Τα κείμενα που παρουσιάζουμε αντιπροσωπεύουν δύο χαρακτηριστικές φάσεις της σκέψης του Έλιοτ. Το δοκίμιό του για τον Άμλετ διαπνέεται από το αντιρομαντικό και θετικιστικό εκείνο πνεύμα που η Νέα Κριτική θα όρθωνε μεθοδικότερα απέναντι στις υποκειμενιστικές υπερβολές και τις συναισθηματικές ή άλλες ακράτειες της παραδοσιακής κριτικής της λογοτεχνίας. (. . .) Το δεύτερο δοκίμιο "Θρησκεία και λογοτεχνία" (1935) εμπνέεται από την ίδια μέριμνα η οποία διέπει μια σειρά δοκιμίων του Έλιοτ γενικότερου προβληματισμού, με αποκορύφωση τις Σημειώσεις για τον ορισμό της κουλτούρας. (. . .)