ianos.gr

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Θερμαϊκός η ποιητική συλλογή του Γιώργου Στ. Καπρίνη «Εγώ ο άλλος». Το εικαστικό μέρος το κάλυψε με συνθέσεις του, ο αρχιτέκτονας, Σπύρος Καπρίνης.<br><br>«Αγαπητέ αναγνώστη, έχεις στα χέρια σου μια μικρή συλλογή από σύντομα ποιήματα. Μη βιαστείς να τα διαβάσεις. Διάβασέ τα αργά και άσε για λίγο το μάτι σου να ξεκουραστεί στις εικόνες που τα συνοδεύουν».

Τα Χάικου (στα ιαπωνικά «αστεία ποιήματα») είναι, θα το γνωρίζεις, ω εσύ που ρίχνεις κάθε βράδυ τα χαρτιά ανάποδα, 3στιχα ποιημάτια με 17 συλλαβές, όλες κι όλες. Έχουν γράψει πολλοί, ανάμεσά τους και ο Σεφέρης που δεν σου πολυαρέσει. Ο ίδιος βρίσκω τα περισσότερα ελληνικά Χάικου περιστασιακά, ασκήσεις μάλλον ποιητικές. Γνωρίζοντας όμως, απο παλαιότερες συζητήσεις μας, ότι σου αρέσουν οι ιαπώνικές ρήσεις και παροιμίες, αποφάσισα να σου χαρίσω αυτή τη μικρή εργασία: παροιμίες ή αινίγματα σε μορφή Χάικου. Έρρωσο. Γ.Μ.

ΕΙΝΑΙ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ η καρδιά από ειρήνη·σκιρτά απαλά η αυγή στο μαξιλάρι,δειλά ανοιγμένα βλέφαρα, τους χύνειμια σιγαλιά υδραργύρου το φεγγάρι·στον ουρανό μόλις αντέχει ακόμαο αλουμινένιος δίσκος του, σαλπάρειτων άστρων το θαμπό πανί, το χώμαμια νοτισμένη οσμή βαθιά αναδίδει.Ούτ' άχνα... Όλα τριγύρα» αλλάζουν χρώμα,ιδρώνει πράσινο αίμα το γρασίδι,τα κάδρα πια έχουν πρόσωπο στους τοίχους,ένα ποτήρι αστράφτει, ένα ψαλίδι

Ο Βασίλειος Φλαμπουράρης κυκλοφορεί την τρίτη ποιητική του συλλογή με τίτλο «Αντιθετικοί παραλληλισμοί» στις εκδόσεις Θερμαϊκός. Μια τρυφερή ανασκόπηση πάνω στην αστική ζωή, τη φύση, την ομορφιά και το εφήμερο του έρωτα. Ο συγγραφέας εξετάζει θέματα που απασχολούν τον σύγχρονο άνθρωπο και τις ανθρώπινες σχέσεις με ευαισθησία και κριτική διάθεση. Μνήμη και φαντασία περιπλέκονται με λυρικότητα σε μια σειρά ποιημάτων, που κάποια φαίνονται βιωματικά, κάποια στοχαστικά και άλλα συμβολικά. Απόσπασμα από το βιβλίοκαθίσαμε σ’ ένα ξύλινο παγκάκιγια να ξαποστάσουν τα όνειρα.Ατενίζαμε το ώριμο κεράσι της πανσελήνου – ορατός καθρέπτης μιας τεθλασμένης πραγματικότηταςσαν ταξιδιώτες χαμένοι στον κοσμικό γαλαξία του χρόνου.Μια σειρά ποιημάτων που ανιχνεύουν τη μνήμη, τον έρωτα και τον σύγχρονο άνθρωπο με ευαισθησία και τρυφερότητα, μέσα από τη βιωματική αλλά πάντα στοχαστική ματιά του συγγραφέα.

