ianos.gr

ΟΡΑΤΙΟΥ ΟΙ ΩΔΕΣ Α ΚΑΙ Β ΒΙΒΛΙΟ

Μία πεθαμένη που χαμογελάει πανέμορφα. Ενα αγόρι που έχει τοχάρισμα να βλέπει το χαμόγελο της. Και το βιβλίο που αφηγείταιτο χαμόγελο αυτό. Ο μικρός Αλμπαίν μεγαλώνει. Γύρω του, οκόσμος: ο πατέρας που είναι μπόρα, η μητέρα που είναι ουράνιοτόξο, η Σαλιάρα και η Βαρέσω: οι αδελφές, η Πρυν: η ερωτευμένησυμμαθήτρια, ο δάσκαλος που διδάσκει μέσω ερωτικών επιστολών, ηδεσποινίς Σορετόζα: δασκάλα της μουσικής και του έρωτα, ογερο-Πελελός, το βιολί, ένας αχώνευτος εμπορικός αντιπρόσωπος,ένας κατασκευαστής γατοτροφών, η καστανιά, η γούρνα, η κούνιακαι προπάντων, η Ροδάνθη η πρώτη και η δεύτερη. Ο Κ.Μπομπένκοιτάζει και φωτίζει τον κόσμο αυτό σαν τον ήρωα του: μετρυφερότητα, με χιούμορ. Με αγάπη.

Άραγε, μπορεί κανείς μαζί με τη χαρά να τραγουδά και τον πόνο; Είναι δυνατόν η αγάπη και η πίστη να δροσίζουν τις καρδιές που καίγονται συχνά από τη θλίψη και το φόβο; Όλα είναι δυνατά, όταν ο άνθρωπος έχει το βλέμμα στραμμένο στον ουρανό! Αυτήν την αλήθεια μαρτυρεί η ζωή των Τριών Παίδων. Των τριών φίλων που μέσα στη βαβυλώνεια αιχμαλωσία κατάφεραν να μείνουν πραγματικά ελεύθεροι και να τραγουδούν την αγάπη του Θεού σαν γνήσιοι φίλοι Του... Το τραγούδι αυτό άλλαξε και τη ζωή του μικρού Αλέξη που μέσα από το δικό του "καμίνι" ανακάλυψε την αληθινή χαρά, τη χαρά της Ανάστασης!

Ήρθε και πάλι η μέρα του χρόνου που το αγαπημένο σου πρόσωπο γιορτάζει και χρειάζεται όλη σου την προσοχή και την αγάπη. Και εσύ, από τη μεριά σου, αναζητάς το τέλειο δώρο τελευταία στιγμή κι έχεις πανικοβληθεί.Σε αυτές τις περιπτώσεις μάλλον δεν μπορείς να βασιστείς στην έμπνευσή σου, αφού συχνά σε εγκαταλείπει τη στιγμή ακριβώς που τη χρειάζεσαι περισσότερο.Στο βιβλίο που κρατάς στα χέρια σου θα βρεις 100 1 ιδέες για να επιλέξεις το τέλειο δώρο είτε πλησιάζουν τα γενέθλια του συντρόφου σου είτε είναι η επέτειός σας είτε η γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου.

ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙ: Μου πήρε μια ζωή για να ζωγραφίσω σαν παιδί». Πολλές σκέψεις μου γαργάλησε ο μέγας Πικάσο απ’ την ώρα που διάβασα αυτή την καταγεγραμμένη σκέψη του. Αυτή, που έσταξε η μνήμη μου αυθόρμητα και με ακολουθούσε ασίγαστα, ενώ διάβαζα αυτό το παραμύθι. Ένα παραμύθι όπου βουτάς και με βαρκάκι τη δική σου φαντασία, όχι δανεική, διασχίζεις και κάπως, μυστήρια κάπως, θυμάσαι από τα πολύ παλιά σου όλα αυτά που ξέχασες, που άφησες και πορεύτηκες «ενήλικας»… Πλάκα έχει! Σοβαρή πλάκα! Γιατί στην αρχή σε δυσκολεύουν συνήθειες ενήλικου… Ψάχνεις τι ακριβώς εννοεί, σε ποιον απευθύνεται, μήπως υπάρχει κάποια «βοήθεια» στην κατανόηση πριν την αρχή, παιδεύεσαι με «δηλαδή» και «διότι» του αυθάδη ρεαλισμού, αναζητάς ενηλίκων εξηγήσεις στην πλοκή. Τίποτα τέτοιο δεν χρειάζεσαι. Ετούτο το παραμύθι δεν έχει πλοκή, έχει ροή συναισθημάτων. Μόνο τις αισθήσεις σου, για να αισθανθείς. Μόνο αυτό. Έχει «στιγμή», μια συνεχή στιγμή χωρίς πριν και μετά. Αν βέβαια αφεθείς να αισθανθείς. Να αισθανθείς ένα «μου έλειψες» για ό,τι σου έλειψε, ένα «μου λείπει» αφού αντέξεις την αποδοχή ότι σου λείπει. Να χαρίσεις «μου λείπεις» με γενναιοδωρία στον λόγο και θάρρος ψυχής… όχι μιζέριες. Θέλουν ανέκαθεν θάρρος τα αισθήματα. Να αφεθείς με πονηρεμένη αγνότητα παιδιού. Και μετά, ανάποδα μετά, να μελετήσεις τη διαδρομή του συγγραφέα. Να τον δεις στη βόλτα του στον κόσμο. Και πού δεν ταξίδεψε! Να τον χαρείς δίπλα στον Nelson Mandela, ως εθελοντή του ΟΗΕ, δίπλα στη Μητέρα Τερέζα, σε προσωπικότητες διάσημες και άσημες. Ιδίως άσημες, όπως εκείνο το παιδί που του έγλυφε τα πατουσάκια του μια ύαινα, ενώ εκείνο πάλευε μια κρίση της αυτιστικής του φύσης. Να τον χαρείς σε όρη και βουνά, σε χώρες, σε ποτάμια, σε ζούγκλα… Τι θράσος να μολύνουμε και τη λέξη «ζούγκλα» οι σύγχρονοι! Για ό,τι κακό… «Ζούγκλα γίναμε!», λέμε. Μα η ζούγκλα έχει νόμους, ιεραρχία, έχει σεβασμό. Έχει κι αυτούς τους χιμπατζήδες του παραμυθιού.

Σαν να μην του έφτανε η πείνα κι η τρομάρα που πήρε από τη γάτα, ο γιος του βασιλιά των ποντικιών, ο Ψιχουλαρπάχτης συνάντησεστη λίμνη το Φουσκομπούκα, το βασιλιά των βατράχων. Οι δυογενναίοι έγιναν φίλοι. Έλα όμως που σε μια... υποβρύχια βόλτα οστεριανός Ψιχουλαρπάχτης πνίγηκε...

Οι ήρωες των εννέα αφηγημάτων της συλλογής αυτής ταξιδεύουν στην κοινή τους μοίρα, οδηγημένοι από τα παιχνίδια της ζωής στους προσωπικούς τους σταθμούς. Η συγγραφέας διανύει διαδρομές στο χρόνο, μεταξύ πραγματικότητας και ονείρου.

Το ανά χείρας βιβλίο μελετά όψεις της Γερμανικής Κατοχής στη Θεσσαλονίκη, όπως αυτή αποτυπώνεται στα κείμενα πέντε λογοτεχνών από την πρώτη και δεύτερη μεταπολεμική γενιά της πόλης μας. Πρόκειται για τους συγγραφείς : Γιώργο Ιωάννου, Νίκο Μπακόλα, Ντίνο Χριστιανόπουλο, Περικλή Σφυρίδη κα Τόλη Καζαντζή. Οριοθετείται χρονικά η Γερμανική Κατοχή από τον Απρίλιο του 1941, όταν τα γερμανικά στρατεύματα καταλαμβάνουν τη Θεσσαλονίκη, έως τον Οκτώβριο του 1944, που αποχωρούν. Στη συνέχειαμε χρονική σειρά καθορίζονται τα σημαντικά γεγονότα που σημάδεψαν την Κατοχή: η είσοδος των μονάδων κατοχής, η μεγάλη πείνα του χειμώνα 1941-1942, τα συσσίτια των κατηχητικών και του Ερυθρού Σταυρού, ο αφανισμός της εβραϊκής κοινότητας της Θεσσαλονίκης, τα σαμποτάζ, τα μπλόκα και οι εκτελέσεις, οι νυχτερινοί βομβαρδισμοί από τα εγγλέζικα αεροπλάνα στη Θεσσαλονίκη, τα Τάγματα Ασφαλείας και οι σχεδόν καθημερινές ένοπλες συμπλοκές τους με τους νεαρούς της ΟΠΛΑ (οι οποίοι αποτελούσαν τότε στη Θεσσαλονίκη τον εκτελεστικό βραχίονα των αριστερών αντιστασιακών δυνάμεων που ελέγχονταν από τον ΕΛΑΣ), από το 1943 και μετά, και τέλος η απελευθέρωση της πόλης με την είσοδο των ταγμάτων του ΕΛΑΣ δυτικά από το Βαρδάρι και ανατολικά από το Χαριλάου.Στα κείμενα των παραπάνω συγγραφέων διαβάζουμε συγκλονιστικές περιγραφές γεγονότων, που παρουσιάζουν μεγάλο ιστορκό ενδιαφέρον, και αισθημάτων, που δεν θα τις βρούμε σε κανένα απολύτως βιβλίο ιστορίας' από την άλλη, συνδέονται οργανικά με τον λώρο της παράδοσης και της μνήμης.

