ianos.gr

Στα πεντάχορδα χωράεισχεδόν όλη η μουσικήμε τις πέντε αισθήσειςπερίπου όλη η ζωήμε τα adagio, τα forte.*Σκάλες και τονικότητεςσυγχορδίες αρμονίεςπεντατονικές συνθέσειςτα πέταλα του ιβίσκουπεντάγραμμο του λογισμού.*Τα μικρά είν’ τα δύσκολαστο σπιρτόκουτο μιας φράσηςνα χωρέσει ο κόσμοςστον περίπατο πεντάστιχουο βηματισμός των άστρων.

Το «Κυριακή πρωί» μιλάει για τα φαντάσματα των θεών που εξατμίζονται, για την τραγική ομορφιά ενός κόσμου όπου ο θάνατος είναι τελεσίδικος. Ο μυθοπλαστικός του οίστρος, η δραματική του δύναμη κι η πλούσια σε αποχρώσεις μουσική του το κάνουν ένα από τα πιο αξιομνημόνευτα ποιήματα που γράφτηκαν ποτέ.

Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗΣ (ΔΙΓΛΩΣΣΟ)

Πρόκειται για μία σειρά αφορισμών αινιγματικών και αποκαλυπτικών ταυτόχρονα, για ενσταλλάγματα σοφίας γεμάτα αμφίσημες νοηματοδοτήσεις, με μυστικούς υπαινιγμούς και μία αδιόρατη ειρωνική διάθεση. Μία πανέμορφη έκδοση, όπου το κείμενο συνοδεύεται από τις υποβλητικές, απολύτως ατμοσφαιρικές χαλκογραφίες με τις οποίες ο Μπλέηκ έντυσε τους στίχους του.

«Ξαναγύρνα στο χώρο της υποχώρησης»Δεν υπάρχει άλλος δρόμοςΌσο μακριά μπορεί το μάτι να δει«Μελέτα το απόλυτο»“Go back to the place of retreat ’’No other wayFar as the eye can see“Study the absolute ’’

Ο ποιητής είχε διαλέξει τον τίτλο πολλά χρόνια πριν , ακούγοντας την ομώνυμη πόλκα του JohannStraussαπό την φιλαρμονική της Βιέννης κάθε πρωτοχρονιά.Το βιβλίο με το έντονο κόκκινο χρώμα είναι ένα σύνολο ευφυολογημάτων, στοχασμών, προσταγμάτων, βιωματικών παρατηρήσεων, εμπειρικών συγκρίσεων, αφορισμών έμφασης, καθώς και λίγη ποίηση, το οποίο θυμίζει πολύ έντονα Lichtenberg, Swift και OscarWilde.

Ο δρόμος έξω από το σπίτιΉτανε όμορφος, γεμάτος μυστικά.Ρώτησα κάποτε τη μάνα μου - είχε πειΠως άμα πας εκεί που οδηγείΣτην πόρτα θα βρεθείς του γαλατά.(Γι’ αυτό δεν ταξιδεύω πια).

Από τα νιάτα μου, έναν κυκεώνααπόλαυσης και πόθου κι αγωνίας,το θάνατο είδα να κατασταλάζει·κι ώρες καθόμουν πλάι στη λίμνη, κι έλεγαωραία που θα σβήναν στο νερόθλίψεις κι ελπίδες. Κι όμως! όταν ήρθεκαιρός κι η μαύρη αρρώστια με κυρίεψε,θρήνησα αυτά τα νιάτα, αυτές τις μέρες -λουλούδια τόσο πρόωρα κομμένα·κι αργά πολύ τη νύχτα, στο κρεβάτιανακαθόμουν κι άναβα τη λάμπακαι στιχουργούσα κάτι απ' το θολόθρήνο μου για το πνεύμα που αφανίζεταιμες στο βουβό σκοτάδι - ένα πένθιμοτραγούδι στον ανέφικτο εαυτό μου.