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Θερμαϊκός η ποιητική συλλογή του Ανδρέα Ταζογλίδη, με τίτλο «Γκρίζες Αποχρώσεις». Ο ποιητής μέσα από το γλαφυρό του ύφος, εξυμνεί τη μοναξιά, η οποία παρουσιάζεται και ορίζεται ποικιλοτρόπως, πάντα όμως φορτισμένη με το ανέκκλητο της μοίρας και το αδηφάγο πέρασμα του πανδαμάτορα χρόνου. Καταφέρνει να διαμορφώσει, μέσα από εικόνες και αντικείμενα της καθημερινής ζωής, ένα γκρίζο τοπίο, στο οποίο κυριαρχούν η αγωνία της ύπαρξης και η απομόνωση της ψυχής. Ακόμη και στους ακροτελεύτιους στίχους της συλλογής, η βεβαιότητα και το αναπόφευκτο της μοναξιάς επιμένουν.

Μέσα από βιώματα της καθημερινής ζωής, ο ποιητής συνθέτει γλαφυρές εικόνες νοσταλγίας, προβληματισμού και στοχασμών δημιουργώντας ένα ποιητικό ημερολόγιο γι’ αυτόν τον τελευταίο μήνα της άνοιξης. Με τα συμπαρομαρτούντα της πανδημίας να κάνουν κατάφωρη την επιρροή τους σε μεγάλο μέρος των ποιημάτων, η επιλογή του συγκεκριμένου μήνα του έτους 2021 δεν καθίσταται διόλου τυχαία από τον ποιητή. Περιλαμβάνοντας την ανάσταση, το πέρασμα από τον θάνατο στη ζωή, μας προϊδεάζει για αυτό που έπεται αυτής της σκοτεινής για την ανθρωπότητα περιόδου. Το οικείο γλωσσικό ύφος προσδίδει μια αμεσότητα στον αναγνώστη, καθιστώντας τον από απλό παρατηρητή σε σιωπηλό μέτοχο της ποιητικής σκέψης, η οποία –βαθιά υπαρξιακή στα θεμέλιά της– αναδύεται μέσα από την αχλή του ψυχικού κόσμου.

Υπάρχουν και μεγάλες αγάπες. Μονάχα που το μαθαίνεις αργά. Κι ο Έρωτας της Ζωής μας, υπάρχει. Μονάχα που το συνειδητοποιείς όπως ο ποιητής: όταν «πού πια καιρός». «Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων» κι έχεις περάσει απέναντι. Ο Άλλος, αστέρι στον ουρανό και σου γνέφει.Τριάντα τρία σημεία στον «χάρτη των χεριών», επέτειοι χάρτινες. Σαν παραμύθι, κάποτε. Αλλά στο τέλος, «το χρονικό ενός αποχαιρετισμού». Και «τα σημάδια του χρόνου» -σ’ όσους έτσι πορεύτηκαν: «εν αταξίαις, εύτακτοι όντες». Επειδή έχει η καρδιά δική της τάξη.Με τίτλο-δάνειο από τα «Ευρεθέντα Ασκητικά» του Αβά Ισαάκ, η δημοσιογράφος και συγγραφέας Ελένη Γκίκα, υπογράφει την ένατη ποιητική συλλογή της. Συλλογιστική της, το απόλυτο πίσω από μια φαινομενική αταξία, η όντως ζωή πέρα απ’ τον χρόνο, η αιωνιότητα πάνω απ’ την απώλεια και το χάος, ο ανθρώπινος και θείος Έρως. «Το γράμμα που λείπει» και το οποίο ακολουθεί. Σαν φυσικό επακόλουθο μετά από πέντε ποιητικές απόπειρες: «Μέλι, μελό, μέλισσα, μάλιστα» για τα παιδικά χρόνια που είναι μανούλα αλλά και μαχαίρι. «Έως, εαρινός, έρημος, έρχομαι» για την εφηβεία, που είναι έρωτας και ερημιά. «Σώμα, σταυρός, σάρκα, σταυρώθηκα» για την ενηλικίωση που είναι σώμα και αίμα. «Θόλωσα, θύελλα, θάμβος, θυμήθηκα» για το φινάλε που είναι θάνατος αλλά και Θεός, βεβαίως, και θαύμα. «Άβυσσος, άλγος, άλμα, αρχίζω» για το επέκεινα που είναι η άβυσσος, αλλά και η αρχή, το άλμα μας στο κενό.

