Λίγα Λόγια για το Βιβλίο Πώς μπορεί μια γυναίκα, μια μάνα, να φέρεται έτσι σε ένα παιδί; Πώς μπορεί να είναι τόσο αδιάφορη, τόσο περίκλειστη, τόσο εχθρική όταν εκείνο εκλιπαρεί για προσοχή και αγάπη, που κάθε παιδί δικαιούται; Και ποιος μπορεί να την κατηγορήσει όταν η δική της ανάγκη για προσοχή και αγάπη ακυρώθηκε τόσο βίαια; Ποιος μπορεί να την παρηγορήσει για τα ερείπια της δικής της ζωής, γι’ αυτό που ήταν άλλοτε και ποτέ δεν θα ξαναγίνει; Δεκατρία ολόκληρα χρόνια το καλό και το σκοτεινό κομμάτι της ηρωίδας μάχονται μέσα της σε σύγκρουση εξουθενωτική και την οδηγούν σ’ ένα ατέλειωτο κι οδυνηρό εκκρεμές αντιφάσεων. Η συμφιλίωση, οι παραδοχές, η συγχώρεση συγκρούονται διαρκώς με τον θυμό, τη διάψευση, την προδοσία, σ’ έναν αγώνα με άδηλη έκβαση. Εκτός κι αν ανοίξει η χαραμάδα για τη ροή της αγάπης. Ξανά.   Απόσπασμα από το Βιβλίο Νόμιζα πως δεν είχα πια τίποτα να πω. Ένα χρόνο παραμιλούσα κι έκλαιγα, τι άλλο, τι να προσθέσω, ήθελα μόνο ένα φιλί ν' αφήσω στη φωτογραφία του παιδιού μου κι ένα βλέμμα σ' εκείνην του άντρα μου. Μα τα "γιατί;" μου δεν είχαν ακόμα κουραστεί, ένα χρόνο χωρίς απάντηση, δεν είχαν ακόμη ξεθωριάσει μετά από τόσες μπουγάδες μέσα στο κλάμα. Ήταν εκεί, παρόντα, σαρκοβόρα, αιχμηρά, άνιση μάχη, δεν έχω ελπίδα, δύο και τρεις διαφορετικοί πόνοι με ξεσκίζουν ένα χρόνο. Το παιδάκι μου, η ανάσα μου, η ζωούλα μου, το αθώο μου, το χαϊδεμένο μου, το λατρεμένο μου. Κι ο προδότης. Αγαπημένος κι εχθρός. Και τίποτα από τα δύο να μην νικάει οριστικά. Ένα χρόνο παλεύουν μέσα μου η αγάπη κι ο θυμός, λίγη ώρα υπερισχύει το ένα, ύστερα πέφτει κάτω εξουδετερωμένο από το άλλο κι εγώ εξουθενωμένη κι απ' τα δύο. Να μπορούσα μια στιγμή να τον φέρω πίσω, να τον αγκαλιάσω, να τον σφίξω, να τον φιλήσω, να τον μυρίσω, να κολλήσω το σώμα μου πάνω στο δικό του, να τον γλυκάνω με τη δική μου... κι ύστερα να τον σκοτώσω με τα ίδια μου τα χέρια, με τα γυμνά μου χέρια, με μόνο όπλο τον θυμό μου, που από το βλέμμα μου θα περάσει κατευθείαν στην καρδιά του, να τον τρυπήσει. Να πονέσει όσο εγώ. Κι ακόμη παραπάνω.