Γιατί σχεδόν σε όλες τις πόλεις της Ελλάδας υπάρχουν αγάλματα, προτομές και δρόμοι που μνημονεύουν τον Ελευθέριο Βενιζέλο; Γιατί τόσοι πολιτικοί τον επικαλούνται όταν θέλουν να δώσουν κύρος και ιστορικό βάρος στον λόγο τους; Και, κυρίως, πώς φτάσαμε σε αυτό το σημείο της αποδοχής του, ενώ έχει προηγηθεί ο Εθνικός Διχασμός και το μοίρασμα της χώρας στα δύο; Η κομβική θέση που κατέχει σήμερα ο Βενιζέλος στην ελληνική ιστορική συνείδηση και στη συλλογική μνήμη δεν προέκυψε εν κενώ. Συνδέοντας διαφορετικά νήματα και μέσα από εξαντλητική έρευνα σε αρχεία, πολιτικά και δημοσιογραφικά κείμενα, ιστοριογραφικά έργα, εγχειρίδια και μνημεία, το ανά χείρας βιβλίο ανασυνθέτει την πορεία μετατροπής του Βενιζέλου από ζώσα μνήμη σε πολιτικό και εθνικό σύμβολο. Τα κεντρικά ερωτήματά του αφορούν το ποιοι και γιατί επικαλέστηκαν το βενιζελικό παρελθόν στη μεταπολεμική περίοδο, καθώς και το πώς η τομή του 1940 και η υπαγωγή του Εθνικού Διχασμού στη διαίρεση του Εμφυλίου Πολέμου λειτούργησαν καθοριστικά στον επαναπροσδιορισμό της εικόνας του Βενιζέλου. Ποιες ήταν, δηλαδή, οι μεγάλες αφηγήσεις που δημιουργήθηκαν για το βενιζελικό παρελθόν μέσα από τη συμπλοκή της πολιτικής, της μνήμης και της ιστορίας; Μέσα από πολιτικές συγκρούσεις, ιστοριογραφικές ερμηνείες και τελετουργικές μνημονεύσεις, σε αυτό το βιβλίο αναδύεται ένα μωσαϊκό πολλαπλών προσώπων του Βενιζέλου στη μεταπολεμική Ελλάδα, μια καλειδοσκοπική εικόνα όπου προωθούνται διαφορετικές εκδοχές της προσωπικότητάς του ανάλογα με τη συγκυρία, τις στρωματώσεις της μνήμης και τους πολέμους της ιστορίας. Μέσα από αυτές τις διεργασίες, αναδεικνύεται ο Βενιζέλος ως μετωνυμία των πρώτων δεκαετιών του εικοστού αιώνα και, τελικά, σκιαγραφείται η ίδια η σχέση της μεταπολεμικής ελληνικής κοινωνίας με το προπολεμικό παρελθόν της.