Σε μια περίοδο εξαιρετικά δύσκολη και αντιποιητική, σαν τη σημερινή, ο Ελευθέριος Ξάνθος (λογοτεχνικό ψευδώνυμο του Λευτέρη Τζιόλα) επανέρχεται με μια νέα ποιητική συλλογή με τον προκλητικό και προφητικό τίτλο : «Και ξανάζησα...».Οραματικός, τολμηρός, ευαίσθητος, αιρετικός, ασυμβίβαστος, πολύπτυχος ο Ελευθέριος Ξάνθος παρουσιάζει ένα ποιητικό έργο στέρεο και ξεχωριστό, με βαθιές τις ρίζες του και πολλαπλά σημαινόμενα, που θα αγαπηθεί και θα συζητηθεί. Μπορεί να αποτελέσει και σημείο αναφοράς της νέας γενιάς και των ανθρώπων που προβληματίζονται, αγωνιούν και αναζητούν...

Μία βαθιά βιωματική σειρά ποιημάτων πάνω στον έρωτα. Άλλοτε με πικρία, άλλοτε με νοσταλγία και τρυφερότητα, η συγγραφέας ανιχνεύει τις ανθρώπινες σχέσεις καθώς πηγαινοέρχεται σε έρωτες που ανήκουν πια στο παρελθόν.Απόσπασμα από το βιβλίο[…] Όταν θα ‘ρθεις να κάτσεις κοντά μου,να αφήσεις το χέρι σουνα ξαποστάσει στην παλάμη μου.Γιατί πλέον είμαι τυφλήκαι μόνο απ’ τα αγγίγματακαταλαβαίνω τους ανθρώπους.Τη φωνή σου την έχω ξεχάσει,δεν την έχω ακούσει δα και τόσες φορές.Όμως τη φαντάζομαι συχνά.Είναι η παρέα μου, χωρίς εκείνη να το ξέρει.Μια τρυφερή ανασκόπηση πάνω στις ανθρώπινες σχέσεις, όπου η συγγραφέας εξετάζει το παρελθόν με ευαισθησία και κριτική διάθεση. Προσωπικός και λυρικός, ο «Ερωτικός Απόκοσμος» είναι μια μαρτυρία για τον έρωτα στη σύγχρονη εποχή.

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Θερμαϊκός το βιβλίο του Ιωάννη Χρ. Κεραμάρη με τίτλο «Θαλάσσιος Όλυμπος». Αυτή η συλλογή στίχων, όπως χαρακτηρίζει ο ίδιος την πρώτη του αυτή εκδοτική προσπάθεια, «είναι ένα διανοητικό πόνημα που περιέχει κάπου αυθορμητισμό και πειραματισμούς, αλλού δομημένες τεχνικές και παντού αυθεντικότητα. Είναι καρπός αγάπης και γεννήθηκε αβίαστα, από έναν έκθαμβο παρατηρητή του μαγικού φαινομένου της ζωής και της πλάσης όλης, από τον μικρόκοσμο μέχρι τα πέρατα του Σύμπαντος», όπως επισημαίνει στην εισαγωγή του βιβλίου.

ΜΑ ΕΓΩΠαιχνιδιατόροι ήρθαν μέσα στη γειτονιάκαι αρχίσαν τα τραγούδια με ντέφια και βιολιά.Μα εγώ έτρεχα να δω το πρόσωπό σουνα νιώσω το χαμόγελό σου.Παιχνιδιατόροι ήρθαν και κάναν σαματάκαι βγήκανε τα αγόρια και κορίτσια χαρωπάκαι αρχίσαν τα τραγούδια και τα πολλά φιλιά.Μα εγώ έτρεχα να δω το πρόσωπό σου.Μα εγώ κυνήγαγα δυο μάτια καστανά.Παιχνιδιατόροι ήρθαν και φύγανε αργάκαι κλείσανε τα κέντρα και φύγαν τα παιδιά.Μα εγώ καθρεφτιζόμουν στα μάτια τα μελιά.

ΦΩΝΗΕΝΤΕΣ ΣΤΕΝΑΓΜΟΙ

Ιδού λοιπόν το κέλυφος της ραδιουργίας.

Το φυλλάδιο αυτό περιλαμβάνει τέσσερα ποιητικά πεζά κείμενα που φέρουν τους τίτλους Δέκαθλο, Συγκομιδή, Μουσικό Ικρίωμα και Κολοφώνας.