Κάθε γυναίκα είναι έρωτα, δόξα και ελπίδα μόνη.Παρηγορεί τον άντρα της και τα παιδιά καθοδηγεί,Αυτή υψώνει την καρδιά, τον πόνο μαλακώνει,Σαν πνεύμα που έπεσε απ΄τον ουρανό εξόριστο στη γή.

Το βιβλίο αυτό περιλαμβάνει δυο δοκίμια της Κρίστεβα. Το πρώτο, «Έθνη χωρίς Εθνικισμό» γράφτηκε το 1993 και το δεύτερο «Μια ανοιχτή Επιστολή στο Χαρλέμ Ντεζίρ» - τον ιδρυτή του SOS-Racisme - το 1990. Η ιδέα που συνδέει αυτά τα δοκίμια είναι η αντίληψη του «ξένου» και η δυνατότητα μιας αρμονικής συνύπαρξης μέσα στο έθνος. Είναι μια ιδέα που διαπερνά - είτε ρητά είτε άρρητα - το έργο της Κρίστεβα συνολικά. Η δουλειά της πάνω στη γλώσσα, θα μπορούσε να ιδωθεί ως μια πραγματεία πάνω στο πως το παιδί - ο «ξένος» αφομοιώνεται από το γλωσσικό περιβάλλον του. Η Κρίστεβα πιστεύει ότι ο «ξένος» μπορεί να γίνει αποδεκτός δημιουργικά από το έθνος το οποίο τον υποδέχεται. Αλλά δεν σταματά εκεί. Πιστεύει ότι το έθνος είναι ένα αναπόσπαστο στοιχείο της διαμόρφωσής μας ως άτομα. (. . .)

Διαβάστε πέντε από τα πιο αγαπημένα παραμύθια όλων των εποχών! Τι συνέβη όταν η Ραπουνζέλ έριξε τα χρυσά της μαλλιά από το παράθυρο ενός πύργου ή όταν η Μικρή Γοργόνα βγήκε στη στεργιά αναζητώντας την αγάπη; Σε αυτό το υπέροχο βιβλίο με την εκπληκτική εικονογράφηση, θα βρείτε μια εξαιρετική συλλογή κλασικών παραμυθιών που θα σας συντροφεύει για πάντα! Στο βιβλίο θα διαβάσετε τα παραμύθια: Η Πεντάμορφη και το Τέρας, Η πριγκίπισσα και το μπιζέλι, το Ασχημόπαπο, Η Μικρή Γοργόνα, Η Ραπουνζέλ

Διαβάστε πέντε από τα πιο αγαπημένα παραμύθια όλων των εποχών! Τι συνέβη όταν η Σταχτοπούτα έχασε το γοβάκι της ή όταν ο Πινόκιο αποφάσισε να μην πάει στο σχολείο; Σε αυτό το υπέροχο βιβλίο με την εκπληκτική εικονογράφηση, θα βρείτε μια εξαιρετική συλλογή κλασικών παραμυθιών που θα σας συντροφεύει για πάντα! Στο βιβλίο θα διαβάσετε τα παραμύθια: Η Κοκκινοσκουφίτσα, Η Σταχτοπούτα, Η Ωραία Κοιμωμένη, Η Χιονάτη, Ο Πινόκιο

ΤΑΞΙΔΕΥΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΟΝ ΙΠΠΟΚΡΑΤΗ

Διαβάστε μια σύντομη ιστορία κάθε βράδυ, από αυτή την συλλογή ιστοριών με μονόκερους. Γνωρίστε ζωηρούς μονόκερους, ταξιδέψτε μαζί τους σε υπέροχα μέρη και ακολουθήστε τους σε μαγικές περιπέτειες. Μικροί και μεγάλοι αναγνώστες θα αγαπήσουν αυτό το βιβλίο που είναι γεμάτο με υπέροχα πλάσματα!