Ο Χοσέ Αντόνιο Μορένο Χουράδο είναι ένας από τους πιο σημαντι­κούς ποιητές της ισπανικής γενιάς του 1970 και ταυτόχρονα ένας σπου­δαιότατος ελληνιστής. Οι δύο ιδιότητες, συνυπάρχοντας στο ίδιο πρόσωπο, διαμόρφωσαν μία μοναδική ποιητική ταυτότητα, τροφοδοτώντας ακατάπαυστα η μία την άλλη. Τόσο στην ανά χεί­ρας συλλογή, όσο και σε μεγάλο μέρος του ποιητικού του έργου, ο Χοσέ Αντόνιο είναι ιδιαίτερα επηρεασμένος από την εμβάπτισή του όχι μόνο στα νάματα της ισπανικής παράδοσης, όπως είναι εύλογο, αλλά και σ’ αυτά της ελληνικής, και μάλιστα όλων των περιόδων, όπως αποδεικνύει το ευρύτατο μεταφραστικό και δοκι­μιακό του έργο, που καλύπτει πτυχές της ελληνικής γραμματείας από την αρχαιότητα, το Βυζάντιο ως και τη σύγχρονη ελληνική λογοτεχνία……Με μεγάλη ικανοποίηση παραδίδω τις Είκοσι στιγμές διαύγειας προς ενσωμάτωση στην ελληνική μεταφραστική παράδοση της ι­σπανικής ποίησης, η οποία αν και ομολογουμένως έχει εμπλουτιστεί αρκετά τις τελευταίες δεκαετίες, ωστόσο παραμένει ακόμη σε μεγάλο βαθμό προσκολλημένη στον Λόρκα και τη γενιά του. Για πολλά από τα ποιήματα, τα πρόσωπα και τα πράγματα της συλλογής δεν πρόκειται για τίποτε άλλο, παρά για μια επιστροφή στην πατρίδα.

Η Μαρίνα Τσβετάγιεβα γνώρισε την ποιήτρια Σοφία Παρνόκ (1885 – 1933) στο σπίτι της Αδελαΐδας Γκέρτσικ, το οποίο στην περίοδο πριν τον Α’ Παγκόσμιο πόλεμο, ήταν τόπος συγκέντρωσης νεαρών ποιητών. Η οικοδέσποινα μάλιστα αποκαλούσε την Τσβετάγιεβα «κόρη» της, θέλοντας να δείξει την ιδιαίτερη αγάπη και τρυφερότητα που ένιωθε για το εύθραυστο αυτό πλάσμα. Η Σοφία ήταν η πρώτη ερωμένη της Μαρίνας. Ο συνδυασμός της θηλυκότητας με την αγορίστικη εμφάνιση και συμπεριφορά, η αθωότητα και η τρυφερότητα που ένιωσε στην είκοσι εννέα ετών Σοφία, την σαγήνευσε ορμητικά, χωρίς καν να αναφερθούμε στο ρομαντικό φωτοστέφανο της αμαρτωλής που συνόδευε την υπόληψη αυτής της γυναίκας στους συντηρητικούς κύκλους της εποχής. Για την Τσβετάγιεβα, η Σοφία Παρνόκ ήταν η προσωποποίηση της Μούσας, της έμπνευσης και αυτό αποτυπώνεται με εκπληκτικό τρόπο στον ποιητικό κύκλο «της Φίλης», τα έργα του οποίου θεωρούνται από τα καλύτερα της πρώιμης περιόδου της δημιουργικής πορείας της Τσβετάγιεβα. Ο έρωτας της Μαρίνας με την Σοφία πέρασε μέσα από θύελλες και νηνεμίες, μέσα από αντιπαραθέσεις, ζήλιες και ανταγωνισμούς. Προσπάθησαν και οι δύο, είναι αλήθεια, πολύ, μα δεν τα κατάφεραν. Κάποια στιγμή, χώρισαν. Η ιδιόμορφη αυτή μονομαχία που τάραξε την συντηρητική και υποκριτική κοινωνία της Ρωσίας στα χρόνια του Α’ Παγκοσμίου πολέμου έληξε. Καμία από τις δύο μονομάχους δεν νίκησε. Νικητής βγήκε η ίδια η ποίηση, ρωσική και παγκόσμια.

