Η πρόθεση της συγγραφέως στην παρούσα εργασία είναι η μελέτη πρώτον της ανθρώπινης Παρουσίας κατά την πορεία της ζωής του ατόμου, δεύτερον εκείνης κατά τη διάρκεια της ψυχαναλυτικής ζωής, τρίτον να σχολιασθεί, και να διερευνηθεί ο λόγος για τον οποίον οι εποπτευόμενοι συχνά αμελούν να αναφερθούν στη φυσική Παρουσία του θεραπευόμενού τους κατά τον εποπτικό χρόνο.Τέλος, η ίδια προτίθεται να υποστηρίξει ότι η Αναπαράσταση, η Οπτασία και το Φάντασμα επιδιώκουν:α. να διατηρήσουν τη σχέση με την Παρουσία που τους απασχολεί καιβ. ότι συχνά έχουν την ίδια αν όχι μεγαλύτερη ισχύ στον ψυχισμό του ατόμου από την πραγματική Παρουσία.