Σκοπός αυτού του δοκιμίου, που δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 1979, είναι να επισημάνει τα ειδικά μεταφραστικά προβλήματα που παρουσιάζουν οι κωμωδίες του Αριστοφάνη και να τα συζητήσει τόσο από τη σκοπιά της σύγχρονης γλωσσολογίας και υφολογίας, όσο και από τη σκοπιά της θεατρικής πράξης - αρχαίας και νεότερης - για χάρη της οποίας οι κωμωδίες και γράφτηκαν στην αρχαιότητα και μεταφράζονται στην εποχή μας. Υποστηρίζεται ότι η μετάφραση είναι μια πλευρά της παράστασης (μαζί με την εμφάνιση και κίνηση των προσώπων, τη μουσική, την όρχηση, τη σκηνογραφία), επομένως πρέπει να διέπεται από τις ίδιες αρχές ύφους που διέπουν και τις άλλες πλευρές της παράστασης. Εξετάζεται, τέλος, μια σειρά προβληματικών χωρίων του Αριστοφάνη και η απόδοσή τους από σύγχρονους μεταφραστές, όχι για να κριθεί η επιτυχία των μεταφράσεων, όσο για να φανούν τα προβλήματα και οι διάφορες λύσεις που έχουν επιχειρηθεί, και που κυμαίνονται από την πρόθεση μέγιστης πιστότητας στο πρωτότυπο ως την αναχρονιστική διασκευή (που όμως δεν αποκλείεται να κρατάει κάτι από το πνεύμα του ποιητή).