Στο βιβλίο αυτό επιχειρείται μια ανασύνθεση της πολύμορφης ιστορίας των κοινωνιών της ελληνικής χερσονήσου ως τμήματος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στη διάρκεια σχεδόν μισής χιλιετίας. Στόχος μας είναι να αφηγηθούμε την ιστορία όχι απλώς της χωρικής ενότητας του νοτιότερου άκρου των Βαλκανίων, τεμνόμενης με το Αιγαίο, το Ιόνιο και τη Μεσόγειο, αλλά της ιστορίας ποικίλων και διαφορετικών τόπων και χώρων που συγκροτούνταν και αποσυνθέτονταν, συστέλλονταν και διαστέλλονταν ως κοινωνικές κατασκευές μέσα στον ιστορικό χρόνο. Στις σελίδες του βιβλίου διατρέχει κανείς στιγμιότυπα από τα πρώτα χρόνια των οθωμανικών κατακτήσεων (ένας γάμος έξω από τη Σηλυμβρία, ένας απρόσμενος εχθρός: η πανώλη, ένας σεισμός στη Θράκη, ο δρόμος για τη Δύση), που θα φέρουν τους Οθωμανούς σουλτάνους στο προσκήνιο της ιστορίας στην ίδια την Κωνσταντινούπολη το 1453. Στη συνέχεια, το φως πέφτει στα χρόνια του Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπή (1520-1566). Ξεφυλλίζοντας τα οθωμανικά κατάστιχα της βασιλείας του, μετακινούμαστε από την Κωνσταντινούπολη, το Gotham City των Οθωμανών, στη Θεσσαλονίκη, την εβραϊκή μεγαλούπολη των οθωμανικών Βαλκανίων, αλλά και στην Αθήνα, την «πρωτεύουσα» από άποψη πληθυσμού πόλη στο νοτιότερο τμήμα της ελληνικής χερσονήσου. Αφού εξετάσουμε τις πόλεις, τις κωμοπόλεις, τα φρούρια και τα κάστρα, το δίκτυο της αυτοκρατορικής κατασκευής του χώρου, θα εισέλθουμε και στους κόσμους της υπαίθρου, εστιάζοντας τόσο στην κοινή συνισταμένη της γεωργίας όσο και στην ποικιλομορφία των εκμεταλλεύσεων. Για τον επόμενο αιώνα, ακολουθούμε τα βήματα και τον καλπασμό του Εβλιά Τσελεμπή, παθιασμένου «ταξιδιώτη του κόσμου» (seyyah-i alem) της επικράτειας των Οθωμανών σουλτάνων, στις περιηγήσεις του στην ελληνική χερσόνησο μεταξύ των ετών 1668-1671. Τέλος, οι εξελίξεις του 18ου αιώνα στις υπό οθωμανική κυριαρχία κοινωνίες εξετάζονται με άξονα ένα ελληνικό βιβλίο της εποχής του Διαφωτισμού, τη "Γεωγραφία Νεωτερική", που κυκλοφόρησε στη Βιέννη στα 1791, τρία χρόνια μετά τη Γαλλική Επανάσταση. Τα χρόνια της οθωμανικής κυριαρχίας ήταν μια εποχή μεγάλων κρίσεων και μετασχηματισμών που δεν μπορούν να περιγραφούν με την αξιολογική ερμηνεία της «παρακμής» των Οθωμανών, όπως υποστηριζόταν στην παλαιότερη ιστοριογραφία. Επιχειρούμε εδώ την ερμηνεία της ιστορικής αυτής περιόδου αποφεύγοντας τον εξαιρετισμό και εντάσσοντας την ελληνική χερσόνησο στο ευρύτερο πλαίσιο των κρίσεων και των μετασχηματισμών στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, τη Μεσόγειο, την Ευρώπη και τον κόσμο.