Βιργίλιος, Κάτουλλος, Μίλτων, Γέητς και άλλοι εννιά κορυφαίοι ποιητές.Δύο χιλιετίες δυτικής ποίησης και πέντε γλώσσες.Ένα μεταφραστικό απάνθισμα μερικών από τα σπουδαιότερα ποιήματα της δυτικής γραμματείας καμωμένο με γνώση και αγάπη.

Ποιο είναι το πιο ουσιαστικό, το πιο οδυνηρό και το πιο αληθινό πράγμα στη σχέση ανάμεσα σε δύο άνδρες; Τι μπορεί να κερδίζει με την ποίησή του ένας δημιουργός που έχει στενή σχέση με τη φύση, δηλαδή και με τον κόσμο γύρω του και με τον ενδιαφέρων, ξεχωριστό κι εν μέρει αλλόκοτο εσωτερικό του κόσμο; Πώς χτίζεται η ψυχοσύνθεση ενός ανθρώπου και πώς γκρεμίζεται ένας δεσμός μεταξύ δύο ανθρώπων, όταν ο ένας τους είναι εξαιρετικά αισθητός; Τι ρόλο παίζει γενικώς η βία στις ανθρώπινες σχέσεις και ποιος είναι ο συγκεκριμένος της ρόλος στους ομοφυλοφιλικούς δεσμούς; Η δυνατή, πλούσια και ερωτικά ριζοσπαστική ποίηση του Σλοβένου Μπράνε Μοζέτιτς καταφέρνει να δώσει πρωτότυπες και συναρπαστικές απαντήσεις σε αυτές τις ερωτήσεις καθώς και σε μερικές άλλες. Η ακριβής κι όμορφη γλώσσα της ποιήτριας Αγγελικής Δημουλή μεταφέρει στα ελληνικά όλη τη δύναμη και τη γοητεία των καταπληκτικών πρωτότυπων κειμένων.

Η "Ηλιόπετρα" δεν είναι μόνο το διασημότερο ποίημα του Πας, εκείνο που ως ένα βαθμό του χάρισε το βραβείο Νόμπελ. Στη λογοτεχνία της γλώσσας του η θέση του θεωρήθηκε ανάλογη εκείνης της "Έρημης Χώρας" του Έλιοτ στον κανόνα της αγγλοαμερικανικής λογοτεχνίας. Κάποια από τα πιο ουσιώδη γνωρίσματα "της νέας λογοτεχνικής πρωτοπορίας στη Λατινική Αμερική και την Ισπανία", γράφει ο Πέρε Ζιμφερρέρ, "μπορούν να ερμηνευθούν σωστά μόνο αν λάβουμε υπ' όψιν μας την ύπαρξη της Ηλιόπετρας".(...)<br><br> Στον συγκερασμό της έμμετρης και της αυτόματης γραφής έγκειται η μεγάλη δύναμη του ποιήματος. Στη διασταύρωση δηλαδή της συνειρμικής, συχνά και υπερρεαλιστικής, εικονοπλασίας της Πας μ' έναν αυστηρό στίχο, που στη μετρική παράδοση της ισπανικής έχει συνδεθεί με έργα αφηγηματικού ιδίως χαρακτήρα. Με τη διαφορά ότι η Ηλιόπετρα δεν είναι ποίημα αφηγηματικό, αλλά λυρικό και στοχαστικό - ένα οντολογικό τραγούδι που, δίχως να παύει στιγμή να είναι λόγος απόλυτα προσωπικός, υψώνεται κάποτε στη σφαίρα της καθαρής σκέψης. Ο Έλληνας αναγνώστης που έχει κατά νου τη λυρική ποίηση ιδεών που αντιπροσωπεύουν οι "Ελεύθεροι πολιορκημένοι" ή η "Φοινικιά", καταλαβαίνει τι εννοώ.<br><br>(Από Την Εισαγωγή του Μεταφραστή)