Ο ΠΕΙΡΑΣΜΟΣ ΤΗΣ ΓΡΑΦΗΣ

Ο ΑΕΤΟΣ

Άδηλο υλικό το ποίημα· σαν το γυαλί.Σπάζει εκεί που δεν το περιμένεις.-Ζω.Ο ενεστώς του μέλλοντος.-Εκπαιδεύω περιστέρια να 'χουν πληγή για Συμπληγάδες.Μη φύγεις ακόμα.-Οι χαρές έρχονταιΤις λύπες τις διαλέγεις.-Επί των κυμάτων μπορεί να είναι εύκολοΕπί των γραμμάτων δεν είναι-Άραγε το σύμπαν είναι αυτοφυέςΌπως μια παπαρούνα

Συγκεντρωθήκαμε εδώ για να τιμήσουμε έναν μεγάλο Αργεντινό, που γίνεται σήμερα μέλος του Πανεπιστημίου Κρήτης. Δεν νομίζω πως χρειάζεται να υπενθυμίσω πόσο μεγάλη είναι η χαρά μας που ο Χόρχε Λουΐς Μπόρχες δέχτηκε την πρότασή μας ν' αναγορευτεί επίτιμος διδάκτωρ της Φιλοσοφικής μας Σχολής. Είμαστε περήφανοι που το νέο μέλος του Πανεπιστημίου μας θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους εν ζωή συγγραφείς της εποχής μας. Είμαστε, ακόμη, περήφανοι, γιατί το έργο του Μπόρχες είναι βαθιά γονιμοποιημένο από το ελληνικό πνεύμα και γιατί η έμπνευσή του έχει πλούσια τροφοδοτηθεί από τη μυθολογία της Κρήτης. Αυτοί ήταν οι λόγοι που το Πανεπιστήμιό μας αποφάσισε να τον αναγορεύσει επίτιμο διδάκτορά του.

ΖΩΟΛΟΓΙΑ

Ο "Κωνσταντίνος Παλαιολόγος" του Κωνσταντίνου Μούσσα αποτελεί ένα πρωτότυπο πολύστιχο έμμετρο ποίημα, εμπνευσμένο από την ομώνυμη καζαντζακική τραγωδία. Το έργο ακολουθεί την πλοκή του δράματος του Καζαντζάκη, όμως παρουσιάζεται διά του στόματος του αφηγητή-Ποιητή, ο οποίος αποτελεί και το νέο πρόσωπο της ιστορίας, που βοηθά καταλυτικά στην εξέλιξη του ποιητικού δράματος. Περί γλώσσας. Η δημοτική κοινή αναμειγνύεται με την κρητική διάλεκτο, πλάθοντας ένα γλωσσικό υπόστρωμα με δυναμική σύνταξη λόγου που εξυπηρετεί την ομοιοκαταληξία και τη δραματικότητα και λεξιλογικές επιλογές που δημιουργεί μια κρητικίζουσα ατμόσφαιρα. Περί ύφους. Οι ολιγόλογοι καζαντζακικοί στίχοι μετατρέπονται σε έμμετρα δίστιχα ανασημειώνεται το νόημα, μεταπλάθεται η σύνταξη, αντιμετατίθενται λέξεις και φράσεις, ενώ προστίθεται ή αφαιρούνται τελείως στίχοι και σκηνές. Έτσι, το δράμα του Καζαντζάκη ως μεταποίηση αποδίδεται σε έμμετρο ποίημα με λυρικότητα και δραματικότητα, που διαφαίνεται έκδηλα σε κάθε στροφή. Περί θεατρικής ποιητικότητας. Οι θεατρικές περιγραφές και οι σκηνικές οδηγίες μετατρέπονται σε έμμετρο κείμενο που απαγγέλλει ο Ποιητής. Φυσικά, το έργο διανθίζεται με περιγραφές και σκηνές εκτός του καζαντζακικού δράματος, χωρίς να αφαιρούν κάτι από την ιστορία, ενώ, αντιθέτως, εισάγουν με σαφήνεια νέους χαρακτήρες στην πλοκή της ιστορίας.