Πρωί! Το πρώτο μήνυμα: τ' ορνίδι νάτο! λάλησε.Κι απτίς καρδιές ροδίνισε το φως. Η νύχτα πάει.Σαν πέπλο αχνό το σύννεφο στους ουρανούς εκύλησεμαύρο και πίσω ολόχαρη η αυγούλα ροδοσκάει...Του ήλιου το φως δε φαίνεται ακόμα στον ορίζοντα.Μα θα φανεί. Αδέρφια μου, το ρόδισμα θα δούμεμόνο της αυγής, που ξέφυγε από τα νέφη τα μουντά.Μονάχα Αυγή. Του ήλιου το φως εμείς δε θα χαρούμε;

ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΝΙΚΟ ΓΚΑΤΣΟ

ΑΘΩΑ ΠΕΡΙΣΤΕΡΑ

Κάποια στιγμή συνειδητοποιούμε ότι τίποτα δεν είναι δικό μας. Χανόμαστε στο φόβο της απώλειας, στην αγωνία της πλάνης του σταθερού. Συνεχίζουμε γνωρίζοντας πως υπάρχουν τα δικά μας πράγματα, οι δικοί μας άνθρωποι, που όμως δε μας ανήκουν.Η αλήθεια της αγάπης είναι ο μόνος τρόπος για να καταλάβουμε τι χωρίζει τον Ουρανό από τη Γη, τον Άντρα από τη Γυναίκα, το Θεό από τον Άνθρωπο, και πώς μέσα από τη δυναμική της ερωτικής σχέσης αναδύεται η συμπαντική ένωσή τους.

Την ημέρα που η θάλασσα για τα καλά αρρώστησεΟ ουρανόςο την αλκυόνη βρήκε και την ρώτησεπού πήγε και πού σκόρπισε την στάχτη του τελώνη.Μα αυτή διόλου δεν του μίλησεΜόνοέσκυψε και φίλησετην ανεμώνη.

Αθόρυβα, με πόδι πελεκάνου,Πάνω στην άμμο που μισοκοιμάταιΦτάνει το πλήρωμα των ημερώνΠερνούν τα ψαροκάικα γεμάτα.Δεν ζούνε πια αλλά κρίνουνΟ ουρανός και η γη.

ΤΟ ΜΠΑΡΚΟ

Μια νέα ποιητική φωνή, ο Νίκος Νέστωρας, όπως γράφει και στον πρόλογο της συλλογής αυτής,αναζητά μέσα από την ποίηση όχι μόνο «έναν τρόπο λογοτεχνικής έκφρασης αλλά βασικά καικύρια έναν δυναμικό τρόπο μέθεξης με τα κοινωνικά δρώμενα, σε συνάφεια πάντα με ό,τι συμ-βαίνει μέσα μας».

Γιατί μας αφορά η ποίηση; Η ερώτηση αυτή έχει απαντηθεί πολλές φορές από τους ίδιους τους ποιητές και τους θεωρητικούς της λογοτεχνίας, αλλά το ερώτημα επανέρχεται και αποκτά διαφορετικό περιεχόμενο σε κάθε εποχή. Συνεπώς, γιατί χρειάζεται η ποίηση σήμερα; Θα συμβάλω κι εγώ με δυο λέξεις. Σε μια εποχή που ο δημόσιος λόγος κυριαρχείται από το λόγο της οικονομικής και πολιτικής εξουσίας, των ΜΜΕ και των εμπορευματικών συναλλαγών, η ποίηση μπορεί να αρθρώσει έναν αντίλογο που διευρύνει τα όρια της ελευθερίας και φωτίζει την ανθρώπινη συνθήκη μέσα από το άρρητο και ανέφικτο που προσπαθεί να εκφράσει. Η ποίηση διατηρεί ακόμη την εναλλακτικότητα απέναντι στο λόγο που έχει εποικίσει όλες τις ώρες μας με τα «μηνύματα» των βιομηχανιών μαζικής επικοινωνίας, προτείνοντας διαφορετικές ερμηνείες και συγκινήσεις. Ένα καλό ποίημα είναι ένα μόνιμο μικρό θαύμα που απτόητα κάνει το σκοτάδι φως, τη βεβαιότητα ερώτηση και την αταραξία έκπληξη. Μια αποκάλυψη που στα μεγάλα έργα ακουμπάει το ιερό και το θείο.

