ianos.gr

ΡΟΥΧΑ

ΟΚΤΩ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Ο Φερλινγκέττι είναι αναμφισβήτητα ο "μπαμπάς" Beat. Ήταν εκείνος που έδωσε διέξοδο στην αντικομφορμιστική ποιητική έκφραση μιας ολόκληρης γενιάς, κατεδαφίζοντας τον γερασμένο ουρανοξύστη της "ακαδημαϊκής" αμερικάνικης ποίησης και φτιάχνοντας από τα καλύτερα υλικά του μια αλλοπρόσαλλη φάρμα. Έτσι θα γράψει "χαοτικά" ποιήματα, αδιαφορώντας για την "αθανασία" των κλασικών. Σύμφωνα με το βιογραφικό του, που γράφτηκε από τον ίδιο: "Γεννήθηκε -ίσως- στην Νέα Υόρκη γύρω στα 1919, ή αργότερα. Φαίνεται ότι μεταφέρθηκε με τις φασκιές στην Γαλλία, είδε τα άσπρα βουνά της Αλσατίας από ένα μπαλκόνι και ύστερα από χρόνια επέστρεψε κάποια στιγμή στις Η.Π.Α. για να διακριθεί στους ανώτερους κύκλους χάρη στα ξακουστά του κατορθώματα εις την τέχνη του πέρδειν και του πέρδεσθαι. Μετά από αυτό το σημείο, ο φάκελός του δεν είναι και πολύ κατατοπιστικός. Φαίνεται ότι κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο επέστρεψε στην Γαλλία, όπου είχε κάποιες μυστικές επαφές με τους Ελεύθερους Γάλλους και το νορβηγικό Underground.Μετά τον πόλεμο, πρέπει να έγραψε δύο αδημοσίευτες νουβέλες και μία διδακτορική διατριβή που θα μπορούσε να έχει τον εξής τίτλο: "Η Ιστορία του Ουρητηρίου εις την Σύγχρονη Ποίησιν". Επίσης φαίνεται σχεδόν βέβαιο ότι έφθασε δια ξηράς στο Σαν Φρανσίσκο γύρω στα 1951. Άνοιξε ένα βιβλιοπωλείο και άρχισε να εκδίδει ποιητικές σειρές, σε βιβλία τσέπης".

"H περισσότερη μοντέρνα ποίηση είναι πεζήμα λέει πολλάγια τον "άψυχο πολιτισμό" μαςκαι το τι προξένησε στους ελεύθερους ανθρώπους μας,τον άντρα Έρωτα και τη γυναίκα Έρωτα,τον μέσα μας αναρχικόπου είναι ποιητής.Η περισσότερη μοντέρνα ποίηση είναι πεζήμα λέει πολλάγια το πως η ψυχή έφυγεαπ' τις πόλεις μας,απ' τα κτίριά μας,πάει το τραγούδι απ' τις δακτυλογράφους,πάει το τραγούδι απ' τη συγκεκριμένη αρχιτεκτονική μας,τη συμπαγή μουσική μας ..."

"Σηκώστε τα φουστάνια σας, Κυρίες μου περνάμε απ' την Κόλαση."Η εισαγωγή του Κάρλος Ουίλιαμς στο "Ουρλιαχτό" του Γκίνσμπεργκ ήταν, ίσως, η μεγαλύτερη δημόσια υποδοχή ποιητή από ποιητή, εξαιρουμένης της επιστολής με την οποία ο Έμερσον προλόγησε, εδώ κι ενάμιση αιώνα, τη δεύτερη έκδοση των "Φύλλων Χλόης" του άσημου τότε Ουίτμαν. Το "Ουρλιαχτό" συνδύασε την αποκαλυπτική κριτική της ανιαρής, ευημερούσας εποχής του Αϊζενχάουερ με τον άκρατο ύμνο της ανερχόμενης Αντικουλτούρας. Στάθηκε το διασημότερο ποιητικό βιβλίο της εποχής του και η έκδοσή του εισήγαγε τον Γκίνσμπεργκ τόσο στην ιστορία της ποίησης όσο και στην ιστορία της διασημότητας. Το "Ουρλιαχτό" αποτέλεσε, μαζί με το μυθιστόρημα του Τζακ Κέρουακ "Στο Δρόμο" τη Βίβλο μιας ολόκληρης γενιάς της οποίας το όνομα επινόησε ο ίδιος ο Κέρουακ: ΒΕΑΤ, με όλες τις συνηχήσεις από τα "Beaten Down" (Έκπτωτος) και "Beatified" (Μακάριος).