Η συλλογή κειμένων, που παρουσιάζεται εδώ, δείχνει τις διαδοχικές φάσεις της ανάπτυξης από τον Τρότσκι μιας μαρξιστικής θεωρίας για την Τέχνη και την Κουλτούρα, μέσα στις διαφορετικές περίοδες ανάπτυξης της επανάστασης: από την προεπαναστατική περίοδο («Διανοούμενοι και Σοσιαλισμός», 1910) των παραμονών του πρώτου ιμπεριαλιστικού πολέμου στα χρόνια της πρώτης νικηφόρας σοσιαλιστικής επανάστασης («Τάξη και Τέχνη», 1924, «Η Κληρονομιά της Πνευματικής Κουλτούρας», 1927, «Η Πολιτική του Κόμματος στο Πεδίο της Τέχνης και της Φιλοσοφίας», 1933), και μέχρι τη ζοφερή περίοδο της προδοσίας της επανάστασης από τον σταλινισμό και το βύθισμα σ' ένα δεύτερο παγκόσμιο πολεμικό μακελειό («Το Μανιφέστο: «Για μια Ανεξάρτητη Επαναστατική Τέχνη», 1938). Αναπόσπαστο και ζωτικό μέρος αυτής της ιστορικής διαδρομής είναι και η συνάντηση του Λεόν Τρότσκι μ' έναν από τους σημαντικότερους πρωτοπόρους της Τέχνης του 20ού αιώνα, τον Αντρέ Μπρετόν, πατέρα του υπερρεαλισμού. Το Μανιφέστο, έργο της συνάντησης Τρότσκι - Μπρετόν, όπως και η μαρτυρία του ίδιου του Μπρετόν γι' αυτή τη συνάντηση, ανοίγουν και κλείνουν, αντίστοιχα, αυτή την έκδοση, χαράσσοντας το περίγραμμα του χώρου εκείνου, όπου η Σοσιαλιστική Επανάσταση και η Τέχνη του 20ού αιώνα ενώθηκαν κάτω από την ακηλίδωτη σημαία της Τέταρτης Διεθνούς.

Στις ράγες του τρένουκαι σε κάποιο Σταθμόένας άντρας με γυαλιάκαθόταν οκλαδόν.Μοίραζε τα βιβλία τουφιλικάυπέγραφε αυτόγραφαφανερά.Κι όσο ήταν καθισμένοςφαινόταν χαρούμενοςκαι πολύ ευτυχήςστις ράγες του τρένουκαταγής

Πόσο επηρεάζεται η τέχνη από την ιδεολογία; Υπάρχει σχέση ιδεολογίας και τέχνης; Σε μια εποχή που πολλοί μιλούν για το τέλος των ιδεολογιών, μπορούμε να μιλάμε για τέχνη και ιδεολογία; Τα ερωτήματα αυτά, ως προβλήματα σύγχρονης αισθητικής, όπως η σχέση τεχνολογίας και τέχνης, το νόημα της τέχνης και ο τρόπος με τον οποίο ο άνθρωπος βιώνει την τέχνη, όχι ως αντικείμενο εμπορευματοποίησης, αλλά ως δημιουργία, ως τρόπο έκφρασης της ανθρώπινης ευαισθησίας και φαντασίας, αλλά και βιωματικής κατάθεσης, εξετάζουν τα μικρά αισθητικά (parva aesthetica) του τόμου αυτού και επιδιώκουν τον διάλογο με τον μυημένο αναγνώστη και όσους αγαπούν την τέχνη σε όλες τις μορφές και τις εκφάνσεις της. Τα κείμενα αυτά έχουν γραφεί σε διαφορετικά χρονικά διαστήματα, στο Παρίσι, στο Στρασβούργο, στο Μόναχο, στο Μπόχουμ, στη Φραγκφούρτη, στο Ρέγκενσμπουργκ, στην Αθήνα και θέλουν να τονίσουν ιδιαίτερα την ανθρώπινη διάσταση της αισθητικής και της τέχνης, είτε ως εικαστικής, είτε ως θεατρικής και ποιητικής, είτε ακόμα ως μουσικής ή ερμηνευτικής διαδικασίας. Το ωραίο, η ομορφιά ως πρόκληση ή έκπληξη, ως βίωση και δίλημμα, ως παράδοξο και περιπέτεια, θα εγγίζουν τον άνθρωπο και θα πλουτίζουν τα αισθήματα και τη ζωή του. Η φύση της ομορφιάς είναι αυτή που ανεξίτηλα μας «προσδιορίζει» στο βαθμό που η δεκτικότητά μας διαλέγεται, η ευαισθησία μας μετέχει και η φαντασία μας δημιουργεί. Οι μορφές έκφρασης του ωραίου, της ομορφιάς, δεν αποτυπώνουν απλώς μια από τις πολλές δυνατότητες του ανθρώπου, αλλά τις πολλαπλές μεταμορφώσεις του κόσμου μας μέσω του όντος και της δημιουργικής του παρουσίας, της ιδιομορφίας του και του ανεξάντλητου περιεχομένου των αισθημάτων του, της αγαπητικής σχέσεώς του με τον «κόσμο» μας, αυτόν τον κόσμο τον μικρό και μέγα.

