Συχνά ο Πικάσσο ταύτιζε την καλλιτεχνική παραγωγή μ' ένα είδος προσωπικού ημερολογίου. Αλλά το «ημερολόγιο» που ο ίδιος μάς άφησε είναι το πιο δυναμικό, πρωτότυπο και πληθωρικό από κάθε άλλο στον αιώνα μας. Το τελευταίο του κεφάλαιο κρύβει μιαν ιδιαίτερα ευχάριστη πλήξη: είναι μια συλλογή από χαρακτικά με θέμα τον έρωτα, όλα τους γεννημένα σ' ένα δημιουργικό ξέσπασμα που κράτησε από τις 16 του Μάρτη ως τις 5 του 'Οκτώβρη του 1968. Τούτη η συλλογή είναι ένας φόρος τιμής του Πικάσσο στον Έρωτα, μια υπέροχη κατάφαση του ερωτισμού σαν δύναμης γενεσιουργικής, για τη ζωή και την τέχνη. Τα ερωτικά χαρακτικά αντιπροσωπεύουν τον καλλιτέχνη σ' όλη του τη μοναδικότητα, την ανεξάντλητη έμπνευση και την μνημειώδη τεχνική του, που καλύπτει κι εξαντλεί χιλιετηρίδες ζωγραφικής τέχνης. Κι' ακόμη σώζουν μερικές από τις πιο προσωπικές, πιο ευφυείς και σπινθηροβόλες στιγμές του. Τα χαρακτικά έγιναν όλα μέσα σε τούτο το σύντομο διάστημα των επτά μηνών, στη βίλα του Πικάσσο στην Ριβιέρα. Και παράλληλα οι παρισινοί τυπογράφοι Άλντο και Πιέρ Κρομμελέν είχαν στήσει εκεί κοντά ένα τυπογραφείο για να τυπώνουν τα δοκίμια χωρίς χρονοτριβή, κι έτσι ο Πικάσσο να παρακολουθεί καθημερινά την πορεία της δουλειάς του. Οι τυπογράφοι είχαν ενθουσιαστεί με την ανεξάντλητη εφευρετικότητα που επιστράτευε, προσπαθώντας να πλατύνει τις τεχνικές δυνατότητες της γκραβούρας. Τα έργα έχουν μεγάλες διαφορές ανάμεσά τους άλλα είναι απλά, άλλα περίτεχνα και λεπτοδουλεμένα, συχνά συνδυάζοντας μπιρέν, ακουάτιανγκα και πουανσέζ σ' ένα μόνον έργο. Ανυπόγραφα αντίτυπα των έργων παρουσιάστηκαν για πρώτη φορά σε ταυτόχρονες εκθέσεις στην γκαλλερί LUISE LEIRIS στο Παρίσι και στο ART INSTITUTE στο Σικάγο, κι αργότερα στη Ζυρίχη, στο Βερολίνο κι αλλού. «Η τέχνη ποτέ δεν είναι σεμνότυφη», είχε πει κάποτε ο Πικάσσο. Κι ο έρωτας σαν θέμα δεν του είναι διόλου καινούργιος. Από ένα πρίσμα ευρύτερο, θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε ολόκληρο το έργο του σαν ερωτικό.