«Έχουμε να κάνουμε με ένα βιβλίο όπου ο Νότος ταυτίζεται πλήρως με τη Μεσόγειο και όσα αυτή σημαίνει για τον πολιτισμό μας, ένα βιβλίο στο οποίο η ελληνορωμαϊκή αρχαιότητα ξαναζεί στο παρόν, συναπαντώντας τις ιουδαιοχριστιανικές παραδόσεις, παρουσιάζοντάς μας μια ποίηση που αντικατοπτρίζει τις πολιτιστικές μας ρίζες ως ζωντανά στοιχεία της καθημερινότητάς μας. Γιατί η Μεσόγειος, λίκνο του δυτικού πολιτισμού, είναι ένα ορόσημο (γεωγραφικό αλλά και εσωτερικό) όπου ενοικούσε ανέκαθεν η ευρωπαϊκή ποίηση και που η αναβάπτιση στα ύδατά της τη διατρανώνει. »Το σημαντικό αυτό βιβλίο του Ζοάο Λουίς Μπαρρέτο Γκιμαράες υμνεί τη συνάντηση της ποιητικής του με τον κόσμο των αναμνήσεων, των αναλογιών και των φωνών και καθιερώνει έναν δημιουργό που χρόνια τώρα κατέχει ξεχωριστή θέση στη σύγχρονη ποίησή μας (...)»

"Το χαϊκού του χτες είναι το ποίημα αποχαιρετισμού του σήμερα. Το σημερινό είναι το ποίημα αποχαιρετισμού της αύριον. Δεν έχω γράψει κανένα στίχο στη ζωή μου που να μην είναι το αποχαιρετιστήριο ποίημά μου. Οποιοσδήποτε στίχος που έχω συνθέσει τα τελευταία χρόνια μπορεί να είναι το ποίημα του αποχαιρετισμού μου... " Λένε πως αυτά είπε ο Ματσούο Μπάσο όταν πεθαίνοντας οι μαθητές του τού ζήτησαν το τελευταίο του ποίημα. Την άλλη μέρα τους κάλεσε και έδωσε αυτό: Έχοντας αρρωστήσει στο δρόμο / τα όνειρά μου κάνουν πλιάτσικο / σε χέρσα υψίπεδα.

ΜΙΚΡΑ ΦΡΙΚΙΑΣΤΙΚΑ ΝΑΝΟΥΡΙΣΜΑΤΑ

Τα μακάβρια ποιηματάκια αυτής της συλλογής ονομάζονται νανουρίσματα γιατί όταν τα διαβάσετε δε θα κλείσετε μάτι. Η Madame M μας προσφέρει μία σειρά από απολαυστικά σκοτεινά, γκόθικ ποιήματα. Οι ήρωές της, πλάσματα άλλοτε τρομακτικά και άλλοτε τραγικά, είναι οι παρίες ενός ζοφερού κόσμου που δεν ανέχεται το διαφορετικό. Διαβάστε τις ιστορίες τους, μα μη μας κατηγορήσετε, αν μετά δε σας κολλάει ύπνος.