ΑΥΤΟ ΗΤΑΝ ΤΟ ΦΑΙ ΜΟΥΣτα μπιζέλια είδα τα γράμματα της λέξης ΚΑΛΟΓΕΡΟΣανακατεμένακαι δίπλα, στις θολούρες του Κρασιού, είδα Olive & Blackhair.Αποφάσισα να πάρω ηλιοβασίλεμα.Έκοψα το μυαλό και είδα Χριστούγεννακαι τα γενέθλιά μου να τρέχουν χέρι χέρι στο χιόνι.Έκοψα βαθύτερακαι τα Χριστούγεννα μάτωσαν στην άκρητου πιάτου.Γύρισα στον πατέρα μουκι εκείνος έφαγε τα γενέθλιά μου.Ήπια το γάλα μου και είδα δέντρα συμβάντα,κοιλάδες υπερβατές,βουνό κανένα μ' ευκαιρία να περπατήσειδίχως.Ερήμωσαν τα λεπτά χέρια της μητριάςκαι πρόσμενα να βγάλω πυροσβεστικές αντλίεςαπό το στόμα!Μα έτρεξα φεγγαρόφωτο και άρπαξα τα δαμάσκηνα.

Η Μπαλάντα της Φυλακής του Ρέντιγκ είναι μια σπαρακτική κραυγή ενάντια στην απάνθρωπη μεταχείριση Ανθρώπου από Άνθρωπο.Η νόμιμη βία της θηλειάς του δήμιου, η άρνηση στους καταδικασμένους ο,τιδήποτε άλλου εκτός από τον θάνατο, η φρίκη κι ο τρόμος όταν εκτελείται η έσχατη ανομολόγητη πράξη.Η ζωντάνια των ξυλογραφιών του Μασρήιλ προσθέτει μια διάσταση θλίψης και μοναξιάς σ' αυτό το έργο που θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα ποιήματα όλων των εποχών.

ΤΟ ΜΕΘΥΣΜΕΝΟ ΚΑΡΑΒΙ Β ΕΚΔΟΣΗ

Η ΠΕΤΡΑ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ

ΥΜΝΟΣ ΣΤΗΝ ΟΜΟΡΦΙΑ

ΚΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΔΕΝ ΘΑ 'ΧΕΙ ΕΞΟΥΣΙΑ

Γιατί πάντα υπάρχει φως,Αρκεί να είμαστε γενναίοι αρκετά για να το δούμε,Αρκεί να είμαστε γενναίοι αρκετά φως να γίνουμε.Στις 20 Ιανουαρίου 2021 η εικοσιδυάχρονη Αφροαμερικανή Αμάντα Γκόρμαν έγινε σύμβολο ελπίδας και αισιοδοξίας για εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο. Απαγγέλλοντας το ποίημά της «Ο Λόφος που Ανεβαίνουμε» στην ορκωμοσία του Προέδρου των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν, απηύθυνε ένα οικουμενικό κάλεσμα για ένα φωτεινότερο, γενναίο μέλλον.Η ανά χείρας έκδοση αποτυπώνει ακριβώς αυτή τη στιγμή, όπου η φωνή μιας νεαρής ποιήτριας μας προσφέρει κουράγιο, παρηγοριά αλλά και έμπνευση για ν’ αλλάξουμε τον κόσμο.

