Σε αντίθεση με τις άλλες επαρχίες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, οι Παραδουνάβιες Ηγεμονίες διατήρησαν τον αποκλειστικά χριστιανικό τους χαρακτήρα καθ’ όλη τη διάρκεια της ιστορία τους. Ως εκ τούτου, η κοσμική ανατολίτικη κουλτούρα (όπως αυτή εκφραζόταν μέσα από αρχιτεκτονήματα όπως τα χάνια, τα χαμάμ, οι κρήνες και τα κιόσκια, ενδύματα όπως το αντερί και ο τζουμπές, καλύμματα κεφαλής όπως το φέσι, το ισλίκι, το καλπάκι, διάφορα οθωμανικά εδέσματα κ.λπ.) εισήχθη στις εκβολές του Δούναβη από τους Έλληνες, οι οποίοι από τη δεύτερη δεκαετία του 18ου αιώνα μέχρι και το 1821 είχαν τόσο τη Βλαχία όσο και τη Μολδαβία υπό την εξουσία τους. Ένα από τα πλέον συναρπαστικά επιτεύγματα αυτού του πολιτισμού είναι τα χαμάμ, τα οποία εδώ ο καθ. Tudor Dinu επαναφέρει στη ζωή, καταφεύγοντας στα λιγοστά σωζόμενα κατάλοιπά τους στη ρουμανική επικράτεια, στα στοιχεία της αρχαιολογικής έρευνας, σε πληροφορίες από τοπικές πηγές και ξένους περιηγητές, σε παρόμοιας φύσης κτήρια που διατηρούνται στις υπόλοιπες βαλκανικές χώρες, αλλά και σε κομμάτια από τα τότε λουτρικά χρειώδη που βρίσκονται σήμερα καταχωνιασμένα σε αποθήκες μουσείων και ιδιωτικές συλλογές, μακριά από τα μάτια του κοινού. Ταυτόχρονα, ο συγγραφέας μας φανερώνει πώς οι Έλληνες άρχοντες των Ηγεμονιών ανακάλυψαν τα ιαματικά λουτρά της Κεντρικής και Δυτικής Ευρώπης, ακολουθώντας τους στις εξορμήσεις που έκαναν στο Κάρλσμπαντ ή στο Μπάντεν-Μπάντεν, ενώ παράλληλα αναδεικνύει τη συμβολή που είχαν στην ανακάλυψη διάσημων μεταλλικών πηγών στα Καρπάθια και στη δημιουργία των πρώτων λουτρών δυτικού τύπου στη Βλαχία και τη Μολδαβία, τη δραστήρια ζωή των οποίων αφηγείται με λεπτομέρειες.