Πρώτος ο αρχαίος Ελληνικός κόσμος είχε προβεί σε μία βίαιη σύζευξη φύσης και τέχνης για να βρεθούν εικονογραφίες, αναφορές και με τη γλώσσα της μεταφοράς να κτιστεί μία νέα πραγματικότητα. Έτσι δημιουργήθηκαν οι γλωσσικοί νόμοι βάσει των οποίων κατασκευαζόταν ο λόγος ως ένα «ζωντανό πλάσμα», όπως λέγει ο Πλάτων στον «Φαίδρο» του. Επικρατεί περισσότερο η άποψη πως ο Αμάριος Δίας της Αχαϊκής Συμπολιτείας είναι ο Θεός της Ημέρας, ο φωτεινός Ήλιος, ο θεός του Ουρανού που βλέπει και καθοδηγεί τα πάντα και από τον οποίο εξαρτάται η Ζωή και ο Θάνατος στη γη.