Ο ΗΝΙΟΧΟΣ

ΚΙ ΑΜΕΣΩΣ ΒΡΑΔΙΑΖΕΙ

Aπό τα εκτενή ποιήματα του Ράινερ Μαρία Ρίλκε, η "Δευτέρα Παρουσία" έχει τη μορφή δραματικού μονολόγου. Πρωταγωνιστής του, ένας μοναχός που προσεύχεται. Ωστόσο, ο θεός στον οποίο απευθύνεται δεν έχει τίποτε κοινό με τον βλοσυρό και παντοδύναμο θεό των Γραφών. Ο θεός του μοναχού μας, ο θεός του ποιήματος, είναι γυμνός και περίτρομος. Τώρα πια βλέπει: η έγερση των νεκρών που επαγγέλθηκε δεν οδηγεί στην Ανάσταση, αλλά στη φρίκη. Σ' εκείνη τη φρίκη που γεννά η μάταιη ελπίδα. Δίπλα σ' αυτόν τον θεό, μόνος σύντροφος μπορεί να σταθεί όποιος τον πίστεψε. Γιατί μόνο εκείνος που κάποτε πίστεψε μπορεί να αναλογιστεί το μέγεθος της αποτυχίας της πίστης. Και μόνο αυτός που πλανήθηκε μπορεί να τη συγχωρέσει. Η αδυναμία του θεού είναι εντέλει το μέτρο της ανθρώπινης αδυναμίας. Η αλληλεγγύη προς το πρόσωπό του είναι αλληλεγγύη προς τον ίδιο τον άνθρωπο. Η "Δευτέρα Παρουσία" ("Das Jugste Gericht") γράφτηκε το 1906. Ο Ρίλκε την περιέλαβε στο δεύτερο μέρος της συλλογής του "Το βιβλίο των εικόνων" (Das Buch der Bilder), που είδε το φως της δημοσιότητας την ίδια χρονιά.

ΑΝΑΤΟΛΙΤΙΚΟ ΧΑΛΙ

FAREWELL ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ

ΜΑΥΡΑ ΜΑΤΙΑ ΜΑΥΡΑΟ κόσμος ανοιγότανπάνω στα βλέφαρά τουμε μαύρες αποστάσεις.Βλέμμα χρυσωμένο.Ο κόσμος εκλεινότανπάνω στα βλέφαρά σουτα βροχερά και μαύρα

ΤΟ ΣΦΑΛΜΑ ΤΩΝ ΡΟΔΑΚΙΝΩΝ

ΝΗΣΙ ΣΤΗ ΛΙΜΝΗ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

ΑΚΟΛΟΥΘΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΣΥΝΤΑΓΗ

Ο ΣΑΛΤΙΜΠΑΓΚΟΣ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΟΥ

Συγγραφέας, Διηγηματογράφος και Ποιητής ο Κίπλινγκ ξεκίνησε τη λογοτεχνική του συγγραφή αφού επέστρεψε από τις σπουδές του στην Αγγλία. Γεννημένος στη Βομβάη της Ινδίας, εργάστηκε ως συγγραφέας και ποιητής της Βρετανικής Αυτοκρατορίας.

Αν μπορείς να κρατάς τα λογικά σου όταν όλοι γύρω σου τα έχουν χαμένα και ρίχνουν το φταίξιμο σ’ εσένα…Επιβλητικό μέσα στην απλότητα και τη συντομία του, το Αν του Ράντγιαρντ Κίπλινγκ αποτελεί μια ανάγλυφη υπενθύμιση ότι πολλές φορές στη ζωή ο θρίαμβος απέχει ελάχιστα από την καταστροφή, δίχως αυτό να σημαίνει πως ο καθένας μας δεν μπορεί να αντιμετωπίζει αμφότερα με επίγνωση και αξιοπρέπεια, μαθαίνοντας από τα πάντα. Το ποίημα δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 1910, ως μέρος της συλλογής φανταστικών ιστοριών Rewards and Fairies· δεκαετίες αργότερα, το 1995, το Αν αναδείχτηκε κατόπιν ψηφοφορίας ως το πιο αγαπημένο ποίημα ολόκληρης της βρετανικής λογοτεχνίας.Ο Τζόζεφ Ράντγιαρντ Κίπλινγκ, ο συγγραφέας του Βιβλίου της ζούγκλας, του Κιμ, του Ανθρώπου που θα γινόταν βασιλιάς και του Αν κατόρθωσε με το αδιαμφισβήτητο αφηγηματικό του ταλέντο να αποτυπώσει μια ολόκληρη εποχή, αυτή των ευρωπαϊκών αυτοκρατοριών που σε λίγα χρόνια θα αποτελούσαν παρελθόν. Η συγγραφική του φήμη εξαπλώθηκε γρήγορα σε όλο τον κόσμο. Το 1907 τιμήθηκε με το Νόμπελ Λογοτεχνίας – ήταν ο πρώτος αγγλόφωνος συγγραφέας που κέρδισε το βραβείο και παραμένει ως σήμερα ο νεαρότερος αποδέκτης του.

