Όταν στο σύμπαν συνομιλούν τα πάντα. Τα βουνά με τη θάλασσα, ο άνεμος με τα βράχια, τα δάση με τα ρυάκια. Ακόμη και τα δέντρα με τους καρπούς τους, δικαιολογημένα γεννάται το ερώτημα γιατί συχνά, συχνότατα, να μην επικοι­νωνούν οι άνθρωποι μεταξύ τους.Επηρεασμένος από τη σκέψη αυτή ο ΙΜΠΡΑΧΗΜ ΝΤΙΖΜΑΝ συγγραφεύς και καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Αγκυρας, γράφει ένα γράμμα χωρίς συγκεκριμένο παραλήπτη, σαν ένα μήνυμα σε μια μποτίλια. Και το γράμμα του καταλήγει, ύστε­ρα από μια περιπλάνηση, στον παλαίμαχο Κωνσταντινουπο-λίτη δημοσιογράφο ΑΛΕΚΟ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟ.Αφήνοντας οι δύο τους κατά μέρος τις προκαταλήψεις, αρχί­ζουν να αλληλογραφούν, πάντοτε καλοπροαίρετα, για όλους, για όλα και για κάθε τι που αφορά την Τουρκία και την Ελλά­δα, τους Έλληνες και τους Τούρκους και ιδιαίτερα τους Ρω­μιούς της Πόλης, σήμερα, χθες και στο απώτερο παρελθόν.Το συμπέρασμα τους, που δημοσιεύεται ταυτόχρονα στην Αθήνα και στην Κωνσταντινούπολη, στα Ελληνικά και στα Τουρκικά, είναι ότι ο διάλογος και η επικοινωνία, μπορούν να προσφέρουν και προσφέρουν πάντοτε πολλά περισσότερααπό ότι η σιωπή και ο μονόλογος, όπως δε γράφει σε ένα απότα βιβλία του ο διάσημος συγγραφέας Martin Gray, εφόσον μας καλύπτει ο ίδιος ουρανός, είμαστε καμωμένοι από το ίδιο υλικό και όλοι είμαστε άνθρωποι. Ο λόγος όταν είναι αληθινός, μπορεί να βοηθήσει σαν ένα χέρι αδελφικό.