Έχει ιδιαίτερη σημασία. . . να κατανοήσουμε ότι το ωραίο στον κινηματογράφο δεν γνωρίζει ούτε κανόνες ούτε όρια, ότι διαψεύδει τους νόμους που κάποτε πιστεύαμε ότι τον διέπουν, ότι εμφανίζεται τόσο στις ταινίες των πρώτων χρόνων του όσο και στις πρόσφατες, ότι υπάρχει, άπιστο και ιδιόρρυθμο, σε υπέρτατο βαθμό, και ότι είναι λιγότερο σημαντικό να επιχειρήσουμε να το ξανανακαλύψουμε στη μορφή που θα πρέπει να είχε στο παρελθόν, απ’ ό,τι αν το αφήσουμε να μας προσφέρει συνεχώς καινούργιες εκπλήξεις.