ΠΕΤΡΟΥΠΟΛΗ, χειμώνας του 1917-18, νύχτα. Η πόλη είναι βυθισμένη στη δίνη των αιματηρών συγκρούσεων μεταξύ των Μπολσεβίκων και των "Μπουρζουάδων". Σ' αυτήν την ατμόσφαιρα εγκληματικότητας, εξαχρείωσης, πείνας, καχυποψίας και τρομοκρατίας -κι ενώ μαίνεται η χειρότερη χιονοθύελλα- μια ομάδα δώδεκα κομμουνιστών πολιτοφυλάκων περιπολεί στους έρημους δρόμους, συναντώντας πρόσωπα χαρακτηριστικά των τάξεων που συνέθεταν την προεπαναστατική κοινωνία...ΑΝ Ο ΜΑΓΙΑΚΟΒΣΚΗ Θεωρείται "ο ποιητής" της Ρωσικής Επανάστασης, το "Δώδεκα" του Αλέξανδρου Μπλοκ θεωρείται "το ποίημά" της. Γραμμένο τον Δεκέμβρη του 1917 και δημοσιευμένο τον Μάρτιο του 1918 στην επαναστατική εφημερίδα "Εργατικό Λάβαρο" επιβλήθηκε αμέσως τόσο ως επαναστατικό όσο και ως αντεπαναστατικό έργο! Σίγουρα όμως παραβίασε την ποιητική συνθήκη της εποχής του, ίδρυσε μια καινούργια συνθήκη, η οποία απαιτούσε καινούργιες ποιητικές και αναγνωστικές συνειδήσεις.

ΕΝΟΧ ΑΡΝΤΕΝ

Η μυθιστορηματική βιογραφία ενός ανθρώπου κι ενός τόπου,βασισμένη στο ημερολόγιο μιας καπετάνισσας. Μια ζωή γεμάτητρικυμίες και μπουνάτσες στη Σαντορίνη και στον Πειραιά, στοχτες και στο σήμερα. Μια ζωή απόλυτα δεμένη με τη θάλασσα, τηναυτιλία και τη ναυτοσύνη. Από τα πανιά της σκούνας, μέχρι ταλίμπερτυ των αποζημιώσεων του πολέμου κι από τις βεγγέρες τουνησιού μέχρι τα ταξίδια στην Ευρώπη.

"Όλες λοιπόν οι εποχές για σέναθα 'ναι γλυκές, είτε το καλοκαίριντύνει τη γη παντού με πρασινάδα,είτε στους κλώνους της μηλιάς, ανάμεσασε τούφες χιόνι κάθεται η τσίχλακαι κελαηδεί, ενώ η αχυρένιαστέγη καπνίζει στάζοντας στον ήλιο·είτε στα χάσματα της καταιγίδαςθ' ακούς αργά να πέφτουν οι σταγόνεςαπό το γείσωμα, είτε το μυστικόέργο της παγωνιάς θα τις κρεμάεισε σιωπηλούς κρυστάλλους που θα λάμπουνήσυχα προς το ήσυχο φεγγάρι."Στο βιβλίδιο αυτό, σε εισαγωγικό σημείωμα, ο Διονύσης Καψάλης παρουσιάζει τα "ποιήματα συνομιλίας" του Κόλεριτζ και ακολουθεί η μετάφρασή του για ένα εξ αυτών, το Παγωνιά τα μεσάνυχτα, που γράφτηκε τον Φεβρουάριο του 1798. "Ποιήματα συνομιλίας· θαυμαστά κατορθώματα μιας αδιανόητα δύσκολης απλότητας, όπου ο αναγνώστης καλείται να προσχωρήσει σ' έναν κύκλο φιλίας και να ακούσει τον εσωτερικό μονόλογο ενός εξαιρετικά γοητευτικού, αξιαγάπητου, προικισμένου ανθρώπου που μαθαίνει να συνομιλεί με τον εαυτό του και τους φίλους του. Ποιήματα συνομιλίας ή αλλιώς ποιήματα φιλίας..."Ως επίλογος, ένα σύντομο σημείωμα για το Εργαστήρι σχεδίων και εικόνων σε κρίση από τον Γιώργο Χατζημιχάλη, επ' ευκαιρία της έκθεσης του οποίου στην γκαλερί Bernier/Eliades τυπώθηκε και κυκλοφορεί το ποίημα αυτό.