Όταν φοβούνται να κοιμηθούν κοιτούν τα σβησμένα παράθυραπαρακαλώντας να ανάψουν,αλλά αργά καταλαβαίνουν πως η πόλη κοιμάται νωρίςμη σπαταλάει ξύπνια πολύ όνειρο.

Σ' εσένα επιστρέφω μία μία τις αστροφεγγιέςπου αξιώθηκακι εκείνα τα δωρεάν φθινόπωρα τα πρωτοβρόχια της αγάπης τη θέα του Αμίλητουσ' εσένα, τη Μαρία από χρόνο ερειπωμένο που τον κατάφαγαν τα δάκρυακαι τους παλιούς φεγγίζει παραδείσους."Η ποίηση ήταν πάντα για μένα η πρώτη "ύλη", η ακατέργαστη, των βιβλίων μου, το μεταφυσικό στοιχείο της όρασής μου". Αυτό είχα γράψει στον συγκεντρωτικό της ποίησής μου τόμο Μαζεύω τα υπάρχοντά μου. Και είπα ακόμα πως "η ποίηση είναι το αρχέγονο υλικό της χαμένης μνήμης, ή αλλιώς, το περπάτημα της ψυχής πάνω στην άβυσσο".Σήμερα, που ο κύκλος της διαδρομής κλείνει και από την άκρη του χρόνου αναθεωρώ τη ζωή μου, αισθάνομαι πως μόνον αυτό θέλω να πω και πάλι.

Τη φήμη, τη γνώση και τη δόξα σαςδεν διεκδικώ,Ποιητές.Ακούραστη μέλισσασε βασίλειο άγνωστης αρχόντισσαςσκύβω υπομονετικά το κεφάλιστις δικές μου φτωχές αναζητήσειςστις δικές μου ανοιχτές πληγέςστις δικές μου μικρές ελπίδες.

ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΑΜΜΟΥ

Οι χαμένες αξίες, η απώλεια σε όλες της τις εκφάνσεις, και η καταιγιστική σύγχρονη πραγματικότητα αποτελούν τις σπίθες αυτής της ποιητικής προσέγγισης έτσι όπως την αποτυπώνει η κλεψύδρα του χρόνου.Ζητούμενο τα απλά, τα καθημερινά, όλα όσα στους καιρούς μας έχουν πάψει να θεωρούνται αυτονόητα και αναγκαία για το σύντομο ανθρώπινο ταξίδι.

Κι έσταζε το φαρμάκι από παντού στα λόγια σου, στο βλέμμα στο θυμωμένο δείκτη που με σημάδευε σαν κάννη.Δίστασα να σ' αγγίξω·-πώς να τολμήσω άλλωστε;-Φοβόμουν μην άθελα σκοντάψωσε οιδαλέο εγωισμόπου εκκρίνει σμήγμα χολικόσε κάθε απόπειρα διύλισηςπαθών που έχουν σβολιάσει με τον χρόνο.Αυτοάνοσο νόσημα η αλαζονεία απόστημα πολλών απωθημένων Μάταιο είναι να την κρύβεις μ' έναν απλό επίδεσμο.

ΤΟ ΠΕΛΑΓΟΣ ΤΗΣ ΣΟΒΑΡΟΤΗΤΑΣ

«Όλα που έχουν μιαν αρχή / και μιαν αιτία που υπάρχουν / μια συμφιλίωση της θέσης με την άρνηση», αρχίζει έτσι ο Σωτήρης Π. Βαρνάβας ένα ποίημά του, σ’ ετούτη τη συλλογή, Σε Ιδίωμα Δέντρων. Και σε άλλα, προηγούμενα βιβλία του, η ποίηση ήταν για τον Βαρνάβα μια μορφή σύνδεσης του ορατού με το αόρατο, του υλικού με το άυλο, του γαιώδους με το αέρινο και το αστρικό. Αλλά εδώ, τώρα, κορυφώνεται η λυρικά εκστατική και ενορατική του διάθεση να δείξει ότι ο κόσμος είναι ο ίδιος στις παμμέγιστες ή στις μικρότατες διαστάσεις του –όπως θα έλεγε και ο Οδυσσέας Ελύτης– είτε παρατηρούμε το απέραντο του σύμπαντος είτε έναν απλό κόκκο άμμου. Στην ποίηση αυτή όλα έχουν έναν λόγο ύπαρξης, καθώς ακόμα και τα φαινομενικώς αντίθετα στην ουσία συμπληρώνουν το ένα το άλλο, υπηρετώντας την παλίντροπο αρμονία για την οποία, εξάλλου, είχε ήδη μιλήσει ο Ανδρέας Κάλβος στις Ωδές του. Αναμφίβολα το Σε Ιδίωμα Δέντρων την ίδια στιγμή είναι η πιο εσωστρεφής και η πιο εξωστρεφής συλλογή ποιημάτων του Σωτήρη Π. Βαρνάβα, καθώς σ’ έναν αέναο κύκλο που αδιαφορεί για τον συμβατικό χρόνο, η ζωή προϋποθέτει τον θάνατο και το τέλος, ενώ κάθε τέλος δεν μπορεί παρά να προϋποθέτει τη γέννηση ενός καινούργιου έρωτα και μιας νέας ζωής.

