Το "Ιερακοσόφιον" είναι ένα από τα παλαιότερα επιστημονικά συγγράμματα για την ανατροφή και θεραπεία των γερακιών και ο υπότιτλός του είναι: "Περί της ανατροφής και θεραπείας των ιεράκων". Είναι γραμμένο από τον ιατρό, κτηνίατρο και φυσιοδίφη Δημήτριο Πεπαγωμένο, ο οποίος γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1200 μ.χ. και έζησε επί έναν ολόκληρο αιώνα, μέχρι το 1300 μ.χ. Ήταν προσωπικός ιατρός τού αυτοκράτορα Μιχαήλ Η' του Παλαιολόγου, ιδρυτή της δυναστείας των Παλαιολόγων και απελευθερωτή της Κωνσταντινούπολης από τους Φράγκους το 1261. Ελληνικής καταγωγής και κατευθύνσεως ο ίδιος, διατηρούσε στην αυλή του τμήμα θηρευτικών ιεράκων και ενδιαφερόταν προσωπικά για την ιερακοθηρία.Κατά προτροπήν του, ο Πεπαγωμένος συγγράφει το "Ιερακοσήφιον", πράγμα το οποίο αναφέρει και στην αρχή του συγγράμματος, ότι αυτό έγινε επειδή του το ανέθεσε ο ίδιος ο βασιλιάς· "κελεύσει γεγονός του αοιδίμου βασιλέως κυρίου Μιχαήλ", αλλά κι εκείνος μοιράζεται μαζί του την ίδια αγάπη για τους ιέρακες και το έκανε με μεγάλη προθυμία. Το έργο του αυτό μεταφράστηκε στα Λατινικά, με τον τίτλο: "De re accipitraria", και είχε μεγάλη απήχηση. Όπως λέει και στο Προοίμιό του ο συγγραφέας, η τέχνη της Ιερακοθηρίας υπήρχε από παλιά και επανήλθε στο προσκήνιο την εποχή εκείνη, καθώς αναζωπυρώθηκε το ενδιαφέρον για τα ιερά αυτά πτηνά.Το "Ιερακοσόφιον" διαιρείται σε τρία Μέρη. Το Α' Μέρος, που είναι και το κύριο, περιλαμβάνει 185 Κεφάλαια, το Β' Μέρος 98 Κεφάλαια, και το Γ' Μέρος 26 Κεφάλαια, δηλαδή, αποτελείται συνολικά από 309 Κεφάλαια. Με βάση τις σωζόμενες παλαιότυπες εκδόσεις, ανακτήθηκε όλο το πρωτότυπο κείμενο, που είναι γραμμένο στην επιστημονική Ελληνική Γλώσσα της βυζαντινής περιόδου (13ος αιώνας), δακτυλογραφήθηκε ξανά και αφού ελέγχθηκε λέξη προς λέξη, με την δέουσα επιμέλεια, συγκροτεί πλέον το ανακτημένο σώμα του πρωτοτύπου κειμένου, το οποίο παρατίθεται στην αριστερή σελίδα και σε αντιπαραβολή στην δεξιά σελίδα, παρατίθεται η σύγχρονη απόδοση στην νέα Ελληνική