ΓΟΤΘΙΚΟ ΤΕΤΡΑΔΙΟ ΚΑΙ ΑΛΛΑ

ΤΑ ΦΤΕΡΑ ΤΗΣ ΚΟΥΡΟΥΝΑΣ

ΤΟ ΧΤΑΠΟΔΙ ΤΟΥ ΟΜΗΡΟΥ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ (ΔΙΓΛΩΣΣΟ)

ΣΤΙΧΟΡΑΜΑΤΑ

Το διασημότερο, ίσως, ποιητικό έργο του κεντροευρωπαϊκού μοντερνισμού, οι Ελεγείες του Ντουίνο του Ράινερ Μαρία Ρίλκε, θα κυκλοφορήσει από τις Εκδόσεις Πατάκη σε μετάφραση της Μαρίας Τοπάλη. Οι Ελεγείες του Ντουίνο δημοσιεύτηκαν για πρώτη φορά το 1923, την ίδια χρονιά με την Έρημη Χώρα του Τ.Σ. ΄Ελιοτ. Η συγγραφή τους ξεκίνησε το 1912 στο κάστρο του Ντουίνο, στις ακτές της Αδριατικής, και ολοκληρώθηκε μετά από πολλές περιπέτειες δέκα χρόνια αργότερα, στο ελβετικό Μυζό. Η υπό έκδοση ελληνική μετάφραση είναι εκτενώς υπομνηματισμένη με βάση την πρόσφατη βιβλιογραφία. Το επίμετρο συμπεριλαμβάνει ερμηνευτικές παρατηρήσεις του ίδιου του Ρίλκε, από σχετική επιστολή που εκείνος είχε απευθύνει στον Πολωνό μεταφραστή του.

Φορτισµένα µε αισθησιασµό και πάθος, τα ερωτικά ποιήµατα του τιµηθέντος µε το Βραβείο Νόµπελ Χιλιανού ποιητή Πάµπλο Νερούδα αιχµαλωτίζουν τους αναγνώστες µε τις γήινες εικόνες τους και αποκαλύπτουν µια φλογερή επαναπεικόνιση του κόσµου. Τα Ερωτικά ποιήµατα, γραµµένα τα περισσότερα στο νησιωτικό παράδεισο του Κάπρι –όπου και το ειδυλλιακό σκηνικό της βραβευµένης µε ΄Όσκαρ ταινίας «Il Postio»–, αγκαλιάζουν τα θαλασσινά τοπία γύρω από τον ποιητή και την αγαπηµένη του, τη Ματίλδε Ουρρούτια, µε τα κύµατα και τα ακρογιάλια τους πληµµυρισµένα από έναν καινούριο, πληθωρικό ερωτισµό.

Όποιος χαρίζει το φως / κινδυνεύει απ' το σκοτάδι. Κανείς δεν του 'πε στο σταυροδρόμι πως πρέπει να διαλέξει ανάμεσα σε δυο ξεχωριστές ζωές που δεν τέμνονται ποτέ. Και το παρέλειψε. Αν κι αμελής, χάρη στην Τύχη φύλακας παραμένει του αδιαίρετου. Το Ημερολόγιο του '71 άρχισε να γράφεται τον Δεκέμβριο του 1970 και ολοκληρώθηκε, μαζί με το Ημερολόγιο του '72, τον Νοέμβριο του 1972. Πρόκειται για δύο ξεχωριστές ποιητικές συλλογές, οι οποίες θα μπορούσαν ωστόσο και να εκληφθούν ως ένα ενιαίο σύνολο ενενήντα ποιημάτων. Υπό αυτή την έννοια η έκδοση του παρόντος τόμου έρχεται να συμπληρώσει, δεκατέσσερα χρόνια αργότερα, την ελληνική έκδοση του Ημερολογίου του '72, όχι βέβαια τυπικά, αφού αποτελεί μια ανεξάρτητη ποιητική ενότητα, αλλά ουσιαστικά: αποβλέποντας στο να παρουσιάσει πληρέστερα μια σημαντική στιγμή αυτού που έχουμε αλλού ονομάσει "ύστερη περίοδο του Μοντάλε". Η αλλαγή πλεύσης του Μοντάλε, η οποία ξεκινά λίγο νωρίτερα με το Σατιρικόν, σημαίνει στροφή από το υψηλό προς το κωμικό και το γκροτέσκο - αλλά και προς τον διακριτικό τόνο ή την μετρημένη έκφραση. Σημαίνει επίσης στροφή από το λυρικό αίσθημα προς μια ποίηση πιο στοχαστική και διανοητική, που παραπέμπει ταυτόχρονα στον δημοσιογραφικό λόγο. Κατορθώνεται σε τούτα τα ποιήματα μια ζωτική μετουσίωση: η ανάπλαση της σκέψης, του διανοητικού στοιχείου σε αίσθημα, δηλαδή σε ποίηση. Ο Μοντάλε τιμήθηκε με το βραβείο ΝΟΜΠΕΛ το 1975.

