Πρόκειται ουσιαστικά μία μελέτη για την εξέλιξη της ανθρώπινης επίγνωσης και των ιδεών: πώς ο Ευρωπαίος, αρχικά, απέκτησε έντονη επίγνωση της συνειδησιακής του ικανότητας, και εν συνεχεία την εξισορρόπησε, αποκτώντας επίγνωση, κατά συμπερασμόν, και ενός μεγάλου μέρους των πνευματικών του λειτουργιών, οι οποίες δεν ήταν άμεσα συνειδητές.