ΤΑ ΚΟΚΚΑΛΑ ΤΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ

Κάτω από στοίβες χαρτιά της δικηγορικής μου νιότης.Εκεί βρέθηκε το ριγέ τετράδιο και μέσα του κάτι άτεχνα στιχουργήματα."Να τα φάει το σκοτάδι", είπα.Τότε θυμήθηκα του Γιάννη Ρίτσου τη συμβουλή:"Μην πετάς, δες τα σαν ανεπεξέργαστο μετάλλευμα".Έτσι κρύφτηκαν.Απ' αυτό το υλικό βγήκαν τα ποιήματα της συλλογής.Δεν ξέρω αν τελικά είχαν μέσα τους κάποιο μετάλλευμα.Και ίσως να μην το μάθω ποτέ.

από το ποίημα «η ψυχή μου (and miles to go before I sleep…):…μικρές εκρήξεις λουσμένες στο φως τα κορμιά τουςκινούνται ήδη σε μια περιοχή του μέλλοντοςμα τα κόκκαλα τους και το μεδούλι τους έρμαια του παρόντοςκοκκινίζουν συνεχώς τις συνέπειες αυτού του έρωτα…

Το σκιάχτρο, αποτελεί μια μορφή, η χρησιμότητα της οποίας σχεδόν περιορίζεται στο ν’ αποδιώχνει, κατά το δυνατόν, τους εισβολείς από χωράφια έτοιμα να καρποφορήσουν. Μήπως άλλωστε όλοι μας κάποτε δεν τοποθετούμε σκιάχτρα γύρω μας για να προστατευτούμε από νομιζόμενες απειλές; Τι θα γινόταν αν κάποιες μορφές ζωντάνευαν και πώς συνδέεται η επιβαλλόμενη άμυνα με την ανάγκη άρσης της από το ίδιο το υποκείμενο που θεωρητικά προστατεύεται; Μορφές όπως φαλακρά λιοντάρια, ένας σκελετός, μια Ελένη κ.λπ., αποτελούν τους εξωραϊσμένους εφιάλτες που το υποκείμενο οικειοποιείται διατηρώντας ωστόσο το φόβο της εξαφάνισής του από αυτές.

Ένας άνθρωπος ξυπνάει χωρίς να θυμάται τίποτα πια. Δεν γνωρίζει πού βρίσκεται ούτε ποιoς είναι. Δίχως ταυτότητα παραπαίει μέσα στο κενό του. Ώσπου σιγά σιγά αρχίζει να καταλαβαίνει πως για να ζήσεις, για να γίνεις άνθρωπος χρειάζεται κάτι παραπάνω από απλώς να υπάρχεις. Έρμαιο του πουθενά, παίρνει απόφαση να χτίσει μόνος του την μνήμη του. Μα σύντομα κι αυτό αποβαίνει άκαρπο.Το ξύπνημα είναι το αργό και επώδυνο χτίσιμο της συνείδησης ενός ατόμου που στέκεται ασφυκτικά εγκλωβισμένο πάνω στην σκιά του εαυτού του, με μόνη βοήθεια την καθυστερημένη επίγνωση, που αναδύεται μέσα από την οδύνη της εσωτερικής του ανυπαρξίας, ότι μόνο οι ανθρώπινοι δεσμοί συγκροτούν την μνήμη.