Οι Παραβολές και τα Ποιήματα του Κρισναμούρτι ανήκουν στη κατηγορία των λίγων κειμένων του που έχουν γραφτεί από τον ίδιο και δεν είναι απομαγνητοφωνήσεις ομιλιών ή συζητήσεών του. Πέρα από κάθε φιλολογική και ιστορική τοποθέτηση των παραβολών και των ποιημάτων του, θα μπορούσε κανείς να πει ότι στο βιβλίο αυτό περιέχονται συμπυκνωμένα όλα όσα είπε στα υπόλοιπα 50 χρόνια της ζωής του και ότι είναι μια μυστική πόρτα που οδηγεί κατευθείαν στην πηγή της διδασκαλίας του.

Ο τίτλος της συλλογής δηλώνει την υποκείμενη φιλοσοφία που εκφράζεται μέσα από αυτά τα ποιήματα: ότι η επίγεια ευτυχία είναι, ή θα έπρεπε να είναι, εφικτή, αλλά μας την αρνείται ο ρατσισμός, ο μισογυνισμός, η βία και η καταπίεση από την κορυφή της ταξικής πυραμίδας. Ο Φορητός Παράδεισος δεν αντιπροσωπεύει τη ματαιότητα της συσσώρευσης υλικών αγαθών, αλλά τη χαρά της ανοικτότητας των ανθρώπων, τους τόπους, τις απολαύσεις των αισθήσεων και τις ανταμοιβές από τις τέχνες του λόγου, του ήχου και της εικόνας - εν συντομία μια «ακόρεστη πείνα» για τη ζωή. Τα ποιήματα αποτυπώνουν έναν έντονο θυμό ενάντια στην αδικία, αλλά και την αγάπη του Roger Robinson για τους ανθρώπους, για το χιούμορ τους, για την περιέργειά τους και για τη γενναιοδωρία του πνεύματός τους.

Όταν άρχισα να γράφω τα ποιήματα, φοβόμουν να χρησιμοποιήσω τη μητρική μου γλώσσα σε δημόσιους χώρους […] Έτσι, πέρασα πολύ χρόνο στη σιωπή, και γι’ αυτό η γραφή έγινε το καταφύγιό μου, άρχισα να γράφω ποιήματα για τη ζωή μου, για τη μετανάστευση, για τις γυναίκες του σπιτιού μου, για τη βία και για όλα όσα μου δημιουργούσαν ερωτήματα, σαν κάποιος που καταγράφει το πέρασμά του από τον κόσμο. Για εμένα η ποίηση είναι ένας χώρος όπου μπορώ να υψώσω τη φωνή μου, να πω άλλες ιστορίες, να θυμηθώ και να πω πως είμαστε εδώ και θέλουμε να ακουστεί το λόγος μας δυνατά και καθαρά.ΡίζεςΣτη βροχή,έρχεσαι του και μαζί σου το βήμα της ζωήςπου ανοίγει μονοπάτια.Στη βροχή,ανοίγουν τα σπλάχνα μου για να λάβουν από εσένα,σιγά σιγά, τις σκιές σου, τους ήλιους σου,την ψυχή σου.Στη βροχή,κατακλύζεις με την ευωδία σουόλους τους ζωτικούς χώρους μέσα μουκαι μέσα στη γη μου.Στη βροχή,οι ρίζες μου αρχίζουν να σε πλέκουνκαι εισχωρούμεο ένας στον άλλο αδιάκοπα, άφοβα.Στη βροχή, ανθίζουμε ο ένας μέσα στον άλλο.

