Ο Λόγος (discours) είναι κατ' αρχήν μια απάντηση που δίνει μια λύση σ' ένα πρόβλημα (μια κριτική, μια απορία του άλλου). Η κατάσταση (situation), στο πλαίσιο της οποίας λαμβάνει χώραν ο Λόγος, ενέχει υπόρρητα το ερώτημα, αποτελεί μια δομική δυνατότητα του κοινωνικού δεσμού και του κοινωνικού πράττειν. Έτσι ο Λόγος είναι ένα σύνολο εκφερομένων λόγων (paroles) και δρωμένων πράξεων (actes), στο επίπεδο του σημαινόμενου (της σημασίας). Ο στόχος του Λόγου δεν είναι, αυτοί που τον ακούν / αντιλαμβάνονται ν' αλλάζουν τις επιθυμίες τους, αλλά μόνον τις συμπεριφορές τους. Ο ρόλος αυτού που παράγει το Λόγο (ο δρων, ο πράκτωρ) ενέχει κάτι θετικό για αυτόν που τον προσλαμβάνει, και παράγει ένα πραγματικό αποτέλεσμα επάνω στους άλλους.Υπάρχει ωστόσο κάτι το ουσιωδώς ανώνυμο στο Λόγο: δεν υπάρχει ένα υποκείμενο του Λόγου, απλώς "κάποιος" καταλαμβάνει μια θέση μέσα στη δομή του Λόγου. Στο Λόγο ενυπάρχει συγκαλυμμένο το σημαίνον. Υπάρχει μεν η εκφορά του σημαίνοντος που κάνει δυνατό το Λόγο, όμως ο τελευταίος το υπερβαίνει και το λησμονεί. Έτσι μόνον ο λόγος (το λέγειν, το ομιλείν του ατόμου), ως πράξη εκφοράς, αναλαμβάνει το σημαίνον ως τέτοιο, και έχει ένα υποκείμενο. Όμως είναι σημαντικό να γνωρίζει κανείς, αν κάποιος ομιλεί στο όνομά του, όταν παράγει Λόγο. [...] (Θάνου Λίποβατς, Οι τέσσερις λόγοι στον Jacques Lacan και ο κοινωνικός δεσμός)