ΥΠΟΣΧΕΣΗ ΜΟΝΟ

Αυτά τα ποιήματα μου τα ενέπνευσε ο αείμνηστος Γιώργος Μιχαλόπουλος, ο οποίος μου δίδαξε την ελληνική γλώσσα το 1979 και το 1980. Συναντιόμασταν μία φορά την εβδομάδα στο διαμέρισμά του στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, όπου συζητούσαμε για λογοτεχνία και πίναμε καφέ. Εκείνη την εποχή ο Γιώργος ήταν συνταξιούχος. Χρημάτισε δάσκαλος και εν συνεχεία διευθυντής δημοτικού σχολείου στην Ηράκλεια Σερρών, στην Έδεσσα. Κατόπιν διορίστηκε στο Πειραματικό του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Απολύθηκε από τη χούντα, και με τη μεταπολίτευση επανήλθε στην εκπαίδευση και εργάστηκε στο Κολλέγιο Ανατολία. Μόλις επέστρεψα στον Καναδά, άρχισα να αλληλογραφώ με τον Γιώργο Μιχαλόπουλο. Τώρα, τριάντα χρόνια μετά, έχω μεταφέρει το κλίμα αυτών των επιστολών σε είκοσι ποιήματα. Όπως επισημαίνει η ανιψιά του: "Ο Γιώργος Μιχαλόπουλος ήταν εξαιρετικός φιλόλογος και παιδαγωγός. Άνθρωπος κεφάτος, με αίσθηση του χιούμορ. Οι μαθητές του τον αγαπούσαν, παρακολουθούσε με αμείωτο ενδιαφέρον τη ζωή τους και την εξέλιξή τους". Ήμουν κι εγώ ένας από αυτούς τους μαθητές. Ο Γιώργος γεννήθηκε στα περίχωρα της Σμύρνης και ήρθε στην Ελλάδα μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή του 1922. Προσωπικές δυσκολίες και πολιτικές αναταράξεις ποτέ δεν έκαμψαν το φρόνημά του. Η ζωή του διαπνεόταν από πνεύμα αντίστασης κι ελπίδας. Τα ποιήματα που ακολουθούν είναι εμπνευσμένα από αυτά τα χαρακτηριστικά του γνωρίσματα.

POEZI PROZE POETIKE

«Πιέρ Ζαν Ζουβ: Ένας ποιητής»: Ούτε στη χώρα του δεν εισακούσθηκε… Για την άθεη Γαλλία που σπινθηροβολεί σε πνεύμα βολταιρικής παραγωγής, εκστασιάζεται με τη νέα θεότητα της τεχνικής, ο ποιητής μας έχει κάτι απηρχαιωμένο κι απωθητικό. Για την άλλη Γαλλία της παραδοσιακής μεγαλοπρέπειας του καθολικισμού, κλειδοκράτορας παραμένει πάντα ο Κλωντέλ με το ογκώδες, βαρύτιμο έργο του: θεατρικό, ποιητικό, ερμηνευτικό. Με τους υπερρεαλιστές έχει έναν κοινό ερωτικό δεσμό, όμως ενώ εκείνοι μένουν στην επιφάνεια της σάρκας, αυτός ξεκόβει κι αναζητάει, με τους μεγάλους μυστικούς της παράδοσής του, την ερωτική ανάσα του μηδενός. Μόνο κάποια ανήσυχα πνεύματα, σχεδόν πιστοί ερμηνευτές του, θα προσπαθήσουν να βρουν τη συνοχή του έργου -υποφώσκει η συνοχή του είναι- τους βαθείς αρμούς και τις εναγώνιες ορμές μιας ζωής αφιερωμένης στην ποίηση, στραμμένης προς τον Θεό. Αλλά αν υπάρχει κάποια βαθύτερη απήχηση, κάποια μυστική αλληλεγγύη ανάμεσα στα έργα και τους ανθρώπους, ομότεχνοι πάλι θ’ αναγνωρίσουν στο πρόσωπό του “ένα μεγάλο ποιητή της γλώσσας μας” κι αυτή η αναγνώριση που έρχεται με γνώση και εμβίωση από τους Πιερ Εμμανουέλ και Υβ Μπονφουά θα ‘ναι ίσως η καλύτερη διαδοχή. Ενώ ο Ουγκαρέττι, που αγάπησε τη γαλλική γλώσσα, βλέπει πως το έργο του Ζουβ μοιάζει να γεννήθηκε κάτω απ’ τον αστερισμό της Νιόβης(από πέτρα και δάκρυα), πως η σκοτεινιά των λέξεων προέρχεται απ’ το ίδιο το μυστικό της ζωής. Δεν παύει όμως να παραμένει δεκαπέντε χρόνια μετά το θάνατό του (1976) ένας πένθιμος, μονήρης ποιητής. . […]

