iviskospublications.gr

Απόσπασμα από το βιβλίο Με ανεξίτηλες μπογιές, το παιδικό του βλέμμα. Ο ήλιος, άλλη μια μέρα εβασίλεψε. Το δειλινό, σαν αίμα… Τρέχεις ζωή, τρέχεις πολύ. Τώρα που το σκέφτομαι, είσαι μια πλάνη φοβερή! Και ποιο είναι το αντάλλαγμα ενός παιδιού, για ένα χάδι μητρικό, για ένα φιλί; Τρέχεις ζωή, τρέχεις πολύ και πώς να σε προλάβω!

Απόσπασμα από το Βιβλίο Λουλούδι ραγισμένο Μνήμη. Ένα φως αχνορόδινο. Κι εκείνο το φλογισμένο δειλινό που μ’ αγκάλιαζες σφιχτά με τη σιωπή σου. Απ’ τη δροσιά κυλούσαν δάκρυα στα δέντρα, κι εγώ να πλάθω σε σχήματα τη μοναξιά προσπαθώντας να διώξω μακριά τη θλίψη. Ο θάνατος ένα γυάλινο λουλούδι, τα δάχτυλα μου τώρα που σφίγγουν το μολύβι κι αγγίζουν το χαρτί, σκορπούν μακριά τη γύρη του. Το ξέρω, μπορεί να είναι δύσκολο να πορεύεσαι με μία άγρυπνη ψυχή, … Μόνο να μην ξεχάσεις να μ’ αγκαλιάσεις σφιχτά μ’ εκείνη τη σιωπή. Κι όσο κι αν η ζωή μου μοιάζει κάποτε με δάσος δακρυσμένο, πάντα πλάι στους στίχους μου θα μένει μια πνοή, κι ο θάνατος λουλούδι ραγισμένο. Λίγα Λόγια για το Βιβλίο Με μια ποίηση ευγένειας μας συστήνεται η Έλυα Βερυκίου καταθέτοντας τα πρώτα ποιητικά της διαπιστευτήρια. Ποιήματα με λόγο απλό, ανεπιτήδευτο που αρθρώνεται με μιαν αγνότητα προθέσεως, όπως ίσως θα ήταν ο λόγος, είτε ως φθόγγος είτε ως νεύμα, είτε ως έκφραση, των πρωτόπλαστων πριν από την πτώση. Ποίηση ερωτικής εξομολόγησης σε πρώτο, συνήθως πρόσωπο, λόγος λαγαρός, τονισμένος μουσικά, με ένα υπόρρητο παράπονο, κάτω από τις φλέβες των λέξεων. Ήρεμος λόγος, ήμερος τρόπος. Ένα ποιητικό adagio είναι ολόκληρη η συλλογή. Η ποιήτρια δημιουργεί, συνήθως, έναν σκηνικό χώρο στο φυσικό περιβάλλον, τον περιγράφει, κι εκεί αναπτύσσει την αφηγηματική δράση. Το ερωτικό υποκείμενο είναι παρόν μέσα στην απουσία του. Η ποιητική της Έλυας Βερυκίου είναι η αναζήτηση ενός τρόπου προκειμένου να ντυθεί με όρους τέχνης η μοναξιά και η εγκατάλειψη. Ένας τρόπος κατανίκησης του θανάτου μέσα από τις μικρές στιγμές αιωνιότητας, που θα πει αθανασίας, οι οποίες δωρίζονται στην ανθρώπινη θνητότητα μεέσω του έρωτα. Η ποιήτρια, στην πρώτη της εμφάνιση, φαίνεται ότι ελέγχει σε ικανοποιητικό βαθμό τα εκφραστικά της μέσα. Οι καταληκτικοί στίχοι θεμελιώνουν γερά τα ποιήματα. Δείχνει να γνωρίζει καλά την τεχνική της μεταφοράς. Ποίηση σαν κρυστάλλινη σιωπή, μέσα από την οποία διαθλάται ένας λόγος ερωτικού σπαραγμού, εκφρασμένος με αξιοθαύμαστη ευγένεια και αξιοπρέπεια. Γιώργος Χ. Θεοχάρης

ΤΟ ΔΙΛΗΜΜΑ Απέναντι μου στέκεσαι εσύ που είσαι η αλήθεια κι όμως εγώ βλέπω μπροστά μου έναν άλλο που είναι όπως θα ήθελα να είσαι εσύ Στέκομαι ανάμεσα στην πραγματικότητα και στ’ όνειρο ανάμεσα στην αλήθεια και το ψέμα και δεν ξέρω τι να διαλέξω εσένα που θα διαψεύσεις το όνειρο μου ή το όνειρο μου μέσα στο οποίο δεν υπάρχεις εσύ.

Δεν υπάρχει πιο βασανιστικό ρήμα από το “θυμάμαι”. Κι εκείνη θυμάται. Θυμάται πρόσωπα, εποχές, αρώματα. Θυμάται λόγια ατέλειωτης υποκρισίας. Θυμάται παλμούς ανεξέλεγκτης έντασης. Χιλιάδες στιγμές. Μία ζωή. Για κάθε μία, υπάρχει ανάμνηση. Υπάρχει σκέψη. Υπάρχει αίσθημα. Υπάρχει ανάγκη. Η θρέψη της ψυχής. Η αιώνια πάλη της κατάκτησης και του εξορκισμού του έρωτα. Για να έχει κάτι να θυμάται… Απόσπασμα από το βιβλίο Θα με βοηθήσεις να θυμηθώ πώς χαμογελάνε; Το ανυπόφορο. Το λίγο. Και το παιχνίδι της αγάπης, παγίδα που πληγώνει. Δε θα μάθει ποτέ τους κανόνες και δεν μπορεί ν’ ακολουθήσει το ένστικτο γιατί το ‘χασε κι αυτό μαζί ΄ με την ελπίδα. Κι ας λένε οι άλλοι πως πάντα υπάρχει η ευκαιρία. Καθάρια μουσική, με τόση δύναμη! Οι εικόνες μπροστά μου, κι οι μνήμες μέσα μου λύτρωση και φόβος αντάμα. Φοβάμαι κάποιες στιγμές να σου μιλώκαι κρατιέμαι –όσο μπορώ- γιατί το χάδι της σάρκας και της ψυχής είναι ανάγκη αιώνια.

Βροντοχτυπάνε οι άνθρωποι τις πόρτες ν' ανοίξουν για να βγουν έξω οι νεκροί αγαπημένοι, να τρέξουν με δάκρυα στα μάτια να συναντήσουν τους δικούς τους ν' αγκαλιαστούνε πάλι σαν να μη χώρισαν ποτέ. Ανοίξτε τις πόρτες να περάσουν στη ζωή εκείνοι που τόσο άδικα χαθήκαν. Άρατε Πύλας.

Άνεμος που έφερε άξαφνα απροειδοποίητα άγνωστα μπουρίνια να σπάσει τ’ ασφυκτικά όρια της ψυχής, ν’ απελευθερώσει δύο θαρραλέους αετούς έναν από τη Δύση, έναν απ’ την Ανατολή. Να βρει τον ομφαλό της Γης, να πάρει τον χρησμό, ν’ αντικρίσει την πάλη του Εγώ με το Εσύ, να τα συμφιλιώσει στο Εμείς. Να ανακατασκευάσει το καράβι της ζωής… Αρσενάλια (6.9.2018)