Αδιαμφισβήτητα, μέσα από την ειρωνεία της Απόκλισης, τη δύναμη της ύστατης απογύμνωσης, την Αισθητική της πενιχρότητος -scantiness- frungality η Τραγωδία αποτελεί το ανυπέρβλητο σύμβολο της εντροπίας, το καθολικό αντιφάρμακον απέναντι στη δημαγωγία της Ταυτότητας και της Πολιτισμικής Λήθης. Το κονταροχτύπημα του τραγικού ήρωα με τον Θάνατο είναι η πεμπτουσία του Ανθρώπινου, το αποκορύφωμα του Υπαρξιακού, εκείνη η Αντιγόνεια υπέρτατη χλεύη που συνεπάγεται μία σύγκριση με το ανόργανο το οποίο δεν δύναται μήτε να περιγελάσει, μήτε να υπερκεράσει το Θείον. Μόνον δια της βακχείας δύναται ο αμφισβητίας ήρωας να εγκαταλείψει, να απεκδυθεί την οργανική αυτοκυριαρχία του Είναι Του και να αποτινάξει τους εγκόσμιους δεσμούς Του. Είναι το αυτόβουλο πάθος -αυτόγνωτος- μία άγρια, αδάμαστη αυτονομία της παρόρμησης που οδηγεί στον όλεθρο, μία οργίλη μανιώδης αυτοαναγνώριση που στοχεύει στον αφανισμό. Μακρυά από την αρμονική, αλλά θαμασμένη φλόγα της εστίας, ο τραγικός ήρωας μέσα στην Ιερή Του μανία, ως αντίθεος εκπορθεί την Αυτογνωσία Του και ο ίδιος μετουσιώνεται σε παρανάλωμα των πρωταρχικών στοιχείων της ζωτικής δύναμης που Τον συνδέουν με τους Θεούς κι επιζητά μαζί Τους αενάως, μια θανάσιμη πάλη. Το υπέρτατο διακύβευμα της Τραγικής Τέχνης - μόλις γεννιέται ο ρόλος κηδεύεται γιατί δεν θα σακρωθεί ποτέ ξανά, μες στη φθαρτή Αθανασία του! - είναι να φθάσει στο Απέραντο Κενό. Η οντολογία της οδύνης αποτρέπει από το να ορίζει η απόγνωση της κλίνης-τάφου την εξαίσια Ζωή του τραγικού ήρωας αλλά, να Την σημαδεύει ο ένθεος Έρως προς το άλλον ως το όχημα εξιλέωσης εν τέλει, προς μια Συμπαντική, Αδιάψευστη κι Απαρασάλευτη Αθανασία. Το μόνον ανθηφόρον μένος -φρικτό αντίδωρον του Δονύσου, του ολοφυρόμενου αγγέλου των νυχτερινών κραυγών- μέσα από τη Βαχεία και τη Λύπη οδηγεί στην Αιώνια απόσχιση του τραγικού ήρωα από το εφήμερον και σημαίνει επιτέλους, τη μετά-θεση Του στην Ελευθερία.