Ο Ναζίμ Χικμέτ, ο αγωνιστής ποιητής της Τουρκίας, ο αγαπημένος του λαού της, στέκεται μαχητής με το έργο του στην ίδια πολεμίστρα με τον Ισπανό Γκαρθία Λόρκα, με τον Βούλγαρο Νικολάϊ Βαπτσάροφ, με τον Χιλιανό Πάμπλο Νερούντα, με τους δικούς μας Γιάννη Ρίτσο και Κώστα Βάρναλη.Ο Ναζίμ Χικμέτ άναψε τον δαυλό του από την οδηγήτρια φωτιά του Βλαδιμήρ Μαγιακόφσκη, του βάρδου της Οχτωβριανής Επανάστασης... (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)"...ένας μεγάλος ποιητής, που έγραψε για όλο τον κόσμο.Ένας μεγάλος άνδρας, που ανήκει σ' όλο τον κόσμο.Ένας πατριώτης που στην πατρίδα του βασανίστηκε.Δεν υπάρχει δεύτερος Ναζίμ Χικμέτ στην ποίηση του αιώνα του.Για μένα ήταν η ενσάρκωση του θάρρους και της τρυφερότητας..."

Ο Μαλλαρμέ, που τον βλέπουμε ότι προσπαθεί να αποφύγει τη σκληρή πραγματικότητα που τον περιβάλλει, δημιουργεί άπλετα την τέχνη του σε αυτό το ποίημα πλημμυρισμένο αρμονία και μουσική, όπου θριαμβεύει η υποβολή, η απόχρωση εννοιών, όπου στην περιγραφή τους ψυχικών καταστάσεων με μια διφορούμενη, αποσιωπημένη έννοια, ανάμεσα στην επίκληση και στο όνειρο, δημιουργείται ένα φανταστικό, τολμηρό θαύμα στην ένωση του ιδεατού κόσμου του ποιητή και τη μεσογειακή φύση.Ο Φαύνος, όπως ο Μαλλαρμέ στα δωμάτιά του, ονειρεύεται και φεύγει στα μάκρη· αλλά αυτός, σε αντίθεση με τον ποιητή, περιστοιχίζεται από μια μεθυστική φύση. Ο Μαλλαρμέ τοποθετεί τη σκηνή του στη Σικελία (μέρος όπου διατρέχουν βόσκοντας τα κοπάδια τους οι τσοπάνηδες του Θεόκριτου, το κατ' εξοχήν βουκολικό μέρος όπου υπάρχουν τα Ειδύλλια). Ξυπνώντας, αλλά ακόμα σε λήθαργο, ο Φαύνος θέλει να διαιωνίσει τη θύμηση των Νυμφών στο όνειρό του. Ίσως πρέπει να τονίσουμε τη σημασία αυτού του ποιήματος όχι μόνο σε ότι αφορά ολόκληρο το έργο του Μαλλαρμέ, αλλά σε όλη τη σύγχρονη ποίηση. Αυτό, επειδή αν δει κανείς το ποίημα σαν απόσπασμα ενός μεγαλύτερου έργου, ο Μαλλαρμέ γνώριζε, μέσα από μια εξαγνισμένη, εξαίσια και διάφανη σε καθαρότητα τέχνη, πώς να φτάσει σε ανεπανάληπτα όρια έμπνευσης

