Το δοκίμιο αυτό ασχολείται με τη βασική ασυμφωνία μεταξύ του 2ουνόμου της Θερμοδυναμικής, ο οποίος δηλώνει ότι στο υλικό σύμπανη αταξία αυξάνεται, και του γεγονότος ότι οι άνθρωποιαγωνίζονται κατά βάση προς την επίτευξη τάξης στα όσαδημιουργούν. Για να συμβιβάσει την ασυμφωνία αυτή, ο συγγραφέαςεπισημαίνει ότι ο νόμος της εντροπίας δεν αντανακλά μόνο τηναποσύνθεση της υλικής μορφής, αλλά και μια γενική τάση προςαύξηση της ισορροπίας μέσω της μείωσης της έντασης. Η ψυχολογίατης τέχνης δεν είναι ποτέ τόσο εύκολη όσο η αλφαβήτα, αλλά τοβιβλίο αυτό αποφεύγει την γενική αμβλύτητα δοκιμίων του είδους.