ΑΝΔΡΑΣΕκείνη τη μέρα ξύπνησα ήδη κουρασμένοςενώ τα όνειρα θάμπωναν απέναντι στην πραγματικότηταάνοιγα τα μάτια προς την πόλη μουασαφές τέρας με φλόγες και θορύβους:θα διέσχιζα πάλι την Κόλαση.ΓΥΝΑΙΚΑΕπιμένει ο άνεμος πάνω στο σκληρόδέρμα σου. Θυμάσαι εκείνο που δεν επιστρέφει.Να ήμουν μια νέα γυναίκα,πρόσωπό σου. Τώρα είμαι μόνο μητέρα.Νομίζω ότι στον Παζολίνι θα άρεσε ο Τζοβάνι Πέλι. Θα του άρεσε, γιατί ο Τζοβάνι είναι πηγαίος, κάποιος που μιλάει χωρίς πολλές περιττολογίες, πάει κατευθείαν στο θέμα. Κάποιος που δεν περιαυτολογεί, μα μιλάει. Μιλάει γιατί κάτι τον πιέζει, μια ώθηση, μια ανάγκη. Ο λόγος του έρχεται από τα σπλάχνα και τα σπλάχνα αγγίζει.Φλάβιο Σάντι

Το ποίημα Η Μάσκα της Αναρχίας του Πέρσυ Μπυς Σέλλεϋ, που γράφτηκε το 1819, μετά από την σφαγή των αγροτών και των τεχνιτών στο Μάντσεστερ της Αγγλίας, είναι ένα έργο αμιγούς ποίησης και, άρα, αμιγούς πολιτικής δράσης. Όσο κι αν το ακαδημαϊκό κατεστημένο προσπάθησε και προσπαθεί να το παρουσιάσει σαν μια "οργισμένη", "εν βρασμώ ψυχής" εκδήλωση της "ευαισθησίας" του Σέλλεΰ, αυτό επιμένει να φωνάζει πως είναι το Αναρχικό Ποίημα ενός ανθρώπου που θεωρούσε την ποίησηόπλο ενάντια σε κάθε εξουσία.

Ο Κουρσάρος είναι ο ζοφερός, αλλά και μεγάλης ψυχής ήρωας, μπροστά στον οποίον εγονάτιζαν και αυτοί οι ανυπόταχτοι κουρσάροι. Δεν εγεννήθηκε κακούργος, αλλ' ο κόσμος τον αδίκησε, τον επίκρανε, τον κατέτρεξε. Πολύ γρήγορα κατόπιν ο ίδιος κόσμος έτρεμε στ' όνομά του. Ο τουρκικός στόλος που αγκυροβόλησε στην Κορώνη για να κάψει τη φωλιά του, αντίκρυσε την παράτολμην ορμή του. Είχεν όλες τις κακίες αλλά τον εξάγνιζε μία αρετή, η πίστη του στον έρωτα.

“Κείνα που μου λες για την Καρδιά Μου Γυμνή μου είναι τόσο δυσάρεστα... Ε λοιπόν! Ναι, αυτό το βιβλίο θα είναι βιβλίο μνησικασίας. Σίγουρα θα σεβαστώ την μητέρα μου και τον πατρυιό μου. Μιλώντας όμως για την ανατροφή μου, τον τρόπο που διαμορφώθηκαν οι ιδέες και τα αισθήματά μου, θέλω να καταλαβναίνουν δίχως σταματημό ότι αισθάνομαι τον εαυτό μου ξένο από τον κόσμο και τα θρησκεύματά του.(...)”