ΟΔΥΣΣΕΙΑ ΡΑΨΩΔΙΑ Ι

Πολιτικές ηγεσίες και πολίτες δεν μπορεί να παίζουν με την φωτιά, γιατί, ως γνωστών, υπάρχουν φωτιές που σβήνουν με νερό, υπάρχουν όμως και φωτιές που σβήνουνε με αίμα!

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΑ ΨΑΡΙΑ

Αυτό το μικρό βιβλίο, απαρτισμένο από τέσσερα κείμενα, αναφέρεται σε τέσσερα νησιά: τη Νήσο του Μαν στην ιρλανδική θάλασσα, τη Σκιάθο, την Πάτμο και τη Νάξο. Στο μυθιστόρημα του Χώλλ Κέιν Ο Μαξιώτης, μεταφρασμένο απαράμιλλα από τον Παπαδιαμάντη, η Νήσος του Μάν «γίνεται ένα» με τη Σκιάθο, και αυτή την ταύτιση περιγράφει το κείμενο «Ένα Νησί». Η Ρέα Φραντζή της Γραμμής του Ορίζοντος του Χρήστου Βακαλόπουλου συναντιέται σε κρίσιμη ώρα με τη Ναξιώτισσα Αυγούστα Μούχρα των Εμπόρων των Εθνών στο «Εν Πάτμω». Το κείμενο «Στην άκρη του γκρεμού» δοκιμάζει να ψαύσει, όσο γίνεται σεβαστικότερα, τα παπαδιαμαντικά γραφτά για τον καημό του έρωτα. Εκατό χρόνια φέτος από την κοίμηση του ιεροψάλτου Αλεξάνδρου Παπαδιαμάντη και το τέταρτο κείμενο αφηγείται το τελευταίο του όνειρο.

Ο ανθρώπινος εγκέφαλος δεν χρειάζεται μήτε χασίς, μήτε αμφεταμίνες, μήτε παραισθησιογόνα για να ζήσει και να βιώσει ασυνήθιστες εντάσεις. Αλίμονο σε όλους αυτούς τους νέους που νομίζουν πως είναι δυνατό μέσα από τις ηδονές των ουσιών, των ψευδαισθήσεων, των παραισθήσεων, της ουτοπίας και του ονείρου να γεμίζουν την άθλια καθημερινότητά τους αρνούμενοι να ζήσουν, όχι γιατί υπάρχουν τα "πρέπει", οι "ηθικοί νόμοι", αλλά γιατί έχουν όλες τις προδιαγραφές να ζήσουν δυνατές συγκινήσεις μέσα από την δημιουργία, την παραγωγική εξέλιξη, την πραγμάτωση των ονείρων, την προσέγγιση υψηλών στόχων, την κατάκτηση του κόσμου, της ζωής, της επιστημονικής σκέψης, του εαυτού τους του ίδιου.

