο στην περιοχή τα τμήματα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας (Ανατολικό Ζήτημα), το ελληνικό κράτος και ο ελληνικός στρατός δεν πολέμησε για να «απελευθερώσει» εδάφη και πληθυσμούς. Πολέμησε για να κατακτήσει εδάφη και πληθυσμούς, που θεωρούσε απαραίτητους για να αναδειχθεί ο ελληνικός καπιταλισμός σε πρωτεύουσα τοπική δύναμη στα Βαλκάνια και στην Ανατολική Μεσόγειο. Το κόστος πλήρωσε, με τεράστιες απώλειες, ο απλός κόσμος που υποχρεώθηκε να ζήσει μια δεκαετία σκληρότατων πολεμικών συγκρούσεων. Αυτή η επιλογή επιχειρήθηκε με την πρόσδεση του ελληνικού καπιταλισμού και του κράτους του στην ουρά των Αγγλογάλλων, στην ουρά του πιο ισχυρού ιμπεριαλιστικού στρατοπέδου της εποχής. Μόνο έτσι είχαν πιθανότητες επιβολής οι υπερφίαλες επιδιώξεις της Μεγάλης Ιδέας. Στο τέλος αποδείχθηκε ότι ούτε έτσι ήταν ρεαλιστική η προοπτική της Ελλάδας «των δύο ηπείρων και των πέντε θαλασσών», παρά το αίμα που χύθηκε. Αυτήν την ιστορική εμπειρία οφείλουμε να θυμόμαστε πάντα και ιδιαίτερα σήμερα που οι διαδοχικές κυβερνήσεις διαγκωνίζονται για να διασφαλίσουν την υποστήριξη των ΗΠΑ, της ΕΕ, του Κράτους του Ισραήλ κλπ με στόχο μια αναδιανομή ισχύος και επιρροής στην Ανατολική Μεσόγειο, παρόλο που αυτή η επιδίωξη έχει ολοφάνερα ενισχύσει τις πιθανότητες μιας νέας πολεμικής σύγκρουσης και έχει οδηγήσει σε μια κοινωνικά ανυπόφορη κούρσα εξοπλισμών και στις δύο χώρες.