Η έκδοση του παρόντος τόμου μετά από μακρόχρονη προετοιμασία και συγγραφική προσπάθεια απαντά σε περισσότερες ανάγκες και συνάμα έρχεται να καλύψει ένα σημαντικό κενό της βιβλιογραφίας σε θέματα θεωρίας και ιστορίας της τέχνης, και ειδικότερα της μοντέρνας. Τα κείμενα που συγκροτούν τον τόμο είναι δοκίμια, τα οποία αναφέρονται στη διερεύνηση σε βάθος της ζωής και του έργου του μεγάλου καλλιτέχνη της πρωτοπορίας Γ. Σκλάβου, με αναφορά το Παρίσι του μοντερνισμού, της κριτικής και της ριζοσπαστικής απελευθερωτικής κοινωνικής, αισθητικής και καλλιτεχνικής δράσης. Σε ένα δεύτερο επίπεδο, τα δοκίμια μελετούν τις κοινωνικές, ιδεολογικές, πολιτισμικές συνθήκες του μονοπωλιακού και στη συνέχεια του ύστερου καπιταλισμού στην πορεία του προς την παγκοσμιοποίηση, [...], έτσι ώστε η διαδικασία μορφογένεσης να δοθεί με τη μεγαλύτερη δυνατή ακρίβεια, «ως ιερογλυφικό της ιστορίας», όπως έλεγε ο Αντόρνο. Σε ένα τρίτο επίπεδο, η «παράταξη των δοκιμίων», για να χρησιμοποιήσουμε μια άλλη φράση του Αντόρνο, που συνιστά ο τόμος προσπαθεί να είναι συγχρόνως μία συστηματική μελέτη της ιστορίας της μοντέρνας τέχνης, δεδομένων των αναφορών, των διαπλοκών και των αλληλοδράσεων της θεματικής και της πρακτικής αυτών των τριών καλλιτεχνών με την τέχνη της εποχής τους, λαμβάνοντας υπόψη το γεγονός ότι η σύλληψη του έργου τους ξεκομμένα από αυτή είναι αδιανόητη, αδύνατη. Σε ένα τέταρτο επίπεδο, με μέσο πάντοτε το δοκίμιο, όπως έλεγε ο Λούκατς, δεδομένου ότι και αυτό το ίδιο αποτελεί μορφή - και μορφή στη μοντέρνα τέχνη σημαίνει πάντοτε κάτι, είναι δηλαδή περιεχόμενο - συζητούνται και διερευνούνται όλα τα θέματα «της ζωής και των μορφών», σύμφωνα πάντοτε με τον Λούκατς, όλα δηλαδή τα μεγάλα θέματα που ανέδειξε άμεσα ή έμμεσα η σύγχρονη καλλιτεχνική δημιουργία. Πολύ συνοπτικά, αναφέρουμε την τραγικότητα της ύπαρξης μέσα στις αλλοτριωμένες κοινωνίες του αναπτυγμένου και στη συνέχεια του ύστερου καπιταλισμού, την αφαίρεση στην οποία οδηγήθηκε εμμενώς ένα μεγάλο τμήμα της πρωτοπορίας, το μοντερνισμό που αναδείχθηκε από το 1907 σ' ένα πρόγραμμα κοινωνικής, καλλιτεχνικής ακόμη και ιδεολογικής πρακτικής, την κυρίαρχη κρίση του λόγου με την οποία συνδέθηκε στενά η περίφημη «πρόοδος», κατά κανόνα προκαλώντας της, και αρκετά άλλα. (από τον πρόλογο του βιβλίου)