Δέκα χρόνια µετά την απόρριψη του σχεδίου Ανάν, έχει ήδη δροµολογηθεί η διαδικασία για την επιβολή λύσης τύπου Ανάν! Ο Σταύρος Λυγερός αποδεικνύει ότι αυτό ήταν αναµενόµενο, αφού το 2004 η Λευκωσία έχασε τη χρυσή ευκαιρία να αξιοποιήσει το συντριπτικό «όχι» (76%) για να δροµολογήσει µια αναθεώρηση στρατηγικής από µηδενική βάση. Το διαπραγµατευτικό πλαίσιο που φέρει τον τίτλο «δικοινοτική διζωνική οµοσπονδία» οδηγεί αναπόφευκτα σε σχέδια τύπου Ανάν, δηλαδή σε µια ιδιότυπη και µη βιώσιµησυνοµοσπονδία. Τα σχέδια αυτά, ενώ καλλιεργούν την αυταπάτη της επανενοποίησης της Κύπρου, στην πραγµατικότητανοµιµοποιούν τον έλεγχο της Άγκυρας στον Βορρά και εγγράφουν τουρκικές υποθήκες στον Νότο.Κατά τον συγγραφέα, προϋπόθεση για να αλλάξει το πλαίσιο αναζήτησης λύσης είναι να ανοίξει η συζήτηση για το περιεχόµενο της λύσης προς όλες τις κατευθύνσεις, χωρίς ταµπού και µε συνείδηση ότι οι επιλογές είναι περιορισµένες και εθνικά επώδυνες. Μόνο αν ο κυπριακός Ελληνισµός επεξεργαστεί αντιπρόταση ικανή να βρει απήχηση και ερείσµατα στη διεθνή κοινότητα, θα αποφύγει τελικώς λύση τύπου Ανάν.Τα δύο πρώτα µέρη του βιβλίου αναλύουν τις ορίζουσες και τις στρατηγικές παραµέτρους του Κυπριακού, ώστε ο αναγνώστης να έχει µία σαφή εικόνα των πραγµατικώνδιληµµάτων. Στο τρίτο µέρος ο Σταύρος Λυγερός εκθέτει αναλυτικά την πρότασή του για «βελούδινο ηµιδιαζύγιο». Στόχος της είναι να αποµακρύνει το µικρό τουρκοκυπριακό κράτος από τον ασφυκτικό εναγκαλισµό της Άγκυρας, βάζοντάς το να χορέψει σε ευρωπαϊκούς ρυθµούς. Με άλλα λόγια, αποσκοπεί στην εκδίωξη της Τουρκίας από την Κύπρο.Ο συγγραφέας συγκρίνει πτυχή προς πτυχή το «βελούδινο ηµιδιαζύγιο» µε τις πρόνοιες του σχεδίου Ανάν. Το αποκαλεί βελούδινο, επειδή παντρεύει τα βασικά «θέλω» Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων. Και ηµιδιαζύγιο, επειδή, ενώ προβλέπει τη δηµιουργία δύο ανεξάρτητων κυπριακών κρατών στη λογική «έδαφος έναντι αναγνώρισης», δεν σταµατάει εκεί. Τα υποχρεώνει θεσµικά όχι µόνο να συνεργάζονται στενά, αλλά και να διατηρούν µεταξύ τους µία πολλαπλή ισορροπία.