". . .Υπό τον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου, 'οι νόμοι, οι κανονισμοί και οι διοικητικές διαδικασίες' κάθε κράτους μέλους "θα πρέπει να εναρμονίζονται με τις υποχρεώσεις του, όπως προβλέπουν" οι νέοι κανόνες της G.A.T.T Ο Π.Ο.Ε θα διαθέτει αυτό που ονομάζεται 'νομική υπόσταση', με άλλα λόγια, το ίδιο κύρος με τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών ή την Παγκόσμια Τράπεζα. Όπως αναφέρεται στο ιδρυτικό του κείμενο, ένας από τους στόχους τους είναι η "επίτευξη μιας ολοένα και μεγαλύτερης συνοχής όσον αφορά την χάραξη μιας παγκόσμιας οικονομικής πολιτικής", σε συστοιχία με την Παγκόσμια Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Ωστόσο, στο ιδρυτικό αυτό κείμενο, ουδεμία αναφορά γίνεται στον Ο.Η.Ε. Το τελικό αποτέλεσμα είναι ότι θα περιορίζεται ολοένα και περισσότερο το δικαίωμα των διαφόρων εθνών του κόσμου να καθορίζουν το οικονομικό τους μέλλον." Όλα τούτα οδηγούν στη χάλκευση νέων αλυσίδων για τους λαούς και σε μια ολοένα και μεγαλύτερη συρρίκνωση των πολιτικών ελευθεριών. Ο παγκόσμιος ολοκληρωτισμός βρίσκεται προ των πυλών.

Δύσκολα θα μπορούσαμε να βρούμε, σ' αυτό τον κόσμο, μια άλληπεριοχή όπου μια παλιά τραγωδία εξακολουθεί να παράγειασταμάτητα, με κυκλικό τρόπο, νέες τραγωδίες. Αυτή η γη φέρειτο αθώο όνομα "Πεδιάδα των Κοτσυφιών", ή αλλιώς Κόσοβο. Πρινέξι αιώνες, στις 28 Ιουνίου 1389, ένας χριστιανικός - βαλκανικόςσυνασπισμός αποτελούμενος από Σέρβους, Βόσνιους, Αλβανούς καιΡουμάνους συνετρίβη από τον οθωμανικό στρατό του σουλτάνουΜουράτ. Εκείνη η αιματηρή μάχη κράτησε μόνο δέκα ώρες, όμως οινικημένοι δεν έπαψαν ποτέ, έως σήμερα, να θρηνούν αυτή την ήττα.

Για να έχει η μαθησιακή εμπειρία θετική εκπαιδευτική αξία είναι αναγκαία η ενεργή ενασχόληση και συμμετοχή του παιδιού. Αυτός είναι και ο στόχος του βιβλίου που αποτελεί μια σημαντική πηγή μάθησης, καθώς προσφέρει ένα πλήθος διασκεδαστικών δραστηριοτήτων που προκαλούν την ενεργή ενασχόληση των παιδιών. Η μάθηση βασίζεται σε διασκεδαστικά παιχνίδια που συμβάλλουν στην ανάπτυξη των γνωστικών ικανοτήτων των παιδιών. Έτσι διασφαλίζεται η θετική εκπαιδευτική αξία, αλλά και η διασκέδαση των μικρών μας φίλων!

Για να έχει η μαθησιακή εμπειρία θετική εκπαιδευτική αξία είναι αναγκαία η ενεργή ενασχόληση και συμμετοχή του παιδιού. Αυτός είναι και ο στόχος του βιβλίου που αποτελεί μια σημαντική πηγή μάθησης, καθώς προσφέρει ένα πλήθος διασκεδαστικών δραστηριοτήτων που προκαλούν την ενεργή ενασχόληση των παιδιών. Η μάθηση βασίζεται σε διασκεδαστικά παιχνίδια που συμβάλλουν στην ανάπτυξη των γνωστικών ικανοτήτων των παιδιών. Έτσι διασφαλίζεται η θετική εκπαιδευτική αξία, αλλά και η διασκέδαση των μικρών μας φίλων!

Το παρόν έργο δεν αποτελεί ερμηνεία της Αντιγόνης ή διασκευή. "Δανείζεται" την Αντιγόνη με απόλυτο σεβασμό και απεριόριστο θαυμασμό στο πρωτότυπο κείμενο, για να προτείνει μια άλλη στάση ζωής. Πιο ανθρώπινη, πιο τρυφερή. Και στο τέλος την επιστρέφει με λατρεία εκεί από όπου την πήρε. Στο πάνθεον των ηρώων του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού.

ΜΑΤΑΓΡΙΦΟΝ Η ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΗΣ ΤΕΛΕΣΙΛΛΑΣ

ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΕΣ ΤΗΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑΣ

Η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΤΗΣ ΑΤΟΜΙΚΟΤΗΤΑΣ