«Μοσχοβίτες υπερασπιστείτε την πατρίδα του Μαγιακόφσκι» (Ι. Στάλιν)Η φράση αυτή είναι η τελευταία της προκήρυξης του Στάλιν προς το λαό της Μόσχας όταν την απειλούσε η Γερμανική επίθεση.Ο Στάλιν βρήκε και επισήμανε πρόσθετο λόγο για να υπερασπίσουν οι Μοσχοβίτες τη Μόσχα.Επειδή ήταν πατρίδα του Μαγιακόφσκι. Τέτοια τιμή δεν έγινε ποτέ ούτε σε ποιητή ούτε σε πολιτικό ηγέτη.Αυτός είναι ο Μαγιακόφσκι.

ΘΕΡΜΟΚΗΠΙΑ

Οι ινδιάνικες φυλές και λαοί, οι οποίοι χάθηκαν πολιτικά και πολιτισμικά στη λαίλαπα της κατάκτησης της Αμερικής, δημιούργησαν για 15.000 χρόνια, ως τότε, σπουδαίους πολιτισμούς. Αυτά τα τραγούδια, διαλεγμένα για την ιδιαίτερη αξία τους, μιλάνε με την καθαρότητα και την ομορφιά της ινδιάνικης γλώσσας γι' αυτό το χαμένο παρθενικό πλούσιο κόσμο. Είναι μια ριζικά αλλιώτικη ποίηση.

ΣΤΙΧΟΙ ΚΑΤΑΛΑΝΗΣ ΦΩΝΗΣ

Ένα συστημένο γράμμα τα κοριτσάκια στο μπάνατ όταν από την άσφαλτο κατέβουν νιώθουν κάποιο σου δάχτυλο με ένα σπυρί σταριού στην άκρη ο δούναβης λίγο γέρασε δεν τον τρώει πια η πλάτη του το πάντσεβο μεγάλωσε πολύ και βασάνισε τους υαλοτέχνες μέχρι να το κλείσουν στο γυαλί μου λέει ένας από το πάντσεβο όταν μιλούσαμε για το στάρι εύγε στο βρσιτσιανό

Ο ΣΥΝΗΘΙΣΜΕΝΟΣ ΝΕΑΡΟΣ Αξιότιμοι κύριοι! Για - για μια στιγμή!... Αξιότιμοι κύριοι, για - και πριν να με πιάσουμε λυγμοί- Εσείς, κύριε! Κι εσείς! Κι εσείς, κύριε ποιητά, που κανέναν δεν μισείς, για πείτε μου, κύριοι, να χαρείτε, χωρίς κοσμητικά, χωρίς τα λόγια να μασάτε ελάτε πείτε, για πείτε, κύριοι, για πείτε μου, αρχοντάδες εδώ είν' που θεν οι αλητήριοι να κάψουνε, να πυρπολήσουν τις μανάδες;

Τα Ποιήματα του Edgar Allan Poe ανήκουν στα πλέον εμβληματικά και δημοφιλή έργα της παγκόσμιας λογοτεχνίας και στις σημαντικότερες εκδηλώσεις της ιδιοφυίας του δημιουργού τους. Ξεκινώντας από τον ρομαντισμό, ο Πόε απεργάζεται μια τελείως προσωπική ποίηση, όπου κυριαρχούν η μουσικότητα, η αυστηρή οργάνωση του λόγου, η ονειρική ατμόσφαιρα. Με το λυρικό του έργο επηρέασε όσο κανείς άλλος τον Baudelaire, τον Mallarme και τους άλλους συμβολιστές.Το αναχείρας μεταφραστικό εγχείρημα έφερε σε πέρας ο Γιώργος Βαρθαλίτης. Η έκδοση εντάσσεται στο γενικότερο σχέδιο του Δημήτρη Αρμάου, το οποίο επεξεργαζόταν και επιμελούνταν όσο ζούσε, για μια έγκυρη απόδοση του πεζού και ποιητικού έργου του Ε. Α. Πόε στη γλώσσα μας.